زندگی با اميد

بهارانه !

2006-03-18T22:29:00.000-08:00

مام گیتی در آغازین روزهای سال نو , اربعین رعناترین لاله های جنت حق را به سوگ می نشیند و سروهای سرفراز به حرمت یاس های پرپر بوستان نبوت قد خمیده اند. شکوه سبز طبیعت به جلوه شور سرخ نام حسین(ع) تجلی دوباره می یابد و سال نو با سرآغازی چنین , نویدی از برکت در بر دارد.
تولد دوباره جوانه های بهاری بر همه گلهای باغ خلقت مبارک باد...
ایام بکام

عطش عشق ...

2006-02-05T21:11:00.000-08:00

که در عاشورا آب عطش حسین داشت و حسین عطش عشق ....

سالروز حماسه بزرگ رادمرد عرصه عشق و ایثار , حسین ابن علی (ع) و یاران با وفایش , خصوصا برادر بی بدیلش حضرت ابوالفضل العباس گرامی باد .

پای ملخ , پیشکش سلیمان

2006-01-22T00:43:00.000-08:00

از ویولت عزیزم و همه دوستانی که توی وبلاگش تولدم رو تبریک گفتن ممنونم. ویلی جون تو بهترین کادوی تولدم بودی که دو سال پیش ( با چهار روز تاخیر ) برای تولدم از خدای مهربون گرفتم. شاید نتونستم اونطور که شایسته تو بوده باشم ولی مطمئن باش هرچی در توان داشتم بکار بردم.
دوستت دارم.... بیشتر از همیشه....
گل بالا رو هم با یه دنیا عشق به تو تقدیم می کنم

عیدتان مبارک ...

2006-01-09T22:15:00.000-08:00

عید سعید قربان بر تمام قربانیان زمین مبارک باد !

! Happy New Year

2005-12-31T20:52:00.000-08:00

2006

نوشدارو پس از ...

2005-12-03T20:52:00.000-08:00

مقرر بود که سلطان محمود غزنوی به ازای هر بیت از شاهنامه که حکیم ابوالقاسم فردوسی بسراید , او را دیناری طلا مرحمت نماید. لکن به عهد خود وفا نکرد و به جای طلا , نقره فرستاد . این امر بر فردوسی گران آمد و هدایا را نپذیرفت.
پس سلطان بفرمود تا شصت هزار دینار زر با خلعتی شاهی بدو دهند و عذر ماضی از او بخواهند. چون سلطان بدو فرستاد , فردوسی متنبه شده , از بغداد به طوس عزیمت کرده بود. روزی از بازار می گذشت که کودکی این بیت می خواند :
اگر شاه را شاه بودی پدر

به سر برنهادی مرا تاج زر
فردوسی از غایت حرمان ( غم ) که از مساعی جمیله بدو رسیده بود , آهی بکشید و غش کرد. چون او را به خانه بردند , مرغ روحش از قفس قالب طیران و پرواز کرده بود و در آن هنگام که او را به مقبره می بردند , صله ( هدیه ) سلطان رسید و به شهر طوس درآمد. فردوسی را دختری بود , آن صله را نزد او بردند , از قبول آن امتناع کرد و التفات هیچ بدان تعداد نکرد و آن وجه را به بنیان او صرف کردند. و برخی می گویند که خواهر فردوسی گفت برادرش را همیشه عزم آن بود که بند آب طوس را به سنگ و آهک ریخته کنند و آن خیر از او یادگار بماند *.
چنین گویند که چون فردوسی را وفات رسید , هم در آن باغ او را دفن کردند و شیخ بزرگوار شیخ ابوالقاسم گرگانی رحمه الله علیه که بزرگ عصر بود به نماز جنازه حاضر نگشت و گفت فردوسی مرد عالم و زاهدی بوده , ترک سیرت خود کرد و عمر در سخن کفار و آتش پرستان صرف کرد. بر چنین کسی نماز کردن واجب نیست و نباید کرد. چون شب درآمد , شیخ مذکور بهشت را در خواب دید و قصر با عظمتی در نظرش پدید آمد. آنجا تاج و سریری ( تختی ) یاقوت دید . پرسید این سریر از آن کیست ؟ پاسخ شنید : از آن فردوسی است. در آن حال فردوسی پدیدار شد , جامه سبز پوشیده , تاج زمردین بر سر داشت. پرسید که ای فردوسی , این جاه و حرمت از کجا یافتی ؟ گفت : از یک دو بیت توحید حضرت حق سبحانه و تعالی عز شانه و آن بیت توحید که گفته ام اینست :
ستایش کنم ایزد پاک را
که گویا و بینا کند خاک را
به موری دهد مالش نره شیر
کند پشه بر پیل جنگی دلیر

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* در طوس بندی است که بر رودخانه طوس بسته شده و آثار آن هنوز باقیست. این بند , به بند عایشه فرخ معروف است. حکیم ناصرخسرو در سفرنامه خود در مورد این بند چنین آورده است :
« در تاریخ 438 هجری به راه طوس رسیدم . رباطی بزرگ نو ساخته بودند . پرسیدم که این رباط که ساخته است ؟ گفتند : این رباط از وجه صله فردوسی است که سلطان محمود از برای او فرستاد و چون خبر او پرسیدند , گفتند وفات یافته و وارث او قبول نکرد و عرض داشت به سلطان کردند. سلطان فرمود که همانجا عمارت کنید و این رباط خاصه از وجه اوست ».

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن:
وقتیکه جنازه فردوسی از یک دروازه شهر خارج می شد , کاروان سلطان محمود از دروازه دیگر وارد می شد.
وقتی به دختر فردوسی خبر دادند , گفت :

زر دادن محمود بدان می ماند
نوشدارو که پس از مرگ سهراب رسید

با تشکر ویژه از گردوی عزیز که این نکته رو اضافه کرد.

حس گنگ من و دریا !

2005-11-23T03:55:00.000-08:00

کلبه ام پنجره ای باز به دریا دارد
خوب من , منظره خوب تماشا دارد
ساختم آینه ای را به بلندای خیال
تا خودت را به تماشای خودت وادارد
راز گیسوی تو دنیای شگفت انگیزی است
که به اندازه صد فلسفه معنا دارد
گوش کن , خواسته ام خواهش بی جایی نیست
اگر آیینه دستت بشوم جا دارد
چشم یک دهکده افتاده به زیبایی تو
یعنی این دهکده , یک دهکده رسوا دارد
کوزه بر دوش , سر چشمه بیا تا گویند
عجب این دهکده سرچشمه زیبا دارد
در تو یک وسوسه مبهم و سرگردان است
از همان وسوسه هایی که یهودا دارد
عشق را با همه شیرینی و شورانگیزی
لحظه هایی است که افسوس و دریغا دارد
بی قرار آمدن , آشفتن و آرام شدن
حس گنگی است که من دارم و دریا دارد
یخ نزن , رود معمایی من , جاری باش
دل دریاییم آغوش پذیرا دارد...

شیطان نفس !

2005-11-14T20:35:00.000-08:00

همه در ســـــجود و تو...

شناخت خود !

2005-11-08T20:27:00.000-08:00

در یکی از شبهای بارانی بیروت , آقا سلیم پشت میز تحریر خود که مملو از کتابها و دست نوشته های قدیمی است , نشسته بود و در حالیکه دود سیگار را از میان لب های ضخیمش عبور می داد , رساله فلسفی سقراط به نام « شناخت خویش » را که برای شاگردش افلاطون نوشته بود مطالعه می کرد.
او برای درک بهتر آن , از حافظه خود بهره جست تا نظرات دیگر فلاسفه را نیز با آن مطابقت دهد.
ناگهان از جای خود برخاست و دستهایش را دراز کرد و با صدایی بلند گفت :
آری ! آری ! شناخت خود از همه شناخت ها مهمتر است و من باید خود را کاملا بشناسم.
باید نقاب را از اسرار وجودم بردارم و هرگونه شک و شبهه را از قلبم محو سازم.
باید به معانی وجود معنوی و اسرار روحم پی برم و آنها را دریابم.
او چنین گفت , در حالیکه چشمانش از شدت شوق به شناخت خود , شعله ور شده بود.
آنگاه روبروی آیینه ای بزرگ در اتاقی دیگر ایستاد که کاملا می توانست تمام قد خود را در آن مشاهده کند.
او به سایه خود چشم دوخت و اندیشید و نیم ساعت در همان حالت ماند.سپس با آهستگی با خود گفت :
من مانند ناپلئون قد کوتاهی دارم.
من مانند سقراط و اسپینوزا پیشانی کوتاهی دارم.
من مانند شکسپیر طاس هستم.
دماغم مانند دماغ سوورولا و ولتر و جرج واشنگتن بزرگ و خمیده است.
چشمهایم مانند چشم پولس و نیچه بیمار و معیوب است.
لبهایم مانند لب های لویی چهاردهم ضخیم است.
گردنم مانند گردن هانیبال و آنتونیوس کلفت است.
گوش هایم مانند گوش های برونر و سیروانتی مستطیل و برجسته هستند.
و بالاخره , بدنم مانند بدن بسیاری از اندیشمندان لاغر و باریک می باشد و مثل بالزاک عادت دارم در هنگام مطالعه قهوه بنوشم و همچون تولستوی و ماکسیم گورگی دوست دارم با رعیت معاشرت کنم و مثل بتهون و ولت شستن صورت را نیز از یاد می برم و مانند پوکاچیو و ریپالی دوست دارم در مورد زن ها مطالبی بشنوم و همچون ابو نواس و دی موسه و مارلو عاشق شراب هستم و مانند پطرس بزرگ و امیر بشیر شهابی غذاهای رنگارنگ تناول کنم.
من چنین هستم و اینها حقیقت من است.
من مجموعه ای از صفاتی هستم که به مردان بزرگ تاریخ تعلق دارد. کسی که از این صفات برخوردار باشد , باید در این جهان کار بزرگی انجام دهد.
شناخت خود آغاز همه حکمت هاست و من امشب توانستم خود را بشناسم و با بزرگانی چون نوح و سقراط و بوکاچیو و احمد فارس و ... همنشین شوم.
خود را شناختم و خدایان هم مرا شناختند. پس زنده باد خودم !!!

پ.ن :
مدتیه که بدلیل مشغله زیاد , درس و مشق و ... به هیچ وبلاگی نمی تونم سر بزنم , ولی هراز گاهی چیزکی می نویسم ... خوشحال می شم که از قصور من چشم پوشی کنین و بهم سر بزنین . قدومتون گلبارون ... قول میدم که وقتی سرم کمی خلوت تر بشه جبران کنم :)

بدون کفش !

2005-11-01T21:05:00.000-08:00

همیشه وقتی می خواستم نره , کفش هاش رو قایم می کردم.
الان کفش هاش توی کمد منه , ولی نوزده ساله که رفته ....

دیوار !

2005-10-26T20:17:00.000-07:00

من راه تو را بسته , تو راه مرا بسته
امید رهایی نیست وقتی همه دیواریم .

پ . ن : ویولت عزیز امروز خونه س. از من خواست از طرفش این متن رو بنویسم :

« اگه شما بخواین فیلمنامه رو بنویسین , آخرش رو چطوری تموم می کنین؟ »

لطفا توی وبلاگ خودش براش کامنت بذارین تا روز شنبه که میره سر کار اونارو بخونه :)

توسعه سیاسی یا تخم مرغ !؟

2005-10-17T20:15:00.000-07:00

از وقتیکه یادمه , هر وقت می خواستم سوالی بپرسم که جوابش نیاز به کمی تفکر داشت , سوال شونده می گفت : « تو اول به من بگو که مرغ اول بوجود اومده یا تخم مرغ , اونوقت منم جواب سوال تو رو می دم» !!!!!
توی مدرسه هم که تقریبا دوازده سال دغدغه اصلی هممون این بود که « علم بهتر است یا ثروت ؟ » !!!!!!!!!!
و حالا , در آستانه 40 سالگی , سوالی که حداقل در یکصد سال اخیر ( بعد از انقلاب مشروطه ) فکر و ذهن همه روشنفکران و روشنفکر مآبان کشور مون رو درگیر خودش کرده و نتونستن جواب درستی براش پیدا کنن , فکرم رو مشغول کرده. سوالی که همیشه سعی کردیم با آزمون و خطا جوابش رو پیدا کنیم و همین باعث شده که در یه دور باطل , درست مثل دونده ای که توی یه پیست دو میدانی مشغول دویدنه , با سرعت به دور خودمون بچرخیم و دائما شبیه یه پاندول ساعت از یکطرف به طرف دیگه بریم و برگردیم.
سوال اینه :
« اول توسعه سیاسی یا توسعه اقتصادی ؟ »
هشت سال توسعه اقتصادی ( دوره سازندگی ) .... هشت سال توسعه سیاسی ( دولت خاتمی ) .... و باز توسعه اقتصادی , ولی این بار با شعار محوری « عدالت اجتماعی » ... غافل از اینکه عدالت اجتماعی مانع اصلی و ترمز توسعه اقتصادی محسوب میشه.
برای رسیدن به هر نوع توسعه ای , باید هزینه ای پرداخت کرد . بهای نیل به توسعه اقتصادی هم فدا کردن عدالت اجتماعی , زیاد شدن فاصله طبقاتی در جامعه , ازدیاد جمعیت افراد زیر خط فقر و... است.
به نظر شما « اول توسعه سیاسی یا اقتصادی ؟ »

پ.ن : شاید توی یه پست دیگه نظر خودم رو در رابطه با نسخه ای که می شه برای ایران امروز پیچید , براتون بگم....

لوله کش یا دانشمند !؟

2005-10-09T20:27:00.000-07:00

آلبرت انیشتین اعلام کرد که اگر روزی بخواهم دوباره به دنیا بیایم , دوست دارم یک لوله کش بشوم نه یک دانشمند !

شما اگر دوباره به دنیا بیاین دوست دارین چیکاره بشین ؟

نخوندم , ولی !

2005-09-12T01:30:00.000-07:00

نجوم نخوندم , ولی

می دونم تو هفت آسمون یه ستاره ندارم...

**********

فیزیک نخوندم , ولی

می دونم « هر عملی را عکس العملی است...»

غیر از عشق من به تو

و می دونم که

واحد اندازه گیری عشق , ژول و کالری و وات و... نیست

**********

زیست شناسی نخوندم , ولی

می دونم قلب همون دله

که می تونه برای یه نفر

تنگ بشه

یا تندتر بزنه

**********

شیمی نخوندم , ولی

می دونم اگه عشق نباشه

ملکول های هیدروژن و اکسیژن نمی تونن اینقدر محکم همدیگه رو فشار بدن

که اشک جفتشون در بیاد

**********

راستی ؛

تو گفتی ریاضی خوندی ؟

اگه راست می گی

بگو ببینم

من تو رو چند تا دوست دارم !؟

اشک گل !

2005-08-22T13:15:00.000-07:00

رز گریان !!!

معادله عشق !

2005-08-20T21:05:00.000-07:00

گفتی خود را از چشمانم
- که هر لحظه هزاربار تو را می جویند -
پنهان خواهی کرد ؛
نگفتی با قلبم چه خواهی کرد
که با هر ضربان
هزار بار
تو را در رگ های من
جاری می سازد...

یادمان باشد
عشق
معامله ای نیست
که مثل ازدواج
در دفتر ثبت اسناد
ثبت شود ؛
معادله ایست
که از هر طرف حلش کنی
باید جوابش یکی شود...

مردی به نام پدر !

2005-08-17T14:15:00.000-07:00

میلاد مسعود اولین مهر سپهر سروری , امیر مومنان علی (ع) بر تمامی دوستداران و پیروانش مبارک و میمون باد.هم او که پدری دلسوز برای یتیمان بود و زادروزخجسته اش بهترین بهانه برای یادآوری و قدردانی از زحمات و فداکاری های همه پدران دنیاست.
«روز پدر بر همه پدرهای خوب و دوست داشتنی دنیا مبارک باد »

رستوران یا شهربازی !

2005-08-10T21:21:00.000-07:00

بعد از اینکه تمام طبقات مجتمع تجاری رو گشتیم , خسته و گشنه وارد رستوران شدیم. چون کمی زود بود , قبل از ما فقط سه تا دختر جوون سر یه میز نشسته بودن و داشتن غذا می خوردن که ما تصمیم گرفتیم از کنار میز اونا رد بشیم و بریم انتهای سالن بشینیم. وقتی می خواستیم از پشت سر یکی از دخترا رد شیم , طفلک اومد صندلیش رو بکشه جلوتر که یهو لیوان نوشابه برگشت و ریخت روی میز و صندلی و مانتوش. حالا خوب بود که رنگ مانتوش (برخلاف دوست بغل دستیش که سفید پوشیده بود) روشن نبود. ما به زور جلوی خنده مون رو نگه داشتیم ولی وقتی دوتا دوست خودش شروع کردن به ریسه رفتن , ما هم نیشمون باز شد و با عذر خواهی اومدیم نشستیم سرجامون.....

*****************************************************

پیتزای ما آماده شده بود و با مخلفات سر میز بود. بوی خوب و اشتها برانگیزی داشت. ظرف سس خرسی قرمز رنگ رو برداشتم , روی پیتزا خم کردم و فشار دادم , ولی چیزی بیرون نیومد. متوجه شدم که درش رو باید نیم دور بپیچونم تا مجرای خروج سس باز بشه. ظرف رو به حالت سرپا برگردوندم و درش رو پیچوندم. یه دفه صدای انفجار خفیفی به گوش رسید و تا به خودم بیام دیدم صورت و مانتوی ویولت کاملا به رنگ قرمز سسی در اومده. حالا از یه طرف روم نمیشد به دخترای میز بغلی که چند دیقه پیش ما دوتا کلی بهشون خندیده بودیم نیگا کنم و از طرف دیگه هم خشم و خنده ویولت که بدون اطلاع قبلی مورد تهاجم تروریستی واقع شده بود و نمی دونست از کجا شروع به لیسیدن خودش بکنه داشت روده برم می کرد. با هزار مصیبت و البته با یه بسته دستمال کاغذی , قضیه رو کمی آبرومندانه تر کردیم و طوری که سعی می کردیم عکس العمل دخترا رو نبینیم شروع کردیم به خوردن پیتزا.....

*****************************************************
شش تا زن و دختر در سنین و سایزهای مختلف اومدن میز سمت چپ ما نشستن. ویولت گفت خدا بخیر بگذرونه . حالا نوبت ایناست. گفتم به گمونم اینجا دوربین مخفی کار گذاشتن. احتمالا شب هم از تلویزیون نشون می دن و همه مردم ایران بهمون می خندن :) وقتی سفارششون رو آورد , یکی از خانوما که دوغ سفارش داده بود , شروع کرد به تکون دادن شیشه دوغ و طوری اون رو تکون می داد که انگار می خواد ازش کره بگیره. بعد هم با شتاب ناشی از گرمای هوا و تشنگی , در اون رو باز کرد وخودش ( که مانتو و روسری مشکی به تن داشت ) و دختر 8-7 ساله ش تقریبا یه دوش کامل با دوغ گرفتن. ولی حسنش این بود که اینبار (به دلیل اینکه بقیه خودشون قبلا سوتی داده بودن) هیچکس بهشون نخندید و کاملا بی تفاوت با مسئله برخورد کردن , بطوریکه انگار اصلا روش خوردن دوغ همینجوریه :)

*****************************************************
وقتی می خواستیم از رستوران خارج بشیم , چشمم به تابلویی افتاد که روش نوشته شده بود : « رستوران..... با مدیردوره دیده در اتریش ».
به ویولت گفتم از دو حال خارج نیست , یا اتریشی های بیچاره , همیشه باید با احتیاط و تجهیزات کامل برن رستوران , یا اینکه این آقا زبون اونا رو خوب متوجه نمی شده و مطالب رو اشتباهی فهمیده که اینجا رو به شهر بازی و دنیای عجایب و....تبدیل کرده :)

بدون مادرم , هرگز !

2005-08-08T20:29:00.000-07:00

امروز سالگرد درگذشت کودکیست که هرگز بزرگ نشد....

کودک بدنیا آمد.....

کودک زیست....

و کودک مرد.

بله ,

درست حدس زدی....

پناهی

حسین پناهی

هم او که می گفت :

« به بهشت نخواهم رفت ,

اگر مادرم آنجا نباشد....»

حسین جان

بهشت برین ارزانی تو و مادرت باد

که بهشت زیر پای مادران است

و حسین پناه تو باد

که یک عمر « حسین پناهی » بودی....

عطش گرما!

2005-08-07T21:33:00.000-07:00

چه گرمای خفه کننده ای !

این را بر زبان نمی رانم

وقتی به بیچارگانی می اندیشم

که در کشتزارها سرگرم کارند

در میان آبهایی که از گرما می جوشد

( امپراتور میجی – امپراتور ژاپن )

حقیقت در زمین تنهاست ! (7)

2005-07-31T20:30:00.000-07:00

بعد از گفتگوهای زیاد به این نتیجه رسیدند که شاید مدیر شرکت منظورشان را نفهمیده باشد و بنابر این برای نجات موجودات سیاره آفریقا باز هم باید تلاش کرد. تصمیم گرفتند به جایی بروند که عده زیادی آدم دور هم گرد آمده باشند.
نزدیک غروب بود که به ساختمان بزرگی که غرق در نور بود رسیدند. حدس زدند که آنجا باید جمعیت زیادی باشد. کنار در ورودی نوشته شده بود: « باشگاه بازرگانان کشور ذرت ». جای مناسبی بود . پارو زنان وارد سالن بزرگی شدند.گروه زیادی مرد و زن , کپه کپه گرد هم آمده بودند.می گفتند و می خندیدند.خانم نخودی که فرمان قایق را در اختیار داشت , آنرا روی لبه پنجره نشاند. آقای نخودی فریاد زد: « آهای آدمهای زمینی! آدمهای خیلی مهربون , موجودات سیاره آفریقا از گرسنگی درحال مرگند!»
سالن شلوغ بود. بعضی هشدارش را شنیدند. اما به آن اعتنایی نکردند. آقای نخودی خیال کرد صدایش به گوش آنها نرسیده است. به همسرش گفت : « بیا با هم فریاد بکشیم !»
با هم فریاد کشیدند. بی فایده بود. خسته و گرسنه و غمگین , دست زیر چانه هایشان زدند و سرگرم تماشای جمعیت شدند. جمعیت کم کم در صندلی های دور سالن نشستند.چند دقیقه ای گذشت تا سالن آرام شد. آقای خوش لباسی پشت سکوی خطابه رفت و به مهمانان خوش آمد گفت. خانم نخودی با شنیدن صدا از بلندگو , هیجان زده دست همسرش را از زیر چانه اش کشید: بلندگو ! بلندگو !
قایق به طرف سکوی سخنرانی حرکت داده شد. بعد از سخنرانی رئیس کل اتاق بازرگانی کشور ذرت , فرصتی پیش آمد تا آدمکها هشدارشان را به آدمها بدهند.آقای نخودی از میله میکروفون بالا رفت...
- توجه بفرمایید ! آقایان و خانمها ...توجه بفرمایید !
حاضرین که کسی را پشت میکروفون ندیدند , با تعجب به هم نگریستند. خانم نخودی با دیدن این وضع از میله میکروفون بالا رفت. در حالی که به سختی خود را در کنار همسرش نگه می داشت , گفت : « تعجب نکنید ! ما مهمان شما هستیم.آدمکهایی از سیارک نخودچی ! موجودات سیاره آفریقا از گرسنگی درحال مرگند. به کمک شما نیاز دارند. البته خواهش می کنیم که خونسردی خودتان را حفظ کنید! »
آقایی از میان حاضرین برخاست و گفت : « منظورتان همین آفریقایی های خودمان است؟ »
آقای نخودی گفت: « همین موجودات سیاره آفریقاکه نزدیک زمین شما هستند ! »
آن آقا شروع کرد به قاه قاه خندیدن....حاضرین نیز به خنده افتادند. صدای قهقهه و هرهر و کرکر تمام سالن را فرا گرفت. آدمک ها گیج و منگ به میله میکروفون چسبیده بودند.سرانجام یکی از بازرگانان صاحب نام که از شدت خنده به گریه افتاده بود , در حال هه هه کردن گفت : « چه آدمکهای احمقی ! چه آدمکهای خیلی احمقی ! »
عرق از سر و روی آقا و خانم نخودی می ریخت. هنوز نمی دانستند آنه برای چه می خندند. یکی دیگر از حاضرین گفت : « ای آدمک های احمق , آفریقا سیاره نیست. بخش بزرگی از سیاره زمین است ! »
به جای آدمهای زمینی , آن دو آدمک از حال رفتند و ناگهان از سر میله میکروفون , به روی سکوی چوبی سقوط کردند.
وقتی حالشان جا آمد , ساعتی از شب گذشته بود و هیچکس در سالن نبود. بدنشان درد می کرد. خانم نخودی گفت : « همسر عزیزم . پاشو به سیارکمون برگردیم! »
آن دو دیگر نمی توانستند به مهمانی شاگردان مدرسه هنر بروند. قانون سیارک نخودچی این اجازه را نمی داد.بند یازده قانون اساسی سیارک نخودچی می گفت : « وقتی گرسنه ای در کنارت است , سیر کردن شکمت , پذیرفتن مرگ اوست.»
خسته و گرسنه از زمین دور می شدند.آقای نخودی که از بالا زمین رنگارنگ را در شب تماشا می کرد , گفت : « زمین ! عجب سیاره ای ! »
خانم نخودی , شاعرانه گفت : « زمین نه , سیاره خیلی خیلی سیرها و خیلی خیلی گرسنه ها! شاید اسم درازی باشد , ولی مهم برای ما حقیقت است! »
وقتی قایق فضایی آدمک ها بعد از مدتها دوری به روی خاک سیارکشان فرود آمد , آدمک ها ذوق زده کار و زندگی شان را رها کردند و به استقبال دوستانشان شتافتند. آدمکی پیر که به عصایش تکیه داده بود , از مسافران خسته پرسید: « دوستان عزیز , از زمین چه خبر ؟ »
خانم نخودی با اندوه زیاد گفت : « حقیقت در زمین تنهاست ! »
و از آن به بعد دیگر آدمکی از سیارک نخودچی به زمین سفر نکرد. آنها با آه و افسوس , به امید روزی نشسته اند که حقیقت در زمین از تنهایی درآید و آنگا بتوانند به زمینی که همه جایش زیباست سفر کنند.

حقیقت در زمین تنهاست ! (6)

2005-07-30T21:34:00.000-07:00

از رستوران بیرون آمدند و سوار قایق فضایی شدند. قایق را پارو زدند تا به نزدیک گوش آقایی رسیدند که با عجله به سوی خانه اش می رفت.
- آهای آقا ! موجودات سیاره آفریقا خیلی گرسنه اند !
مرد سخن آقای نخودی را فهمید , اما به خودش زحمت نداد که سرش را برگرداند. در دل گفت :
« به من چه ! »
و با همان سرعت به راهش ادامه داد. چند نفر دیگر را هم به همین ترتیب آگاه کردند , ولی حتی یکی پیدا نشد که جوابشان را بدهد.خانم نخودی رو به همسرش گفت : « موجودات سیاره آفریقا صدای ما را به راحتی می شنیدند ولی آدمهای زمینی صدایمان را نمی شنوند ! »
ناامید , خسته و خیلی گرسنه از شهر خارج شدند. به یک مزرعه گوجه فرنگی رسیدند. زیر بوته گوجه ای نشستند.بوی عطر گوجه فرنگی , خانم نخودی شاعر را به یاد شعر گفتن انداخت ولی چون گرسنه بودند , شعرش خوب از آب در نیامد.
- همسر عزیزم خیلی گرسنه ام !
آقای نخودی که آدمک پرطاقتی بود , گفت :
« موجدات سیاره آفریقا از گرسنگی درحال مرگند , آن وقت ما غذا بخوریم ؟ غیر ممکنه ! »
- می گی چیکار کنیم؟
- مطمئنم که وقتی آدمهای زمینی بفهمند در سیاره همسایه شون موجودات گرسنه ای هستند , فوری کار و زندگی شون رو رها می کنن و به کمک اونها می رن.
- من که مطمئن نیستم.
آقای نخودی که روی گوجه فرنگی درشت و قرمز رنگی نشسته بود , گفت : « آخه چرا ؟»
- برای اینکه اونها سرشون خیلی شلوغه. مگه نمی بینی که چقدر تند تند راه می رن. باخبر کردن این آدمهای مهربون به سادگی امکان نداره.تازه اگه با شنیدن این خبر همه شون دست به اعتصاب غذا زدن چی ؟ تمام غذاهای روی زمین فاسد میشن ! یه کوه برنج ! یه کوه گندم ! یه کوه شکر !
آقای نخودی انگشتش را گزید .
- راست می گی !
خانم نخودی گفت : « بیا از دروغ استفاده کنیم .»
- کار خوبی نیست!
- بهتر از مرگ این آدمهای مهربونه ! اصلا می ریم نونوایی و می گیم که برای موجودات سیاره آفریقا نون می خوایم. نمی گیم که گرسنه ان. می گیم نصفشون گرسنه ان و نصف دیگه شون , شکل گرسنه ها هستن !
آقای نخودی قبول کرد و دوباره به سوی شهر راه افتادند. دنبال یک نانوایی می گشتند که چشمشان به تابلوی بزرگی افتاد:
« بهترین گندم و بهترین نان را از شرکت ما تهیه کنید ! »
می خواستند وارد ساختمان شوند , ولی در بسته بود.ساعت کار تا دو بعدازظهر بود , ولی ان موقع ساعت دو و نیم بود. روی کاغذی که پشت شیشه چسبانده بودند , نوشته بود : در صورت کار فوری از طریق تلفن با مدیر شرکت تماس بگیرید... شماره تلفن منزل مدیر شرکت را یادداشت کردند و به طرف باجه تلفن عمومی پارو زدند. آقای نخودی نگاهی به گوشی سنگین تلفن انداخت.
- ما که زورمون نمی رسه این گوشی بزرگ رو از جاش برداریم!
- بریم جایی که تلفن سبک رو میزی داشته باشه.
وارد هتلی شدند . جلوی در , روی پیشخوان , چندتا گوشی بی سیم قرار داشت. خانمی پشت پیشخوان نیمدایره ای شکلی نشسته بود و ناخن هایش را سوهان می زد. قایق فضایی را روی میز , کنار یکی از گوشی ها فرود آوردند . آقای نخودی از گوشی بالا رفت و دگمه آبی رنگی را فشار داد . صدای بوق آزاد از توی گوشی شنیده شد. خانم نخودی شروع کرد به فشار دادن دگمه های شماره گیر. شماره خانه مدیر شرکت گندم را گرفتند. کسی گوشی را از آن طرف برداشت:
- الو , بفرمایید.
- آقای نخودی که روی دهانی گوشی نشسته بود , با حالتی التماس آمیز گفت : « صدای من رو می شنوین ؟ صدای من رو می شنوین ؟ »
- بله , بفرمایید !
- شرکت گندم ؟
- چه خدمتی میوانم برایتان انجام دهم ؟
- ما می خوایم برای موجودات سیاره آفریقا نون بخریم.
مدیر که از طرز صحبت کردن آقای نخودی تعجب کرده بود , گفت : « ما نان نمی فروشیم. بهترین گندم برای تهیه نان را می فروشیم .»
خانم نخودی که حدس می زد گندم باید چیزی شبیه ارزن های خودشان باشد , به جای شوهرش گفت : « ما گندم می خوایم .»
مدیر شرکت از پشت گوشی گفت : « چه مقدار ؟ »
آنها فکر این موضوع را نکرده بودند. آقای نخودی همین طوری یک چیزی گفت :
- صد کیسه.
مدیر با عصبانیت گفت : « این شرکت خرده فروشی ندارد. فقط با کشتی گندم می فروشد. »
می خواست گوشی را قطع کند که خانم نخودی گفت : « نصف کشتی گندم می خوایم ! »
مدیر با خشم گفت : « مگر من مسخره شما هستم ؟»
آقای نخودی فهمید که کار در حال خراب شدن است:
- جناب مدیر , ما ده کشتی گندم می خوایم !
طرز صحبت مدیر شرکت عوض شد.
- بله قربان ! اگر بیشتر هم بخواهید در اختیارتان قرار می دهیم! باور بفرمایید ارزانترین گندم روی زمین متعلق به شرکت ماست ! لطف بفرمایید شماره کارت اعتباریتان را بگویید تا یادداشت کنم.
آقا و خانم نخودی نگاهی به هم انداختند. سکوت کار را خراب می کرد. خانم نخودی گفت : « شماره حساب بانکی ما سیاره آفریقاست ! همین همسایه نزدیک زمین !»
مدیر با تعجب پرسید: « منظورتان همین آفریقاست دیگر؟ »
آقای نخودی گفت : « بله جناب مدیر.»
مدیر با داد و فریاد گفت : « مگر مرا مسخره کرده اید! آفریقا در حساب بانکی اش پولی ندارد. حسابش خالی خالی است! »
خانم نخودی می دانست که موقع گفتن هشدارشان است.
- آقای مدیر! موجودات سیاره آفریقا درحال مرگند!
مدیر نه تنها صدایش را پایین نیاورد , بلکه بلندتر از قبل فریاد زد :« ای احمق ها ! به من چه که جانوران آفریقایی در حال مرگند! مگر اینجا گداخانه است! » و گوشی را گذاشت.
آقا و خانم نخودی نگاهشان در هم دوخته شده بود. باورشان نمی شد , نه اصلا باور کردنی نبود! اگر سر و کله خانم منشی پیدا نمی شد , در همان وضع می ماندند. با دیدن او از روی دهنی گوشی پایین پریدند, سوار قایق فضایی شان شدند و از هتل بیرون زدند...

پ.ن : آخرین قسمت این داستان دنباله دار را فردا در همینجا بخوانید.

حقیقت در زمین تنهاست ! (5)

2005-07-27T23:00:00.000-07:00

قایق فضایی وارد کشور ذرت شد و زیر بوته کاهویی فرود آمد.خانم نخودی خیلی دوست داشت کمی از کاهوهای زمینی بخورد.دستش را دراز کرد و تکه کوچکی از برگ کاهو کند. آقای نخودی چشم غره ای رفت.
- چرا اینطور نیگام می کنی ؟
- مگه یادت رفته که موجودات سیاره آفریقا گرسنه اند. اول باید اونا رو نجات بدیم , بعد خودمون غذا بخوریم.
خانم نخودی تکه برگ کاهو را بو می کرد و لذت می برد.
- حالا چطور می خوایم اونا رو نجات بدیم؟
- به آدم های زمینی می گیم که در همسایگی زمین , سیاره آفریقا قرار داره و موجودات اونجا دارن میمیرن!
خانم نخودی که از سایه با صفای بوته کاهو احساس آرامش شاعرانه می کرد , گفت : « هیچ فکرش رو کردی اگه یهو به آدمهای زمینی بگی که موجودات سیاره همسایه تون همه گرسنه ن , اتفاق بدی میفته ؟»
- چه اتفاقی؟
- ممکنه همه شون غش کنن , یا از شدت ناراحتی سکته کنن و بمیرن!
- پس چیکار کنیم؟ نمی تونیم که دس رو دس بذاریم و شاهد مرگ اونا باشیم.
- بیا فکرامون رو روی هم بریزیم, شاید چاره ای پیدا کردیم!
آدمکها فکرهایشان را روی هم ریختند و عاقبت چاره ای انیشیدند. سوار قایق فضایی شدند و در اولین شهر سر راهشان فرود آمدند. شهر شلوغ بود. باید احتیاط می کردند تا زیر دست و پای آدمها له نشوند. خانم نخودی با دیدن دیوار سفیدی گفت : « اینجا بهترین مکان برای نوشتن است.»
وقتی همسرش نظرش را تایید کرد , قلمش را برداشت و روی دیوار نوشت :
« ای آدمهای زمینی , گرسنگی چیز خیلی بدی است !»
آنها نمی خواستند یکدفعه خبر گرسنگی موجودات سیاره آفریقا را به مردم زمین بدهند. حق هم داشتند . احتیاط کار خوبی است , بخصوص هنگام دادن خبرهای نه چندان خوب! وقتی کارشان تمام شد , میان شاخه های درخت نارونی که روبروی دیوار قرار داشت به انتظار نشستند. آدمها با عجله دنبال کارشان می رفتند. یکی کیف در دستش بود و دیگری زنبیلی پر از خوراکی. خانم چاقی یک کالسکه پر از نان و گوشت را به دنبال خود می کشید. پسر و دختر جوانی با هم قدم می زدند و بستنی می خوردند.آقا و خانم نخودی تا نزدیک ظهر روی شاخه درخت انتظار کشیدند , اما کسی به نوشته آنها توجه نکرد. عاقبت آقای نخودی گفت : « بهتر است حرفمان را آشکارتر بزنیم.»
خانم نخودی رفت و روی دیوار نوشت :
« آهای آدمهای زمینی , موجودات سیاره آفریقا از گرسنگی درحال مرگند! »
و برگشت و روی شاخه درخت , سرجای قبلیش نشست.نگران بود. می ترسید که با خواندن این جمله توسط آدمها , اتفاق بدی بیفتد. از بس دلش نازک بود , دستانش را روی چشمانش گذاشت تا شاهد رویدادهای دلخراش در زیر پایشان نباشد. از ظهر نیمساعتی گذشت که آقای نخودی صدا زد:
- همسر عزیزم , دست از روی چشمهایت بردار!
خانم نخودی خیال می کرد تا دست از روی چشمهایش بردارد , صدها آدم را می بیند که زیر پایش غش کرده اند , اما اینطور نبود.پیاده رو خالی بود!
- یعنی چی؟
آقای نخودی گفت : « می گم خط ما ریزه و آدمها نمی تونن اون رو بخونن. بهتر نیست مستقیم با اونا صحبت کنیم؟ »
- من که جراتش رو ندارم. اگه برای یکیشون اتفاقی بیفته , ما مسئول جونش خواهیم بود!
- پس می گی چیکار کنیم؟
خانم نخودی روی درخت به فکر فرو رفت. ناگهان چشمش به رستورانی افتاد که کنار دیوار سفید قرار داشت.
- بهتره داخل اون رستوران بشیم و یه جوری به آدمها بفهمونیم که موجودات سیاره آفریقا از گرسنگی در حال مرگند!
از درخت پایین آمدند , قایق فضایی را کنار سطل زباله شهرداری گذاشتند و دوان دوان وارد رستوران شدند. آدمهای گرسنه به فکر غذا بودند و به زیر پایشان توجهی نداشتند. هر لحظه امکان داشت زیر کفش آدمیزادی له شوند. باید خیلی دقت می کردند چون قد آنها به اندازه پاشنه یک کفش مردانه بود! خودشان را به زیر میزی رساندند. صدای چاقو و چنگال سرسام آور بود. خانم نخودی به همسرش گفت : « بهتره به اون قسمت بریم. اونجا که دستمال گذاشتن. روی اونها می نویسیم که موجودات سیاره آفریقا گرسنه اند. »
کنار یخچال بزرگ , لوازم غذا خوری مثل لیوان , قاشق , چاقو و دستمال کاغذی بود. به هر ترتیبی که بود خود را به جعبه دستمال کاغذی ها رساندند.خانم نخودی روی یک دستمال کاغذی هشدارشان را نوشت. مرد جوانی آنرا برداشت. هردو از شوق دست هم را فشردند. مرد نگاهی به نوشته روی دستمال انداخت و کمی اخمهایش را در هم کشید و لب پایینش را ورچید. یعنی که به من چه. بعد هم با همان دستمال روغن های دور دهانش را پاک کرد و دستمال مچاله شده را در سطل زباله انداخت. چند بار و با افراد مختلف اینکار را امتحان کردند , ولی نتیجه ای نداد و آدمها با بی تفاوتی دستمال ها را استفاده می کردند و دور می انداختند.
صبر آقای نخودی کم کم به پایان می رسید.
- اونها نمی تونن خط ریز ما رو بخونن. این کار بی فایده س!
خانم نخودی با درماندگی گفت : « تو حاضری رودررو با آدمها حرف بزنی ؟ »
- چاره دیگری نداریم. همین حالا این کار رو می کنم...

روز زن مبارک

2005-07-27T21:12:00.000-07:00

میلاد با سعادت صدیقه کبری , فاطمه زهرا , ریحانه خانه وحی و دردانه عالم خلقت و روز زن بر شما , خصوصا شیرزنان , مادران و دختران ایرانی مبارک باد

ادامه داستان حقیقت در زمین تنهاست را ساعت یازده امروز در همینجا بخوانید

حقیقت در زمین تنهاست ! (4)

2005-07-26T20:26:00.000-07:00

قایق فضایی کوچک هر لحظه از سیارک نخودچی دورتر و به زمین نزدیکتر می شد. این قایق به راستی شبیه قایق هایی بود که روی زمین در هر رودخانه کوچک و بزرگی یافت می شود. دو آدمک ( آقا و خانم نخودی ) بوسیله پاروهای کوچکی قایق را به سمت زمین می راندند.از بچه هایشان خبری نبود. آنها در سیارک ماندند تا به مدرسه بروند.
بر روی سرشان دو کلاه ایمنی سفید رنگ گذاشته بودند تا درصورت برخورد شهاب سنگ , سرشان نشکند! ولی بر پشتشان کپسول اکسیژنی دیده نمی شد. چرا که برای آدمک هایی کوچکتر از گردو , در همه فضا اکسیژن کافی یافت می شود!
گرچه پارو زدن در فضا به سختی پارو زدن در آب نبود , اما شش روز پارو زدن پیاپی , از توان آدمک ها فراتر بود. فقط عشق و شیفتگی سفر به زمین بود که باعث می شد همه این سختی ها را به جان بخرند. در آغاز روز هفتم به بالای ابرها رسیدند. از آنجا زمین پیدا نبود. پایین تر رفتند. از میان ابرها که می گذشتند خانم نخودی گفت : « وای , چه هوای سردی ! »
نزدیک بود یخ بزنند که از دل ابرها بیرون آمدند. زیرپایشان زمین بود : کشور ذرت. آقای نخودی با شادی فریاد زد : « هی همسر دلبندم , بالاخره به کشور ذرت رسیدیم! »
خانم نخودی درحالیکه دو دستش را به لبه قایق فضایی گرفته بود , با دو چشم گرد شده , زمین را می نگریست. در کشور ذرت اواخر بهار بود و همه جا سبز.
- چقدر زیبا ! آه دلم می خواد شعر بگم .
خانم نخودی یکی از بهترین شاعران سیارک نخودچی بود.دفتر و قلمش را آماده کرد تا شعر بگوید ؛ ام فرصت نیافت. قایق چند تکان موجی خورد و ناگهان از اختیار آنها خارج شد.آقای نخودی با عجله گفت : « لنگرها رو رها کن ! »
خانم نخودی با شتاب تمام لنگرهای کوچکی را که به ریسمانی به قطر نخ قرقره وصل بود , در هوا رها کرد. این لنگرها مثل لنگرهای آبی سه شاخه یا دو شاخه نبود. چترهای کوچکی بود که با باز شدن در هوا , از سرعت قایق می کاست. ولی اینبار از سرعت قایق کاسته نشد. چرا؟ بخاطر توفان زمینی!
واقعا بدشانسی بود. هوای ابری آن روز کشور ذرت , خیلی ناآرام و توفانی بود. حتی آدمهای گنده هم از آن در امان نبودند , چه رسد به این آدمک های سبک وزن.
تلاش آنها بی فایده بود. قایق فضایی مثل پرکاهی در آسمان چرخ می خورد و به این سو و آن سو می رفت. آقای نخودی از غصهزیاد سرش را بر لبه قایق گذاشت و شروع به گریه کرد. خانم نخودی می خواست بلند شود تا دلداریش دهد , اما اگر کمربند ایمنی را از خودش باز می کرد , فاجعه اتفاق می افتاد.پرت شدن از قایق یعنی ندیدن همدیگر برای همیشه! پس به اجبار در انتظار سرنوشت سرجایش نشست.
گویی توفان قصد نداشت از حرکت بایستد. از کشور ذرت گذشتند. نمی دانستند به کجا می روند. روی اقیانوس , روی جزیره , روز به پایان رسید و شب شد. نزدیک صبح , آسمان آرام شد.آنها از توفان جان سالم بدر برده بودند , اما نمی دانستند کجایند.خانم نخودی که توفان سر و وضعش رو بهم ریخته بود , پرسید : « اینجا کجاست؟ »
آقای نخودی زمین خشک زیرپایش را نگاه می کرد. تصور نمی کرد زمین آنقدر بزرگ باشد که بعد از بیست و چهار ساعت آوارگی در آسمان توفانی هنوز بالای سیاره زمین باشند.
- نمی دانم اینجا کجاست. گمان می کنم سیاره زمین باشد!
آنها مجبور به فرود در آن صحرای خشک و سوزان بودند , چون به استراحت نیاز داشتند. در بالای صحرای بزرگ گشتند , تا اینکه اردوگاهی توجهشان را جلب کرد. قایق فضایی دور اردوگاه چرخی زد و روی چادر بزرگی فرود آمد. هر دو از قایق پیاده شدند. هوا خیلی گرم بود. از بالای چادر به پایین نگاه کردند.ارتفاع دومتری برای آنها خیلی زیاد بود و پرتگاهی بنظر می رسید.
مجبور شدند که دوباره سوار قایق شده و روی زمین فرود بیایند. از داخل قایق به درون چادر نگاهی انداختند. عده ای کودک و زن و مرد , داخل چادرها چرت می زدند. آقای نخودی برای آنها دست تکان داد . کسی محلش نگذاشت. خانم نخودی زیر لب گفت : « چه آدمهای بی حالی! »
آقای نخودی گفت : « فقط ظاهرشون شبیه زمینی هاست , اما مثل اونا چاق و شاد و سرحال نیستن ! »
جلوی چادر , پسرکی خوابیده بود که از لباس , تنها شورت کوتاه و رنگ و رو رفته ای به تن داشت. سر بزرگش با بدن استخوانی اش هیچ تناسبی نداشت. استخوانهای سینه اش از زیر پوست سیاهش بیرون زده و از پاها و دستهایش , جز پوست و استخوان چیز دیگری باقی نمانده بود.دهان و چشمهایش نیمه باز بودند و مگسها روی آن می چریدند!
خانم نخودی به زیر گردن او رفت.
- آهای دوست عزیز اینجا کدام سیاره است؟
هر دوی آنها چندین باراین جمله را تکرار کردند ,تا پسرک اندک تکانی خورد. همانطور که سرش روی بازویش بود , مدتی به آنها خیره شد. خیال کرد خوردنی هستند. با بی حالی دستش را دراز کرد و خانم نخودی را گرفت.خانم نخودی جیغ کشید : « آهای چکار می کنی؟ »
او را در دهانش گذاشت . آقای نخودی که گیج و ناباورانه شاهد این ماجرا بود , قدرت فرار را از دست داده بود. پسرک دست دراز کرد و او را هم گرفت. او را هم در دهانش گذاشت.آب دهانی نداشت که با آن آقا و خانم نخودی را قورت بدهد. چند بار تلاش کرد آنها را ببلعد , ولی دهانش خشک بود. سرفه ای کرد و هردو به بیرون پرتاب شدند.
آقای نخودی که با دستمال سر و رویش را پاک می کرد , گفت : « اگر زمینیها بفهمند که در نزدیکی سیاره شان چنین موجودات وحشیی هستند , خیلی ناراحت می شوند !»
پسرک دوباره روی زمین دراز کشید. آن دو از دیدن موجوداتی ( به خیال آنها تنبل ) که شبیه انسان زمینی بودند , شگفت زده شدند.آقای نخودی می دانست که برای رسیدن به سیاره زمین باید از آنها راهنمایی بگیرد. با احتیاط زیر گردن او رفت و از آنجا به زیر گوشش صعود کرد!
- آهای دوست عزیز , می تونی بگی چرا می خواستی ما رو بخوری؟
پسرک سیاه و گرسنه که حالا فهمیده بود آنها موجودات فضایی هستند , با زحمت لبهایش را حرکت داد و گفت : « گرسنه ایم ! همه ما گرسنه ایم !»
خانم نخودی که حالش جا آمده بود , کنار همسرش آمد و با ناباوری از پسرک پرسید : « مگه دیشب رئیس جمهور شما یادش رفته به چادرتون بیاد؟»
پسرک منظور او را نمی فهمید. خانم نخودی خیال می کرد آنجا هم مثل سیارک خودشان است که رییس جمهور آخرین نفری باشد که شامش را می خورد. پسرک جواب نداد. آقای نخودی پرسید : « حتما دیشب رییس جمهورتون سرما خورده و نتونسته به چادرتون سربزنه. ما در سیارکمون برای اینهم چاره ای داریم : رییس جمهور جانشین چاره این کاره ! »
پسرک از حرفهای آقای نخودی هم چیزی دستگیرش نشد. خانم نخودی پرسید : « اصلا شما رییس جمهور دارید؟ »
پسرک گفت : « نمی دانم .»
آقای نخودی دست به دهان گرفت و گفت : « عجب سیاره بی صاحبی ! بگو ببینم اینجا کدوم سیاره س؟»
- آفریقا

حقیقت در زمین تنهاست ! (3)

2005-07-25T20:15:00.000-07:00

آن شب بارانی پاییز , که قرار بود فردایش آقای نخودی و خانمش به زمین سفر کنند , نوبت ریاست جمهوری آقای نخودی بود. در این شب او حق نداشت شامش را بخورد , تا اینکه مطمئن شود همه افراد سیارک با شکم سیر سر بر بالین می گذارند.خانم نخودی و دو فرزندش دور میز شام نشسته بودند.شام آش ارزن داشتند. ارزن تنها محصولی بود که در آن سیارک کشت می شد. آدمکها با ارزن غذاهای مختلفی تهیه می کردند و با شکم سیر روزگار می گذراندند.
آقای نخودی با اینکه خیلی گرسنه بود و بوی مطبوع آش ارزن اشتهایش را بیش از پیش تحریک می کرد , سر میز حاضر نشد. بارانی خودش را از جارختی برداشت و پوشید. فانوسی هم بدست گرفت:
- همسر خوبم , سعی می کنم زود برگردم.
خانم نخودی که از هیجان سفر به زمین حال خودش را نمی فهمید گفت : « شوهر عزیزم , نمی شه یه امشب از این مقام پر زحمت چشم پوشی کنی؟ »
آقای نخودی که دستگیره در را در دست داشت گفت : « هرگز ! این مقام پر مسئولیت هر دوهزار شب یه بار نصیب من میشه. چطور امکان داره از زیر بار این مسئولیت شونه خالی کنم !؟ اگه الان پیرزنکی چراغ خوراکپزیش خراب شده باشه , کی مسئوله؟؟ »
خانم نخودی که متوجه شد حرف درستی نزده , سرش را پایین انداخت و دیگر چیزی نگفت. آقای نخودی از در بیرون آمد . باران خیلی خیلی ریزی می بارید.دانه های باران از سرسوزن هم ریزتر بودند , اما در نگاه آقای نخودی خیلی درشت بنظر می آمد. هوای مرطوب , بوی گوگرد می داد و این چندان دلچسب نبود. آقای نخودی زیر لب گفت : « از فردا برای حداقل یه هفته هم که شده از دست این بوی بد خلاص می شیم!»
به اولین خانه رسید. چراغ خانه خاموش بود. این نشانه نبودن مشکل در آن خانه بود. خانه دوم و سوم و صدم را هم طی کرد. تا نیمه های شب , بیش از نیمی از خانه ها را سرکشید. تا آنجا همگی سیر خوابیده بودند. به کوچه تنگی رسید. چراغ خانه ای روشن بود. با عجله در زد. صاحبخانه پرسید: « کی هستی ؟»
- رییس جمهور امشبم , در رو بازکن !
آدمک پیری در را گشود. دستهایش می لرزید.
- پدرجان چی شده؟
- جناب رییس جمهور , فتیله چراغم خراب می سوزه.
فوری به طرف خیابان دوید. سوتی از جیبش درآورد و سه بار در آن دمید.به این وسیله ماموران سازمان آتش نشانی را که در ضمن چراغ سازی هم می کردند را باخبر کرد. ماموران با شنیدن صدای سوت در کمتر از دودقیقه حاضر شدند و چراغ را تعمیر کردند.وقتی مطمئن شد آدمک سیر می خوابد , آنجا را ترک کرد.
در سیارک نخودچی , با وجود کمبود مواد غذایی و سخت بدست آمدن آن , هیچکس پیدا نمی شد که انبار خانه اش خالی از ارزن یا آرد ارزن باشد.آدمک ها کمتر می خوردند , اما همگی می خوردند ! اگر رییس جمهوری شبها به گشت زنی می پرداخت , فقط برای اطمینان از خراب نبودن چراغ و تنور و تابه و قابلمه و دیگچه بود یا ناخوشی صاحبخانه و ناتوانیش برای تهیه غذا.
وقتی شب به سحر رسید , کار گشت زنی آقای نخودی هم به پایان رسید. خسته و خیلی گرسنه به خانه اش برگشت. خانم نخودی که به انتظارش نشسته بود , آش داغ با نان ارزن جلویش گذاشت. با ولع زیاد آش را داغ داغ خورد و کلی هم از طعم آن لذت برد. بعد از آن به بستر رفت تا چند ساعتی استراحت کند , و بعد سفر رویایی به زمین !

حقیقت در زمین تنهاست ! (2)

2005-07-24T20:10:00.000-07:00

معلوم نبود این سیارک نخودچی چطور وارد منظومه شمسی شده بود.یک شب که اختر شناسان پشت تلسکوپ نشستند تا آن دوردورهای آسمان را کاوش کنند , با کمال تعجب دیدند سیارکی ناشناخته وارد منظومه شمسی شده و خیلی آرام به دور خورشید می گردد. یکی از آنها که سیارک را زودتر از بقیه دیده بود , فریاد زد : « کشف کردم ! کشف کردم ! »
تمام اخترشناسان به این مهمان ناخوانده خیره شدند. خیلی بزرگ نبود , برعکس , خیلی کوچک بود ! اندازه یک ورزشگاه فوتبال . شبیه تخم مرغی بود که از وسطش کله جوجه ای بیرون زده باشد. یکی از اخترشناسان جوان گفت : « این سیارک بی ریخت , یه سنگی آسمانیه که به تازگی از کره ش جدا شده.»
سرپرست اخترشناسان که خانم سفید مویی بود, خیلی جدی پرسید : « چه دلیلی برای اثبات این نظرتون دارین؟»
اخترشناس جوان گفت : « همین بی ریختیش بهترین دلیله ! »
در همین حال , اخترشناس دیگری که خانمی بچه به بغل بود , دور از انتظار همه فریاد کشید : « کشف کردم ! کشف کردم ! »
همه با هم گفتند : « چی رو ؟؟»
آنها واقعا انتظار نداشتند که اخترشناس مادر , قادر به کشف مهمی باشد. خانم اخترشناس درحالیکه تلاش می کرد بچه اش را ساکت کند , گفت : « آثار زندگی را در این سیارک مشاهده کردم.»
او راست می گفت. موجودات ریزی در آن سیارک در تکاپو بودند. طولی نکشید که بین زمین و آن سیارک بوسیله امواج رادیویی ارتباط برقرار شد. خانم اخترشناس اولین انسانی بود که صدایش به گوش آدمک های آنجا رسید. ابتدا از رییس اداره هواشناسی آن سیارک پرسید : « لطفا نام سیارکتان ؟»
آدمک از پشت میکروفون فریاد کشید : « نام سیارک ما , بال مالیا , کرماریا , زال رابیا , آبداریا بربریا – 293 است ! »
خانم اختر شناس با عصبانیت گفت : « افتضاحه ! سیارک به این کوچکی , اسم به این بزرگی !»
آدمک هواشناس , در مقابل خیلی محترمانه جواب داد :
- ما از دوستان زمینی مون پوزش می خواهیم ! شما هر اسمی که می پسندید روی سیارک ما بگذارید.
خانم اختر شناس با خوشحالی رو به دوستان و همکارانش گفت :« نام این سیارک رو نخودچی می ذاریم .»
و به این ترتیب ارتباط زمینی ها با سیارک نخودچی آغاز شد. بنابر کاوش های بعدی آشکار شد سیارک نخودچی در ششصد هزار کیلومتری غرب زمین , نزدیک جاده هوایی سیاره زهره – زمین , دور خودش و خورشید می گردد. برای ارسال نامه به آنجا , می توان از همین نشانی استفاده کرد. در حقیقت شاگردان مدرسه هنر هم همین کار را انجام دادند.

* * * *
نام اصلی آقای نخودی , آرماندو , جارپاندو , پارپاندو , زان زاندو , بارو بارو بارو – 140 بود. یک آدمک کوچولو , اسم به این درازی ! نه قابل تحمل نیست.نام همسر و دو فرزندش هم همینطور طولانی بود. برای راحتی کار , آنها را خانواده نخودی صدا می زنیم. فکر نکنید که آنها واقعا اندازه نخود هستند . نه ... خیلی بزرگتر از نخود ! کمی کوچکتر از یک گردو !! همه آدمک های سیارک نخودچی همین قد و قواره بودند.
جمعیت این سیارک خیلی زیاد نبود. دوهزار خانواری می شد. آنجا مرز و کشوری وجود نداشت. اصلا از سیاست بازی و اینجور حرف ها خبری نبود.همه با هم دوست بودند. از پاسبان و کلانتری خبری نبود. فقط یک مقام مهم داشتند , آن هم مقام ریاست جمهوری بود. هر روز ( به نوبت ) سرپرست یک خانواده , رییس جمهور سیارک نخودچی می شد.
این سیارک خیلی کوچولو , زمین های کشاورزی مرغوبی نداشت. خاکش از بس گوگرد داشت , به رنگ زرد بود. سیارک نخودچی , کوهی آتشفشانی و بزرگ داشت. قد و قواره کوه سیارک هم مثل اسم اصلی خودش و آدمک هایش , تناسبی با کوچکی اش نداشت. کوه آتشفشان مثل کله جوجه ای بود که از وسط سیارک تخم مرغی شکل سردرآورده باشد. کوه که همیشه از دهانه اش گدازه های آتشفشانی بیرون می زد , هیچوقت از کار نمی افتاد.مواد گوگردی که تمام سطح سیارک را پوشانده بود , از دل همین آتشفشان بیرون می زد. مواد گوگردی اگر کم باشد برای خاک مفید است , اما زیادش محصول را می سوزاند. در چنین خاکی تهیه مواد غذایی واقعا سخت بود. با این همه مشکلات , آدمک ها که موجودات سخت کوشی بودند , غذایشان را بدست می آوردند و هیچکس از گرسنگی آه و ناله نمی کرد. رییس جمهوری یک روزه , برای رسیدگی به همین کار ایجاد شده بود.

حقیقت در زمین تنهاست ! (1)

2005-07-23T22:55:00.000-07:00

نخودی اولش فکر کرد که لاستیک چرخ جلویی تراکتورش پنچر شده , ولی وقتیکه دید تراکتور به نرمی روی زمین ناهموار به حرکتش ادامه میده , خیلی تعجب کرد و از خودش پرسید : « پس این صدای فیسسسسسس از کجا میاد؟ »
تراکتورش رو نگه داشت وبا یک حرکت تند پرید پایین.چرخهای جلو و عقب رو کنترل کرد. همگی سالم و پرباد بودند.روی زمین زانو زد و به زیر موتور نگاهی انداخت.دوباره از خودش پرسید : « این دیگه چه صداییه؟»
همینطور که سرش رو از زیر تراکتور بیرون می کشید , نگاهش به آسمون افتاد.چیزی مثل ابر توی آسمون چرخ می خورد و پایین می آمد.ترسید.دوید زیر تراکتور و دستهاش رو گذاشت روی سرش.« وای...! این دیگه چیه؟؟؟ »
فکر کرد شاید اون یه سنگ آسمانی باشه...از ترس گریه ش گرفته بود: « من می میرم و بچه هام یتیم میشن!! »
صدای فیسسسسس هر لحظه بلندتر می شد.ناخودآگاه دستهاش رو روی گوشهاش گذاشت و منتظر حادثه ناگواری ماند.چند دقیقه ای گذشت.چیز سفید رنگی که هر لحظه بزرگتر می شد به آرامی روی خاک افتاد.نه جایی را خراب کرد ونه به کسی آسیب رسوند.نخودی با احتیاط سرش رو از زیر تراکتور بیرون آورد و نگاهی به آسمان انداخت.فضانوردی از پنجره فضاپیما سر و دستش را بیرون آورد و برای او دست تکان داد. ذوق زده از جایش پرید.کلاهش رو که روی خاک افتاده بود برداشت و برای فضانورد تکان داد و با خوشحالی گفت: « آخ جون! موجودات فضایی! »
به طرف چیز بزرگ و سفید دوید. یک نامه بود. روی نامه را خواند.از سیاره زمین بود.طول و عرض آن را قدم زد: طولش سی و عرضش بیست قدم بود.پاکت نامه معمولی آدمهای زمینی , تقریبا دهها بار از او که یک آدمک بود , بزرگتر بود.با خوشحالی , خواست آن را جابجا کند. نتوانست.
« ای بابا, چه نامه سنگینی !»
دور نامه می چرخید و فکر می کرد .
« حالا چیکار کنم؟»
بالاخره فکری به نظرش رسید. به طرف تراکتور کوچکش (که به اندازه قوطی کبریت بود) دوید.خیش را از پشت اون باز کرد , گوشه ای از نامه را سوراخ کرد و سر طنابی را به آن بست. سر دیگر طناب را به تراکتور بست و راه افتاد. نامه دوبرابر عرض جاده بود. به هر زحمتی بود ان را تا جلوی خانه اش کشاند.آنجا زنش را صدا زد.
- آهای خانم نخودی عزیز....کجایی؟
- چه خبره اینقدر فریاد می کشی؟؟
نخودی درحالیکه از خوشحالی دستهاش رو به هم می مالید گفت :« مگه نامه به این بزرگی رو نمی بینی؟»
چشم خانم نخودی که به نامه بزرگ افتاد , از خوشحالی جیغ کوتاهی کشید.کتابی را که در دست داشت به گوشه ای پرت کرد و از پله های ایوان جلوی خانه شان پایین دوید.
- موجودات فضایی برایمان نامه داده اند؟
- بله , آدم های زمینی!
خانم نخودی درحالیکه روی نامه گام می زد پرسید: « چی نوشتن؟ »
- هنوز بازش نکردم , مگه نمی بینی!؟
خانم نخودی به آشپزخانه رفت و با دوتا چاقو برگشت. به جان نامه افتادند.یک ساعت طول کشید تا در نامه را باز کردند. پاکت نامه را به کناری کشیدند و کاغذ نامه را روی خاک باز کردند.درست به اندازه مزرعه شان بود.آقا و خانم نخودی روی نامه راه افتادند. خانم نخودی زیر کلمات گام می زد و آنها را برای همسرش می خواند:
به دوستان عزیزمان در سیارک نخودچی!
ما شاگردان دبستان هنر , واقع در یکی از شهرهای آباد کشور ذرت , از شما آدمکهای عزیز خواهشمندیم که دعوتمان را برای دیدار از زمین بپذیرید و برای مدت یک هفته تمام مهمان ما باشید. به این منظور ما خودمان را برای استقبال باشکوه از شما آماده کرده ایم. چون می دانیم که شما از خوردن غذاهای ما لذت می برید , نام بعضی از آنها را که برایتان تهیه دیده ایم , می نویسیم: برای صبحانه , شیر و عسل و مربا و نان , کلوچه قندی و خامه! برای ناهار و شام , مرغ سوخاری و همبرگر مخصوص و ماهی سفید و آزاد و ماکارونی و پیتزا . در ضمن این دیدار فرصتی عالی است برای آگاهی از فرهنگ دوطرف. همگی ما منتظرتان هستیم.
به امید دیدار.
خانم نخودی که خیال می کرد خواب می بیند , بازو به بازوی شوهرش زد و گفت : « تو بیداری؟ »
آقای نخودی که مطمئن بود بیدار است , آب دهانش را جمع کرد:
- به به ... مرغ سوخاری! این هفته که کار شخم مزرعه تمام شد و بذرها را کاشتیم , تا بهار بیکار می شویم.این بهترین فرصت برای سفر به زمین است!
- به راستی ما به زمین سفر خواهیم کرد؟
- البته ! زمین , این سیاره رویایی ! زمین , این سیاره بسیار بسیار بزرگ !!

در طریقت ما کافریست رنجیدن

2005-07-17T21:54:00.000-07:00

توی کامنت های مطلب دیروز دوست عزیزم؟؟؟؟ کامنت گلایه آمیزی گذاشته بود که با اینکه عادت ندارم به کامنت ها جواب بدم , من رو وادار کرد این یادداشت کوچولو رو بنویسم:
اگه این روزا کمتر کامنتهای من رو توی وبلاگاتون می بینین , دلایل زیادی داره که عمده ترینشون اینا هستن:

اینروزا مشغله کاریم خیلی زیاد شده و دائما در حال گزارشگیری و گزارش دهی هستم.
دست چپم مدتیه بی حس شده که ظاهرا بدلیل آرتروز گردن باید باشه ( حتی فرصت نکردم پیش یه ارتوپد برم ) این مسئله تایپ کردن رو برام مشکل کرده .
مدتیه که کار کردن زیاد با کامپیوتر چشمام رو خیلی خسته می کنه .
این چند روزه گرمای هوا کلافه م کرده , ضمن اینکه سیستم سرمایش محل کارم هم خرابه .
با این وجود مطمئن باشین که وبلاگ همتون رو می خونم (عمدتا بصورت آفلاین) و از نوشته هاتون لذت می برم.

این شعر حافظ روهم به دوست عزیزم ؟؟؟؟ و همه شما خوانندگان محترم وبلاگم تقدیم می کنم تا فکر نکنین من خیلی بی معرفتم:

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن
وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن
به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات
بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن
مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست
به دست مردم چشم , از رخ تو گل چیدن
به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب
که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن
به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه
کشش چو نبود از آن سو , چه سود کشیدن
ز خط یار بیاموز مهر با رخ خوب
که گرد عارض خوبان خوش است گردیدن
مبوس جز لب ساقی و جام می حافظ
که دست زهد فروشان خطاست بوسیدن

یه خبر خوب: نوشی عزیز جوجه هاش رو پیدا کرده. بهش تبریک می گم و از صمیم قلب خوشحالم.

نوشی تنها نیست

2005-07-15T21:26:00.000-07:00

نوشی عزیز هنوز جوجه هاش رو پیدا نکرده...تصمیم گرفته تا وقتی که برنگشتن دیگه ننویسه...نوشی در موقعیت سختی قرار گرفته...ولی یادمون باشه که نوشی تنها نیست ...

به یاد دائی صالح

2005-07-11T21:00:00.000-07:00

همه اونایی که مسافر اون خط بودن می شناختنش. پیرمردی چاق با شکمی برآمده و صدایی بم و صد البته اخلاقی تند و عصبی... همه دائی صالح صداش می کردن , غیر از من که بهش می گفتم عمو صالح J اگه وقت داشتم نوبتم رو توی صف به پشت سریام می دادم تا پیکان آبی رنگ و مدل پایین دائی صالح از سر خیابون بپیچه و جلوی پای ما مسافراش رو خالی کنه و من بپرم بشینم جلو و بگم: چطوری عمو صالح ؟ و اون با صدای بلندی بخنده و بگه: ازت خوشم میاد جوون. پسر با غیرتی هستی :) و من لبخند بزنم و بگم خیلی مخلصیم و...
مدتی بود که راهم به اون طرفا نیفتاده بود. دلم براش تنگ شده بود. نوبتم که شد علی آقا با پیکان سفید رنگش از راه رسید و بفرما زد. گفتم نه منتظر عمو صالح می مونم.برخلاف همیشه از این حرف من نخندید و اصراری هم نکرد ... سریع مسافرش رو زد و رفت. پشت سرش ممد آقا با پیکان جوانان گوجه ایش رسید. حال و احوالی و بفرمایی... بازم گفتم منتظر عمو صالحم و سوار نشدم. اونم بدون کلامی گاز ماشینش رو گرفت و رفت....
صدای موتور پیر و فرسوده پیکان آبی رنگ عمو صالح رو قبل از اینکه بپیچه توی خیابون شنیدم. خودم رو آماده کردم ولی.... ولی پشت فرمون یه جوون غریبه نشسته بود. چند متر جلوتر از من ترمز کرد. مرد جوون از پشت فرمون پیاده شد که عرق پشتش کمی خشک بشه...ولی چشم من به نوشته ای که با خطی خوش بالای سپر و کنار در باک نوشته شده بود خشک شد:
« به یاد دائی صالح »
بی اختیار گفتم : « خدا رحمتت کنه عمو صالح »

ممنون از همگی

2005-07-09T22:20:00.000-07:00

از همه دوستان عزیزی که با صرف وقت گرانبهاشون پست قبلی رو خوندن و کامنت گذاشتن ممنونم. توی کامنتها مطالب جالبی بود که شخصا خیلی ازشون استفاده کردم , ولی شاید بخاطر لحن نوشتاری من کمی سوء برداشت هم پیش اومده بود که دلم می خواست برای روشن تر شدن اذهان دوستان فهیمم اینجا توضیح بدم:
اول اینکه من به هیچ وجه قصد توهین یا تحقیر آمال و آرزوها و دلخوشی های ماه بانوی عزیز رو نداشتم... صرفا افق دیدمون رو با هم مقایسه کردم. شاید کار درستی نبوده ولی من از منظر واقعیتی که در روابط بین ما تاثیر گذار بوده به اون نگاه کردم. اینکه من با خریدن یه جفت کفش خوشحال نشم , نه دال بر برتر بودن منه و نه دلیلی بر پست بودنم. فقط یه تفاوت رفتاری بین ما رو نشون میده که اصطلاحا به عدم تفاهم (نفهمیدن و درک نکردن یکدیگر) تعبیر می شه. پس اگه نوشته های من مفهومی غیر از این رو می رسوند و تحقیر آمال و آرزوهای ماه بانو رو تداعی می کرد , من ازش عذرخواهی می کنم.
عزیزی اظهار امیدواری کرده بود که من فهمیده باشم چقدر بچه هستم .دیگری تذکر و راهنمائی خصوصی رو مناسب تر دونسته بود و دوست دیگری , نوشته من رو به حساب بی تجربگی گذاشته بود. دوست عزیز دیگری (که خیلی برای نظراتش ارزش و اهمیت قائلم) ازم خواسته بود که اگر نمی تونم تفاوت بین دنیای مجازی و حقیقی رو تشخیص بدم , ننویسم . دوست عزیزی هم عکس العمل من رو مثل بچه های هفت ساله دونسته بود و عزیز دیگه ای مقایسه خودم با ماه بانو رو پائین آوردن خودم در سطح اون دونسته بود (که البته من هیچوقت ادعا نکردم از ایشون بالاترم ) و نهایتا عزیزی گفته بود : هنر نیست رویای کسی را مسخره کردن....
در مقام پاسخگویی نیستم , چون همونطوریکه گفتم بعضی از موارد رو قبول دارم و همه اونها رو هم در شرایطی که شما قضاوت کردین می پذیرم. فقط یادآوری می کنم که شما با توجه به دانسته های خودتون داوری کردین. ولی من در کوران روابط عاطفی , مجبور به تصمیم گیری شدم. این تصمیم ممکنه در اثر خطای خودم یا برداشت نادرست دیگران , تصمیم درستی نباشه و یا حداقل درست بنظر نرسه , ولی لازم بود که اینطور و دقیقا به همین شکل صورت بگیره....امیدوارم تونسته باشم مطلب رو برسونم , چون نمی خوام بیش از این بازش کنم.

بعضی نشسته دانند , برخی شکسته خوانند
چون نیست خواجه حافظ , معذور دار ما را

· حرف آخراینکه اگه دراین رابطه عاطفی , کدورت هایی پیش اومد و دلهایی شکسته شد و غرورهایی جریحه دار شد , فراموش نکنین که همواره یه پای قضیه من بودم...

یعنی عشقم من رو می بخشه؟؟

2005-07-06T22:01:00.001-07:00

من دیروز خداحافظی کردم ولی شاید لازم بود قبل از اون علت خداحافظیم رو می گفتم تا موضوع برای همه دوستان عزیزم روشن بشه:
توی دوره زمونه ای که خیلیا پدر و مادرشون رو می ذارن خونه سالمندان , بچه هاشون رو می ذارن مهد کودک و زنشون رو می فرستن کلاس های مختلف تا در خلوت خودشون به آرامش دست پیدا کنن , یکی میاد بهت میگه بیا داداش من بشو و تو از روی سادگی , خامی , نفهمی ( یا هر چیز دیگه ای که شما اسمش رو می ذارین ) , قبول می کنی و این مسئله رو با خوشحالی توی وبلاگت فریاد می زنی ...چون فکر میکنی خدا بهت لطف کرده و آرزوی دیرینه ت رو برآورده کرده. ولی از فردای اون روز توقعات مختلف , بهانه گیری های بچه گانه و ایرادهای بنی اسرائیلی شروع میشه : چرا آب تو تلمبه س ؟ چرا گوش کوب قلمبه س؟ و...
وقتی هم که می خوای با این مسائل برخورد کنی , همه گناهها متوجه یکی دیگه می شه... کسی که از جونت و از دوتا چشمات برات عزیزتره...کسی که بهانه نفس کشیدنته و شب رو فقط به شوق شنیدن صدای مخملیش صبح می کنی...
بین دوراهی می مونی : آبجی کوچیکه ( یه بچه با افکار و عقاید بچگانه , آمال و آرزوهایی که سالهاست برای تو نخ نما شدن , با افتخاراتی که برای تو عادی و پیش پا افتاده هستن و... ) و عشقت , کسیکه تحمل دیدن اشکاش رو نداری ...کسی که نه از سر ترحم دوستش داری , که از در عشق باهاش وارد شدی...کسی که به نازش نیاز داری...( اشتباه نکنین , نیاز جسمی نیست...خودش بهتر از من می دونه که من به محبتش و به عشقش نیاز دارم ).
حالا کار به جایی رسیده که آبجی ندیده ت به خودش اجازه می ده باعث رنجش خودت و عزیزت بشه . توی کامنتش می نویسه « ...گرچه وقتی میام اینجا نظر می دم نمیای وبلاگم اما من تحت هر شرایطی میام...خود دانی......گرچه می دونم خود!!ندانی! کس دیگری داند....بی خیال....اگه دوست شی آره!!! می شه بهم زد و قطع رابطه کرد... اما مگه خواهر و برادرو می شه از هم جدا کرد؟؟ها؟؟»
ماه بانو: من تقریبا دو برابر تو عمر کردم...بیشتر از پونزده سال کار کردم.بیشتر از دوازده سال در سطوح مختلف مدیریت کردم. مطمئنا می دونم به کدوم نامه , ایمیل , تلفن و... باید جواب بدم و به کدوم نه. کدوم وبلاگ رو بخونم و کامنت بذارم...کدوم رو بخونم ولی کامنت نذارم و کدوم رو اصلا نخونم. نیازی نیست کس دیگه ای ( حتی ویولت گلم ) بهم بگه. اصلا شاید بزرگترین ایراد رفتاری من , استقلال فکر و عملم باشه...و اینکه خیلی کم دیگران و حتی نزدیکترین افراد رو طرف مشورت خودم قرار می دم.
شاید تا دیروز جور دیگه ای فکر می کردم , ولی حالا دیگه مطمئنم که خواهر و برادری اینجوری راه به جایی نمی بره...خواهر و برادرهای واقعی که همه در یک خونه , زیر یه سقف , با یه فرهنگ و تحت نظر والدین مشترک رشد می کنن و تربیت می شن , افق نگاهشون , امیال و آرزوهاشون , خواسته هاشون و سلایقشون اگه نگیم یکی می شه , ولی حداقل نزدیک به هم میشه...ولی من و آبجی کوچیکه از این نظر خیلی اختلاف داریم... اگه اون نهایت آرزوش قبولی در کنکوره , من سالهاست که با مدرک دانشگاهی دارم کار می کنم...اگه اون برای یه سفر چند هفته ای به اروپا از خودش ذوق و شوق بچگونه نشون میده , من سالها در اروپا زندگی کردم و سفرهای خارجی زیادی داشتم وبا توجه به اینکه اقامت دائم کانادا رو هم دارم , دیگه این مسئله به هیچ وجه برام جذابیتی نداره ...اگه اون به اینکه پدرش یه پزشک عمومی و سرشناس در شهر خودشونه مباهات می کنه ( و من هم با احترام به ایشون و منش انسانیشون که در وبلاگ ماه بانو خوندم بهشون افتخار می کنم) , تعداد پزشکان دارای تخصص و فوق تخصص در بین بستگان و دوستان و آشنایان من بیشتر از بیست نفره... ماه بانو جان , علیرغم احترامی که برات قائلم ولی فکر می کنم از اول من نباید وارد این بازی بچگانه می شدم...ویولت برای من خیلی عزیزه ... خیلی ...نمی تونم با کسی عهد اخوت ببندم که بخواد ویولت من رو به هر دلیلی مورد تحقیر و توهین قرار بده....ویولت یکی از فهیم ترین و با شعور ترین انسانهاییست که من در عمرم دیدم...قانع , مظلوم , مهربون و دوست داشتنی...اگه من چهره ای غیر از این در نظر تو ساختم , لطفا اصلاحش کن...و به مصداق این ضرب المثل قدیمی :
« کبوتر با کبوتر , باز با باز
کند همجنس با همجنس پرواز»
فکر می کنم ادامه این رابطه ( خواهر و برادری ) جز ضرر روحی و ناراحتی برای طرفین , چیز دیگه ای نداشته باشه. گفته بودی رابطه خواهر و برادری , دوستی نیست که بشه بهم زد و قطعش کرد , ولی من فکر می کنم بشه...هرچی باشه از رابطه مادر و فرزندی که بالاتر نیست , هست؟؟ پس یه سری به خانه سالمندان بزن ... من حداقل ماهی یه بار این کارو می کنم:
این شعر رو بطور کامل یادم نیست , ولی فکر می کنم همین که یادمه منظورم رو برسونه:
گفته بودم دوستت دارم...بدون تو می میرم..
....حرفم رو پس می گیرم.
ماه بانو جان , برات آرزوی خوشبختی و رسیدن به تمام آرزوهای قشنگت رو دارم و به خدای بزرگ می سپارمت.

چند جمله هم برای ویولت عزیزم:
اگه من توی این مدت کاری کردم که ناخواسته (خدا رو شاهد می گیرم که عمدی در کار نبوده) باعث رنجش و کدورت خاطرت شدم , ازت معذرت می خوام... بذار به حساب جوونی , خامی و کم تجربگی من
خودت می دونی که چقدر برام عزیزی و معیارهای من برای عشق به تو , معیارهای عقلی و زمینی نیست...چون تو یه فرشته آسمونی هستی...اگه فکر می کنی می تونی من رو از ته ته دلت ببخشی و همه چی مثل اولش بشه , این کارو بکن...
قبلا ازت می خواستم: « همیشه مال من باش » ولی اینبار با اشتباهی که کردم , اگه این رو ازت بخوام نهایت خودخواهیه . پس ایندفه بهت می گم: « اگه دلت می خواد مال من باش ».

چند جمله هم برای خوانندگان عزیز:
از همه تون ممنونم که سعی کردین توی حل این مشکل ما رو کمک کنین . گرچه شاید بهتر باشه بگم برای رفع این سوء تفاهم. بخصوص از الهام , دختر کولی , دنیز, فوزی و مهدی عزیز و تشکر ویژه هم از فرید عزیزم دارم که فروتنانه همه مسئولیت ها رو به گردن گرفت و باعث انبساط خاطر دوستان شد...
من بخاطر شدت ناراحتی از مسائلی که گذشت و همینطور بدلیل مشغله زیادی که در روزهای پایانی دولت برای ارائه گزارش عملکرد و تهیه برنامه های دولت جدید و ... داشتم , دیروز در یه اقدام عجولانه در وبلاگم رو تخته کردم. ولی بدلیل سیل مشتاقان که دیشب رو جلوی در وبلاگم به صبح رسوندن ( شش نفر در پرشین بلاگ و چهار نفر در بلاگ اسپات) , قول می دم که اگه ویولت جون من رو ببخشه , برگردم و بنویسم.

خدانگهدار برای همیشه

2005-07-05T02:11:00.000-07:00

وقتی که نوشتن باعث ناراحتی عزیزترین عزیزت بشه , سکوت و ننوشتن بهترین راه ممکنه. از امروز دیگه نمی نویسم. همه شما دوستان خوبی رو که در این مدت همراهیم کردین به خدای بزرگ می سپارم .

می خواستم , ولی...

2005-07-04T22:26:00.000-07:00

می خواستم که ولوله برپا کنم , ولی...
با شور شعر محشر کبری کنم , ولی...
با نی به هفت بند غزل ناله سر دهم
با مثنوی رهی به نوا وا کنم ولی...
تا باز روح قدسی حافظ مدد کند
دم می زدم که کار مسیحا کنم , ولی...
فریاد را بکوبم پا بر سر سکوت
یا دست کم به زمزمه نجوا کنم , ولی...
دل برکنم از این دل مرداب وار ننگ
با رود رو به جانب دریا کنم , ولی...
این بی کرانه آبی آیینه تو را
با چشم تشنه , سیر تماشا کنم , ولی....
« باید» به جای « شاید» و « آیا» بیاورم
فکری به حال « گرچه » و « اما » کنم , ولی...

پ.ن: هر کسی که اسم شاعر این شعر رو بگه برنده دو ساعت اینترنت رایگان خواهد شد.

وزیر کارآمد

2005-06-29T22:51:00.000-07:00

این روزها بحث انتخاب کابینه بالا گرفته و بازار حدس ها و گمانه زنی ها داغ شده. البته به نظر من اینکه معاونین , مشاورین و وزرا چه کسانی باشن شاید از اینکه رئیس جمهور کی باشه هم مهمتره , چون زمام اجرای امور در بخش های مختلف رو اونا در دست خواهند گرفت ولی به هر حال امیدوارم افراد صالح , کاردان , متخصص , متعهد و اصیل در راس امور قرار بگیرند.افرادی که چشم و دلشون پاک و هدفشون اصلاح امور جامعه باشه.
دیشب که داشتم به این مسئله فکر می کردم یاد یکی از حکایت های قابوسنامه افتادم که چون الان به اون کتاب دسترسی ندارم تا جائی که حافظه م یاری بده اون رو نقل به مضمون می کنم :
« پادشاهی بر وزیرش خشم گرفت و او را معزول کرد و وزیری دیگر بر جای او گماشت.
وزیر معزول را گفت: خود جای دیگری اختیار کن تا به تو بخشم که با نعمت و خدم و حشم بدانجا روی و مقام تو آنجا باشد.
وزیر گفت: نعمت و خدم و حشم نخواهم و آنچه دارم به ملک (پادشاه) بخشیدم و هیچ جای آبادان نخواهم که مرا بخشی. اگر بر من رحمت خواهی کرد , از سرزمینت مرا دهی ویران ده تا آن را آباد کنم و آنجا بایستم.
ملک گفت: چندان ده ویران که خواهد به او دهید.
در همه مملکت بجستند و یک ویران نیافتند. به پادشاه خبر دادند.
وزیر گفت: ای ملک , می دانستم که در همه جای که در تصرف من بود هیچ ویران نیابی , اکنون چون ولایت از من بازگرفتی , بدان کس ده که هرگاه از وی بازخواهی همچنان بازت دهد که من دادم.
چون این سخن براند , ملک از وزیر معزول عذر خواسته , اورا خلعت و شغل وزارت بخشید.»

بیاین همه با هم از صمیم قلب آرزو کنیم که در دولت جدید شاهد حضور چنین وزرای کارآمدی باشیم.

فعلا پرشین بلاگ!!

2005-05-30T11:20:00.000-07:00

با توجه به اینکه در حال حاضر به دلیل مشکلات فنی نظر خواهی وبلاگم , از نظرات دوستان عزیزم محروم هستم , تصمیم گرفتم تا رفع مشکل دوباره به پرشین بلاگ نقل مکان کنم. اونجا چشم به راه قدوم شما هستم...

یادگاری!

2005-05-28T09:57:00.000-07:00

چشماش قرمز شده بودن...مثل دوتا کاسه خون...
ازش پرسیدم چی شده؟
گفت: هیچی ...
گفتم : تو گریه کردی؟
بغضش ترکید... با گریه گفت :اون خودکار پارکر آلبالویی رو یادته؟
گفتم : آره ...مگه چی شده؟
گفت : گمش کردم...
گفتم: خوب . این که چیز مهمی نیست. مگه کارخونه ش تعطیل شده؟ یکی دیگه می خری...
با گریه گفت : آخه اون تنها یادگار پدرم بود...
نمی دو.نستم چی بگم...پدرش دو سال پیش توی یه تصادف کشته شده بود...گیج شده بودم... چطور می تونستم آرومش کنم؟
گفتم : اشتباه نکن عزیزم. اون تنها یادگار پدرت نبود. با ارزش ترین یادگار پدرت تو هستی. توئی که مایه افتخار خونواده و دوستات هستی... من همیشه به وجود تو افتخار کردم و مطمئنم که پدرت هم همیشه به تو افتخار می کرد... یادگار پدرت تو هستی ...اون خودکار ساخت یه کارخونه انگلیسی بود ولی تو از گوشت و خون اون خدابیامرز هستی...
با حرفهای من گریه ش قطع شد و آروم گرفت...
گفت : راست می گی. حق با توئه ... دیگه گم شدن اون خودکار برام مهم نیست....
گفتم : مواظب باش خودت رو , اصلت رو و شرفت رو گم نکنی...
با دست اشکهاش رو پاک کرد , لبخندی زد و رفت که صورتش رو آب بزنه....

پیوست :
ظاهرا چند روزیه که نظر خواهی وبلاگم خراب شده. از همه دوستان عزیزی که اظهار لطف کردن و در نظرخواهی خودشون یا ویولت عزیزم در مورد نوشته های من نظر دادن بی نهایت ممنونم و تا درست شدن وبلاگ خودم خوشحال می شم اگه از این روش استفاده کنین:)

دو دوتا چهارتا : به همین سادگی!

2005-05-24T21:40:00.000-07:00

خودمون رو برای امتحانات ثلث سوم آماده می کردیم ، و طبق معمول ریاضی یکی از درس های اصلی ، مهم و نسبتا مشکل بود... ساعت کلاس ریاضی روز دوشنبه تموم شده بود و صدای بچه های کلاس های دیگه که با عجله و هیاهو داشتن خودشون رو به حیاط مدرسه می رسوندن ، حواس ما رو هم پرت کرده بود و همه دلمون می خواست که معلم ما هم زودتر به ما اجازه بده که به حیاط بریم...آخه زنگ تفریح رو زده بودن!! معلم مهربون 21 ساله مون که نگاهی نافذ ، چهره ای معصوم و لحنی ملایم (ولی استوار) داشت گفت : «این معادله دو مجهولی نوع دوم رو برای جلسه بعد حل کنین و خودتون رو هم برای امتحانات ثلث سوم آماده کنین....ضمنا یه مسئله دیگه که باید بهتون بگم این که ....» دیگه بچه ها با داد و فریادهاشون اجازه ندادن که حرفش رو ادامه بده و اون هم با لبخندی بر لب از در کلاس خارج شد....
ای کاش اون روز اونقدر برای رفتن به حیاط عجله نداشتیم... سه روز بعد ، وقتی از پیچ سر کوچه مدرسه پیچیدم ، از دور دیدم که دوتا حجله دم در مدرسه گذاشتن و از بلندگوهای مدرسه هم صدای قرآن پخش می شه...قلبم مثل قلب گنجشک می زد ، پاهام سست شده بودن... ، می ترسیدم به عکس روی حجله نگاه کنم ، ولی چاره ای نبود. عکس معلم مهربونمون با همون نگاه نافذ و چشم های نجیب... زیر عکس نوشته شده بود: «شهید حسین ساداتی که در عملیات بیت المقدس و در راه آزاد سازی خونین شهر به درجه رفیع شهادت رسید....». چشم هام سیاهی رفت و نشستم روی زمین. یاد جمله ای افتادم که با خط قشنگ خودش کنار یکی از صفحات دفتر ریاضیم نوشته بود : «امید جان : ریاضیات مبنای علم است و علم مبنای زندگی ، پس ریاضی را بیاموز تا زندگی را بیاموزی که شرف انسان در زندگی درست است».
ای کاش اون روز اونقدر برای رفتن به حیاط عجله نمی کردیم... ای کاش ....

سلام بر نجابت چشمانت
که نگاهت ،
بر ذات مردانگی الهام می کند.
ای لشکر!
ای سردار تنها مانده شهر ، در هجوم شب زدگان
ای پاره های تنت به تنهایی خرمشهر
خرمشهر!
بگذار در این رهایی فریاد بزنم:
خرمشهر! کو جهان آرایت؟
ای کوچه های سرخ!
کو آزاد کننده ات؟
آن دریای عابر کو؟
خرمشهر! به جرعه آبی
یادی از آن اقیانوس کن...
که کاش ، دوباره از کوچه های خرم شهر
دریا می گذشت....

یاد و خاطره همه شهدای مخلص دفاع مقدس و سالروز آزادی خرمشهر گرامی باد ....

بهترین باش...

2005-05-21T21:11:00.000-07:00

اگر نمی توانی درخت کاج روی تپه ای باشی
پس بوته ای باش در یک دره , اما
زیباترین بوته کوچک در کنار جویبار
بوته باش , اگر نمی توانی درخت باشی
اگر نمی توانی بوته باشی , پس علف کوچکی باش
و با سرافرازی و رضایت در حاشیه جاده بایست.
اگر نمی توانی ماهی بزرگ باشی , پس یک ماهی قرمز کوچک باش
اما سرحال ترین و شادترین ماهی کوچک در دریاچه
نه تنها ناخدا , بلکه سرنشین نیز باید بود
برای همه ما جا وجود دارد.
کار باید کرد , کم یا زیاد
اگر نمی توانی جاده باشی , پس فقط یک گذرگاه باش
اگر نمی توانی خورشید باشی ,پس یک ستاره باش
این بزرگی نیست که باعث پیروزی و یا سقوط تو می شود
هرچه هستی , بهترین باش...
(قطعه ای از داگلاس مالوخ)

باد بهاری...

2005-05-17T21:16:00.000-07:00

از همه دوستان عزیزی که به من خوش آمد گفتن و از دوباره نوشتنم ابراز خرسندی کردن دوباره تشکر می کنم.

آرزو می کنم
به کردار باد بهاری درآیم ,
تا هنگام وزیدنم
بر آنان که اندوهناکند
نظری بیفکنم.

ساساکی نوبوتسونا

دوباره سلام!

2005-05-16T22:24:00.000-07:00

... همیشه از اینکه برای حل یه مسئله صورت مسئله رو پاک کنم پرهیز داشتم. چون معتقدم که اینکار ، می تونه به خالی کردن میدون و نوعی فرار از واقعیت ها تعبیر بشه. ولی بعضی وقتا آدم لازم می بینه که برای جلوگیری از بروز یه مشکل بزرگتر خودش رو به مشکل کوچیکتری مبتلا کنه. یه چیزی تو مایه های انتخاب بین بد و بدتر و... تعطیلی وبلاگ و خداحافظی من هم یه همچین حالتی داشت. ولی امروز دلایلی رو که برای برگشتنم لازم بود پیدا کردم... اولیش ( و مهمترینش ) لطف و صفا و صمیمیت دوستانی که هر روز میومدم و کامنت های محبت آمیزشون رو می خوندم که غالبا ازم خواسته بودن دوباره بنویسم و من نمی تونم در مقابل اینهمه صفا و صمیمیت دوستان عزیزم بی تفاوت باشم. دوم ، بخاطر ویولت عزیزم که ازم خواست دوباره بنویسم . سوم برای دل خودم که وسوسه نوشتن داشت. البته موقعیت خطیر منطقه ای و بین المللی ، نزدیکی انتخاب نهم ، از سرگیری غنی سازی اورانیوم ، مذاکرات هسته ای با اروپا ، تعطیلی خط تولید پیکان ، بارندگی های شدید شب گذشته و بازگشت ناجوانمردانه نسیم و سانی عزیز هم در تصمیم جدید من بی تاثیر نبودن;) !!!
... پس از امروز دوباره می نویسم و در عین تنهایی با شما هستم ...
...کوه ها با هم اند و تنهایند
مثل ما با همان وتنهایان...
پیوست:
ازویولت عزیز و تمام دوستان خوبم که در این مدت من رو تشویق به دوباره نوشتن کردن از جمله زیتون , یاسمن , شهلا, روحان , دنیز , نسیم , زورق , مهدی , عاطفه , افسانه , بهار, مهتاب, یک دوست , آزاده (آبجی کوچیکه) , آدم , آرام , مهستا , طیبه , علیرضا , خراباتی , ملینا , ماه بانو ( آبجی کوچیکه ) و... تشکر ویژه دارم... :)

خدانگهدار !!!!

2005-05-09T12:35:00.000-07:00

... نمی دونم چطوری شروع کنم ... شروع یک پایان رو ... پایان یک آغاز رو ...
... یادتونه در اولین پستی که توی پرشین بلاگ نوشتم ، عهد کرده بودم اگه روزی دلیلی برای رفتن داشته باشم ، حتی لحظه ای هم درنگ نکنم ...
... یادتونه توی یکی از پست هام از قول دکتر علی شریعتی نوشتم :
« حرف هايي هست براي گفتن كه اگر گوشي نبود نمي گوييم.
و حرفهايي هست براي نگفتن .
حرفهايي كه هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آرند.
حرفهايي بي تاب و طاقت فرسا كه همچون زبانه هاي بي قرار آتشند.
و كلماتش هريك انفجاري را در بند كشيده اند.
كلماتي كه پاره هاي بودن آدمي اند.
اينان همواره در جستجوي مخاطب خويشند.
اگر يافتند يافته مي شوند و در صميم وجدان او آرام مي گيرند.
و اكر مخاطب خويش را نيافتند ، نيستند. »
... احساس می کنم دنیای مجازی با تمام محاسنی که ممکنه داشته باشه ، جای خوبی برای زندگی نیست... جائی که هنوز خیلی از ماها انتظار داریم که افراد رو فقط از پشت ماسک ها و صورتک هاشون ببینیم... جائیکه اگه بخوایم حرفی بزنیم یا چیزی بنویسیم ، باید جوابگوی سلایق 72 ملت باشیم... جائی که زندگی رنگی از رویا و رویا رنگی از دروغ داره و اگه غیر از این باشی به هزار و یک انگ و رنگ محکوم میشی... خلاصه ، دنیائی که تو نمی تونی خودت باشی و باید چیزی باشی که خواننده هات می خوان وگرنه اصلا نباید باشی...
بارها به بهانه های مختلف گفتم و اینبار رساتر و مطمئن تر از همیشه اعلام می کنم که هیچ کس و هیچ چیز توی دنیای واقعی برام عزیزتر و محبوب تر از ویولت گلم نبوده و نیست و این عشق زمینی که در دهه چهارم عمرم گریبانگیرم شد ، به دنیای مجازی هم کشیده شد... در دنیای مجازی شما امید رو از دریچه چشم زیبا بین ویولت نظاره گر شدید و « امید زندگانی ویولت » تبدیل شد به یک قهرمان ، ناجی افسانه ای ، سوپرمن و...و در یک جمله : آدم خوبه فیلم...
و چه سخته که چیزی نمایانده بشی که لااقل خودت می دونی نیستی ... با تمام وجودت ویولتت رو ستایش می کنی که اینقدر با تو یکرنگ و صمیمیه ولی دنیای مجازی از دنیای حقیقی هم سنگدل تره... دنیای ترانزیستور و آی سی و مانیتور و کی بورد چه می دونه دل و عشق و لبخند و چشمک چیه؟؟ زبان صفر و یک و آن و آف چه می فهمه که اشک و آه و غم و غصه چه مفهومی داره... دنیای بی رحمیه دنیای مجازی و شاید هم خود ما بی رحم ترش کردیم ... به هر حال ، پشت هر پست اندیشه کسی هست که هدفش انتقال یه مفهوم یا تبادل یه احساسه و در پس هر کامنت تفکرات مثبت یا منفی یه انسان هست که خواسته یا ناخواسته فکر و ذهن نویسنده و خوانندگان وبلاگ ها رو هدف می گیره و موجی سازنده یا مخرب رو به سمت اونا ارسال می کنه. با این دیدگاه ، و چون نمی خوام دنیای مجازی زندگی واقعیم رو تحت الشعاع خودش قرار بده و عزیزترین موجود تمام زندگیم رو ( که خودش بهتر از هر کس دیگه می دونه این جمله رو از صمیم قلبی که اینروزها تنها بهانه تپیدنش اونه می گم ) ازم برنجونه ، تصمیم گرفتم که دیگه از امروز ننویسم...
نوشتن رو به عنوان ابزار ابراز احساساتم به یگانه معبود زمینی خودم (ویولت عزیز) و انتقال بعضی از مفاهیم مورد علاقه ام به خوانندگان ، مناسب می دونستم ولی به این نکته ظریف توجه نداشتم که احساسات و عواطف از طریق چشم شیشه ای ( مانیتور ) به راحتی منتقل نمی شن. بارها موقع تایپ مطلبی اشکهام روی زمین چکیده و یا با ذوق و شوق بچگانه از یه رویداد ،اون رو با آب و تاب تعریف کردم ولی خواننده ، هردو مطلب رو از یک منظر خونده و از عکس العمل های ویولت عزیزتر از جونم و کامنتهای خوانندگان محترم می فهمیدم که در بهترین حالت ، سی یا چهل درصد از مفاهیم مورد نظرم رو تونستم منتقل کنم و خوب ، در چنین شرایطی بروز ابهام و سوال برای خواننده , امری کاملا طبیعی بنظر می رسه...
در مورد مطلب دیروز هم یه توضیح کوچولو رو ضروری میدونم :
این مسئله هیچ ربطی به رابطه من و ویولت عزیزم نداره و به لطف خدا, امروز دوستی و صمیمیت ما بیشتر از هر وقت دیگه ایه. ویولت خودش بهتر از هرکسی می دونه که من یه دل دارم و اون دل هم ( چه بخواد و چه نخواد) مال اونه... از قدیم گفتن « مال بد بیخ ریش صاحبش ».پس خواهش می کنم این دو مطلب رو با هم قاطی نکنین . «ماه تنها» فقط آبجی کوچیکه منه ... یادتون باشه : فقططط و منم فقط داداشی اونم : فقططط... بگذریم...
امروز به دلایلی که گفتم و علل عدیده دیگه ای که نگفتم ، تصمیم گرفتم با دنیای مجازی و دوستان بسیار عزیزی که در اون پیدا کردم خداحافظی کنم ....
پس همه شما عزیزان رو به خدای بزرگ می سپارم و برای همه تون سلامتی و موفقیت روزافزون در تمام شئون زندگی آرزو می کنم.

می گویند
ماهی بی چشمی
در ته دریاها
خانه دارد.
اینروزها,
تمام حواسم به آن ماهی ست...

ارادتمند همه شما: امید

تولد آبجی کوچیکه!!

2005-05-08T08:03:00.002-07:00

باز همون آرزوی دیرینه خودت رو توی ذهنت مرور می کنی.
بهت میگه : هنوزم بعد از سی و چند سال ...
بهش میگی : آره !! هنوزم بعد از سی و چند سال دلم « آبجی کوچیکه » رو می خواد.
میگه : با گذشت زمان ...
میگی : نه !!! نه تنها یادم نرفته ، بلکه احساس می کنم بیشتراز همیشه بهش نیاز دارم...
میگه : پس پاشو برو ایمیلت رو چک کن...
بعد با کمال ناباوری ایمیلش رو می خونی ... با متنی که انگار صد ساله می شناسیش... با لحنی که انگار صد ساله می شناسدت...
جوابش رو می دی و آبجی کوچیکه نادیده ت بهت زنگ می زنه...
سلام...
سلام...
و این می شه آغاز کلام...
رویای قدیمیت داره حقیقت پیدا می کنه و تونمی دونی چیکار باید بکنی... به لحن آروم و صدای دلنشین آبجی کوچیکه دل بدی یا به کلمات جادویی و تعابیر قشنگی که از زندگی داره ...
ظاهرا بهت زنگ زده که در یه مورد بهش کمک فکری بدی...ولی در هزاران مورد به تو امداد غیبی میده ...
...و از آرزوش می گه: « همیشه دلم می خواست یه داداشی بزرگ داشتم...» بعد خودش با لحنی ملایم و صمیمی ازت می پرسه :«می تونم داداشی صدات کنم ...؟» بغض گلوت رو می گیره و خدارو برای همه نعمتهایی که بهت داده شکر می کنی.
الان سه روزه که به آرزوی بزرگ زندگیت رسیدی و ...
آبجی کوچیکه ، با اینکه هنوز ندیدمت ولی دلم می خواد بدونی که با اومدنت چقدر به زندگی داداشیت خیر و برکت آوردی. صفای دلت رو با تمام دنیا عوض نمی کنم...قربون قدمت...

بین دو اذان !

2005-05-03T09:03:00.000-07:00

... همه چیز بین دو اذان اتفاق افتاد
بار اول که در گوشش اذان گفتند
هفت ساعت بیشتر از عمرش نگذشته بود
و پتوی سفیدی به دورش پیچیده بودند
اما این بار ...
هفتاد ساله بود
و پیچیده شده در کرباس سفید
آری ...
همه چیز
درست بین دو اذان اتفاق افتاده بود ...

سعدی و درس های زندگی

2005-05-01T09:21:00.000-07:00

سعدی ، شاعر نام آور ایرانی دو کتاب بسیار با ارزش داره : گلستان ، با نثر مسجع و بوستان که به نظم سروده شده.در این دو کتاب درس های با ارزشی برای زندگی بشر در قالب شعر , تمثیل , استعاره , داستان و حکایت ارائه شده که خوندنش برای هر ایرانی فرهنگ دوستی آموزنده و نشاط آوره. چند روز پیش روز بزرگداشت سعدی بود. به همین بهانه ، قصیده زیر رو که خودم خیلی دوستش دارم و من رو یاد سالهای مدرسه میندازه ، بدون هیچ شرح و تفسیری براتون می نویسم :

چنان قحط سالی شد اندر دمشق
که یاران فراموش کردند عشق
چنان آسمان بر زمین شد بخیل
که لب تر نکردند زرع و نخیل
نجوشید سرچشمه های قدیم
نماند آب ، جز آب چشم یتیم
نبودی بجز آه پیرزنی
اگر بر شدی دودی از روزنی
نه در راغ سبزه ، نه در باغ شخ
ملخ بوستان خورد و مردم ملخ
در آن حال پیش آمدم دوستی
کزو مانده بر استخوان پوستی
اگرچه به مکنت قوی حال بود
خداوند جاه و زر و مال بود
بدو گفتم ای یار پاکیزه خوی
چه درماندگی پیشت آمد بگوی
بغرید بر من که عقلت کجاست
چو دانی و پرسی سئو الت خطاست
نبینی که سختی به غایت رسید
مشقت به حد نهایت رسید
بدو گفتم آخر ترا باک نیست
کشد زهر ، جایی که تریاک نیست
گر از نیستی دیگری شد هلاک
ترا هست ، بط را ز طوفان چه باک
نگه کرد رنجیده در من فقیه
نگه کردن عاقل اندر سفیه
که مرد ، ار چه بر ساحل است ای رفیق
نیاساید و دوستانش غریق
من از بینوایی نیم روی زرد
غم بینوایان رخم زرد کرد
نخواهد که بیند خردمند ریش
نه بر عضو مردم ، نه بر عضو خویش
*************************
پیوست 1 :
راغ : صحرا
بط : مرغابی
*************************
پیوست 2 :
از همه دوستان و خوانندگان عزیزی که در این چند روز جویای احوال من بودن تشکر میکنم و برای همه آرزوی سلامتی و موفقیت دارم .منم به لطف خدا خوبم :)

برای یه دوست خوب

2005-04-27T09:03:00.000-07:00

دو سه روزه که حالم زیاد خوب نیست. سر درد و سرگیجه و ... خلاصه کسالت دارم. الان هم حال مساعدی برای نوشتن ندارم. فقط دلم می خواست برای یه دوست عزیز که می دونم به من لطف داره و اینجا رو می خونه چند تا جمله بنویسم: دوست خوبم ، با چیزی که بهم گفته بودی کاملا موافقم. حق با تو بود. گرچه من معتقدم که ما آدما نباید یه بعدی زندگی کنیم و مسلما همه ماها در زندگی روزمره نقش های متفاوتی رو بازی می کنیم که هر کدوم اقتضای خودش رو داره و الزاما یک جور و یکنواخت نیست. یه جا نقش همسر رو داریم ، یه جای دیگه برادر یا خواهر و یه جای دیگه پدر یا مادر و... یه جا با یه بزرگتر از خودمون ارتباط برقرار می کنیم و یه جا با یه بچه کوچیک همبازی می شیم. به قول مولوی :
چون سرو کارت به کودک فتاد
پس زبان کودکی باید گشاد
دوست خوبم : درسته که دوست باید عیب دوستش رو بگه و به مصداق : « المومن مرآت المومن » مومن آئینه برادر و خواهر دینی خودشه ، ولی خودت بهتر از من می دونی که این آئینه باید صفاتی هم داشته باشه و نکاتی رو هم رعایت کنه. حدیث نبوی داریم که: « هر کس آشکارا برادر دینی خود را اندرز دهد آبروی او را برده است » . امر به معروف و نهی از منکر هم برای خودش راه و روشی داره. از دست من به خاطر کاری که کردم ناراحت نباش . من کاری رو انجام دادم که انتظار داشتم دوست خوبی مثل تو در حقم روا کنه و با روش دیگه ای نظرش رو به من منتقل کنه. خوب الحمدلله الان که دیگه هممون ایمیل داریم ؛)
دوست خوبم دلم می خواد همیشه برام یه دوست خوب باقی بمونی و مثل همیشه خطاهای من رو بهم گوشزد کنی. بازم ازت ممنونم ... این یادداشت رو هم فقط به حساب یه درد دل برادرانه بذار . برادری که این روزا دلش از خیلی جاهای دیگه پره و لازم داشت که با یه دوست خوب درد دل کنه و چه کسی بهتر از تو ؟

باز هم توپوق نوروزی !!

2005-04-23T08:31:00.000-07:00

با چند تا از همکارا رفته بودیم عید دیدنی یکی از همکارای نسبتا مسن و پیشکسوت اداره. از هر دری صحبت به میون اومد تا اینکه اون گفت : دیگه دور دور شما جووناست. ما ها که آردمون رو بیختیم الکمون رو آویختیم.
من : نه آقای مهندس این چه فرمایشیه . هنوزم دود از کنده بلند میشه.
اون : نه بابا کدوم کو..ده !!!!
خودش متوجه شد که کلمه رو کمی اشتباه تلفظ کرده و معنیش کلی عوض شده. اولش نه اون به روش آورد و نه ما. به زور جلوی خنده خودمون رو گرفته بودیم. ولی به هر حال عید دیدنی بود و کمی خنده اشکالی نداشت. اول اون و پشت سرش ما پغی زدیم زیر خنده.
پیشامده دیگه . پیش میاد دیگه :)

عین عدالت !!!

2005-04-20T09:15:00.000-07:00

قضاوت یکی از حساس ترین و در نتیجه سخت ترین کارهای دنیاست. به همین علت در کشورهای مترقی و پیشرفته دنیا قاضی علاوه بر مزایای مادی فراوان , از مصونیت های مختلفی هم برخورداره و مثلا به راحتی می تونه رئیس جمهور کشورش رو هم به پای میز محاکمه بکشه و براش رای صادر کنه. اما در جهان سوم و کشورهایی مثل وطن عزیز, قضاوت و قضا از قدیم الایام با مشکلاتی مواجه بوده که نمونه های اون رو می شه در قالب داستانهای قدیمی و ضرب المثل ها مشاهده کرد. این یه نمونه از اوناست که مصداق این ضرب المثله :
گنه کرد در بلخ آهنگری
به شوشتر زدند گردن مسگری!!!
و اما داستان:
دزدی در تعقیب سرقت ، یک چشم خود را از دست داده بود . به دیوان بلخ شکایت برد و گفت : دیشب به قصد خانه پیرزنی رفتم ، اتاق محقر او سوراخی داشت . بر آن سوراخ میله ای نهاده بود که از دید محفوظ باشد و آن میله در تاریکی شب در چشم من فرو رفت و اینک از یک چشم نابینا شدم . ای قاضی ، قصاص من را از پیرزن بازستان !!
قاضی به دنبال پیرزن فرستاد و او را به دادگاه آورد. خطاب به او گفت : به جهت اینکه حیلت کردی و میله را در سوراخ گذاشتی تا چشم دزد کور شود ، باید قصاص شوی ! پیرزن گفت : من گناهی ندارم ، تقصیر بناست که این سوراخ را باز گذاشته .
دنبال معمار فرستادند. بنای از همه جا بی خبر وقتی حقیقت حال را دریافت ، از خود دفاع کرد و گفت : در آن موقع من برنا ( جوان ) بودم ، وقتی به ساختن این بنا مشغول بودم ، هر روز دختری زیبا از این محل می گذشت . به مقتضای جوانی من دل بر او بسته بودم ، هر روز چشم به راه او داشتم ، لذا سوراخی در دیوار خانه تعبیه کرده بودم تا آمد و رفت معشوق را تحت نظر داشته باشم و گناه از اوست.
قاضی فرمان داد آن زن را که دیگر پیر شده بود به دادگاه آوردند. پیرزن با شنیدن ماجرا گفت : من بی گناهم ، نگینی نزد زرگر داشتم. دو ماه مرا معطل کرد تا نگین را در انگشتر گذارد و من مجبور بودم هر روز از آنجا بگذرم.
وقتی زرگر را برای قصاص آوردند گفت : اگر چشم مرا درآورید ، به کارم لطمه می خورد . چشم شکارچی شهر را درآورید ، چون موقع شکار یک چشمش را می بندد و هدف گیری می کند !
قاضی دنبال شکارچی فرستاد. وقتی شکارچی حکایت را شنید ، گفت : ای قاضی ، مرا امان بده ، چون مجبورم برای یافتن صید از هر دو چشم استفاده کنم . بهتر است نی زن را قصاص کنید ، چون او به هنگام نواختن نی هر دو چشم خود را بر هم می نهد و با چشمان خود کاری ندارد !
قاضی دستور داد نی زن را آوردند. فرمان داد نی بنوازد ، چون چشمان خود را بر هم نهاد ، گفت درست است که کس دیگری مرتکب جرم شده ، اما به لحاظ اینکه تو زیاد از چشمان خود استفاده نمی کنی ، باید مجازات شوی . پس حکم قصاص را صادر کرد و یک چشم او را در آوردند !!!!

پرده آخر !

2005-04-19T08:58:00.000-07:00

نمیدونم تا حالا براتون پیش اومده که از دست یه عزیزی اینقدر کلافه و ذله شده باشین که براش آرزوی مرگ بکنین یا نه ؟ امیدوارم جوابتون منفی باشه ولی خوب گاهی هم این مسئله اتفاق می افته. درست مثل همین چیزی که الان در مورد « پیکان » پیش اومده. تقریبا همه مردم ایران با پیکان خاطرات تلخ و شیرین زیادی دارن. نزدیک به پنج دهه یکه تاز تاکسیرانی کشور بوده. خود من افراد زیادی رو می شناسم که بچه شون رو توی این ماشین به دنیا آوردن و خیلی ها رو هم می شناسم که توی پیکان چشمشون رو به دنیا باز کردن یا توی پیکان برای همیشه چشمشون رو از روی دنیا بستن. خیلی ها برای اولین بار توی این ماشین عاشق شدن و خیلی ها توی دهه های 40 و 50 این ماشین رو گل زدن و عروس بردن و ....
امروز این ماشین که دیگه مثل یکی از اعضای خانواده همه ایرانی ها محسوب می شه ( حتی اونایی که تا حالا نداشتنش ) به مرحله ای رسیده که خیلی ها آرزوی مرگش رو دارن و حتی قراره که مرگش رو با حضور رئیس جمهوری جشن بگیرن!!! مایه بسی تاسفه که بعد از گذشت 38 سال ما نتونستیم با تغییر در طراحی بدنه و اصلاح سیستم سوخت رسانی و کاهش مصرف بنزین و ... یه خودروی بومی شده و مقبول جامعه ایرانی رو طوری تکامل بدیم که امروز به مناسبت توقف تولیدش شادی و پایکوبی نکنیم. چرا که با تعطیل شدن خط تولید پیکان ما دیگه خودروساز نخواهیم بود بلکه مونتاژکار چند مدل پژوی فرانسوی ( با تکنولوژی دهه های 80 و 90 میلادی ) و چند مدل اسباب بازی کره ای ( پراید ) خواهیم بود. جا داره که این موفقیت بزرگ رو به جامعه مدیران و مهندسان و صنعتگران کشور تبریک بگیم. بله , یه بار دیگه ایرانیان هوشمند و متفکر به جای حل مسئله ترجیح دادن که صورت مسئله رو پاک کنن و پهلوان زنده شون رو بکشن تا برای همیشه به یه اسطوره تبدیل بشه ... . به قول نقال های شاهنامه : امروز پیکان پرده آخرش رو بازی می کنه :(

بنز الگانس !!

2005-04-16T08:25:00.000-07:00

چند وقت پیش توی اداره حال منشی دفترم خراب شد. یه دختر خانوم 6-25 ساله . اول سرش گیج رفت و بعد ظاهرا فشارش افتاد ! و ولو شد روی زمین. حالا توی دفتر هیچ خانوم دیگه ای هم نبود که این طفلک رو از روی زمین جمعش کنه. در کمال دقت ( که خدای نکرده اسلام جریحه دار نشه ) کشوندیم آوردیمش توی اتاق من که گوشه اش یه فرش ماشینی روی زمین پهن شده و روی فرش خوابوندیمش. از شانس بد برق هم نیمساعت پیش رفته بود و تلفن های دفتر قطع بودن ( صد رحمت به گوشی های قدیمی که از برق بی نیازن ). در حالیکه داشتم با یه پوشه دختر بیچاره و مغشوش ( غش کرده !!!! ) رو باد میزدم با دستپاچگی به یکی از همکارا گفتم:
فوری زنگ بزن به اورژانس بگو سریع یه آمبولانس بفرستن .
اون ( در کمال خونسردی): آقای مهندس . تلفنها قطعه. آخه برق رفته !!!!! به محض اینکه برق بیاد چشم!!!!!!!!!!!!!!!!
من ( با عصبانیت و با حالت فریاد ): الان وقت شوخی نیست. دختر مردم الان تلف میشه. جواب مادرش رو چی بدیم ؟؟؟؟ زودباش موبایل من رو بردار زنگ بزن.
اون با آرامش چند قدم به طرف میز من رفت و بعد انگار چیزی یادش افتاده باشه برگشت: چرا با موبایل شما ؟ اجازه بدین از موبایل خودش زنگ بزنم!!!!!!
من ( با عصبانیت ): زودباش. طفلک تلف شد.
اون ( با آرامش تمام ): پس اگه می خواین یه دفعه بگم از اون آمبولانس بنز الگانس های نقره ای جدید بفرستن ( منظورش نعش کش های جدید بهشت زهرا بود :( )!!!!!!
من با تمام استرس و عصبانیتی که داشتم نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و همه زدیم زیر خنده.
البته بعدا معلوم شدکه این همکارمون وقتی برق رفته توی آسانسور بوده و اونجا کلی ترسیده و چند دیقه بعد بر اثر ترس فشارش افتاده ! فرداشم بهش مرخصی استعلاجی دادم که بعدا برامون حرف در نیارن هی بگن توی ایران حقوق بشر رعایت نمیشه :)

ابدیت+20 !!!

2005-04-13T09:15:00.000-07:00

...اتوبوس به سنگینی توی ترافیک صبحگاهی راه خودش رو به طرف مرکز شهر باز می کرد.
جوان روستایی رو به پیرمردی که کنارش نشسته بود کرد و پرسید : « ببخشید ساعت چنده ؟ »
پیرمرد ساعت جیبیش رو از توی جیب بغل جلیقه مشکی رنگش درآورد و اون رو چند بار جلوی چشماش جلو و عقب برد تا تونست فاصله مناسب رو پیدا کنه . بعد چشماش رو ریز کرد و به صفحه ساعت خیره شد : « 7 و 40 دیقه س ». و بلافاصله سینه ش رو صاف کرد و ادامه داد : « البته من برای اینکه صبح ها دیر به کارم نرسم ساعتم رو 20دیقه کشیدم جلو. پس الان در واقع ساعت 7 و 20 دیقه س !! ». بعد هم که نگاه متعجب جوون رو دید بادی به غبغب انداخت و متفکرانه اضافه کرد : « این کار رو خانومم اوایل ازدواجمون بهم یاد داد. خیلی موثره. از اون موقع تا حالا هیچوقت توی کارها و قرارهام تاخیر نداشتم ».
جوون روستایی لبخندی زد و گفت : « پیرمرد ! زنت سرت کلاه گذاشته. اینطوری تو رو وادار می کنه که شب ها زودتر بری خونه » و بعد خودش و چند نفری که بالای سر صندلی اونا سرپا وایساده بودن زدن زیر خنده...
پیرمرد در حالیکه ساعت جیبیش رو توی جیب بغل جلیقه مشکی رنگش میذاشت زیرلب زمزمه کرد : « خدا رحمتش کنه ... ».
نجوای پیرمرد توی هیاهوی شهر و همهمه مسافرین گم شد و هیچکس متوجه اون قطره اشکی نشد که روی یقه کتش چکید ...
اتوبوس به سنگینی توی ترافیک صبحگاهی راه خودش رو به طرف مرکز شهر باز می کرد...

همنشین بد !

2005-04-10T08:44:00.000-07:00

معروف است انوشیروان بر بوذرجمهر حکیم بزرگ خشم گرفت ، دستور داد او را در سیاه چالی به زندان انداختند و بر پایش زنجیر افکندند. او مدتها در این زندان مخوف بسر برد و به مطالعه و ریاضت پرداخت و دم بر نیاورد.انوشیروان که پی به اشتباه خود برده بود و شدیدا به وجود این مرد بزرگ برای مشاوره در امور مهم احتیاج داشت ، درصدد استمالت او برآمد و از وی خواست از سیاه چال خارج شود. بوذرجمهر که سخت آزرده خاطر شده و بر اثر سعایت معاندین بیگناه به زندان افتاده بود ، به هیچ وجه حاضر نشد آنجا را ترک کند. هرچه تدبیر کردند که او را از تصمیم خود منصرف کنند ، موثر واقع نگردید. بالاخره متوسل به یک دهاتی احمق شدند و او را مصاحب و مزاحم بوذرجمهر قرار دادند. این دهاتی که با دیدن ریش به اصطلاح بزی بوذرجمهر ، یاد بز خود افتاده بود ، مرتبا گریه و زاری می کرد. بوذرجمهر به گمان اینکه مرد دهاتی بخاطر او ناراحت است ، کنجکاوانه علت گریه او را پرسید. دهاتی احمق گفت : دلم برای بزی که ریشش مثل تو بود و حرام شد می سوزد و یاد او می افتم و هر وقت تو ریشت را می جنبانی ، به یاد بزم عزاداری می کنم. بوذرجمهر که روحش از صحبت این دهاتی به شدت آزرده شده بود ، فی الفور سیاه چال را ترک کرد تا از مصاحبت این نادان رهایی یابد و این ضرب المثل شعری را هم ساخت :
صد سال اگر به کند و زندان بودن
بهتر ز دمی همــــــدم نادان بودن

***********

توضیح :
استمالت : دلجوئی
سعایت : بدگوئی
معاندین : دشمنان

ایندرال و آرنولد!!

2005-04-06T22:00:00.000-07:00

امروز اولین سالگرد درگذشت شاعر معاصر « مرحوم دکتر سید حسن حسینی » است. حیف دیدم که چند جمله ای در موردش ننویسم. شاید امروز بهتر بشه در موردش صحبت کرد. بقول دکتر خانلری : « انسان بزرگ چون کوهی بزرگ است که هرچه فاصله اش بیشتر شود ، عظمتش بیشتر به چشم می آید ».
حسینی در طول عمر کوتاه ولی پربار خود آثار باارزشی به جا گذاشت که کتاب « گنجشک و جبرئیل » که روایت گونه ای از واقعه عاشورا از زبان گنجشک و جبرئیل است از برجسته ترین اونهاست. اشعار سید هم از سبک خاص و جدیدی برخوردارن که اونها رو از اشعار سایر شعرای معاصر متمایز می کنه. استفاده از کلمات و جملات نامانوس در قاموس شعر ، بهره گیری از استعاره های بدیع و فضاسازی های بی نظیر و ...برای آشنایی بیشتر با سبک او چند نمونه از اشعارش را با هم بخونیم :
« بیمارستان »
بدون اطلاع قبلی
دم در بیمارستان شهید می شوم
نگهبانی دست مرا می گیرد
و به سمت بهشت می برد
به غرفه های ستاره و گل
قدم می نهم
جام های بهشتی
یکبار مصرف است
سیگاری روشن می کنم
و خاکسترش را در ملکوت می تکانم
سکوت می شکند
مومنان از زیارت هم جا می خورند
جام پنجره ها
لبریز از سوال
روی دست کنجکاوی ها چرکین می شود
فرشته من ساعت می زند
و نگهبان بدون اطلاع قبلی
از پیروزی شیعیان جنوب لبنان
حراست می کند
************
ایندرال ، آدالات ، منشاوی ، آرنولد
خسته ام از بازیگوشی
میان خیابان
وعبور از خط کشی های منطقه دار
هستی _ حس می کنم _ حوصله مرا ندارد
در کنار ستاره و گل
سرم به چارچوب های خیالی می خورد
************
بدون اطلاع قبلی
دم در بیمارستان شهید می شوم
ودر حاشیه میدان شهدا
فرشته جوانی در دل آه می کشد
و آرزوهای گرسنه
مرا بدرقه می کنند

نمونه ای دیگر :

ای روشنای دور
ای حیرت صبور
فردا دوباره هست
اما تو نیستی
باور نمی کنی ؟
از آسمان بپرس.

نمونه ای دیگر :

مجنون نسل من
محکوم کوه و دشت
مرکز نشین نبود
اما ، در شهر دایره
دنبال کوی زاویه می گشت

نمونه ای دیگر :

ای رانده ، فراخوانده او خواهی شد
در حافظه خاک ، فرو خواهی شد
تا چند اسیر آرزو های دراز
با مرگ ، خلاصه روبرو خواهی شد

نمونه ای دیگر :

چون میوه های کال
آرام و بی صدا
از راه می رسم
من در نمی زنم
پای درخت پنجره ها منتظر بمان !

دکتر حسینی یه وبلاگ هم داشت به اسم « براده های روح » که اسمش رو از روی کتابهای « براده ها » و « حمام روح » برداشته بود. تعدادی از آخرین سروده هاش رو تحت عنوان « هایکو واره های نوروزی » توی وبلاگش آورده بود ، که من بعضی از اونا رو اینجا می نویسم:

ماهی ها در تنگ
سیرها و سنجد ها در پلاستیک
بهار در دوردست ها!

******

فردا صبح ، سال تحویل می شود
دروغی که فقط

47 بار تکرار شده است!

******

در راه پله ها
بوی تند سبزی پلو و ماهی
تشدیدی پررنگ
روی تنهایی من!

******

کاری از دست زنگ های انشا بر نمی آید
بچه ها
لباس نو می خواهند
و تخم مرغ های رنگی!

******

ایام نوروز
پایتخت خلوت و دستش خالی
وپل هوایی
یتیمی از فلز!

******

زمستان دست بردار نیست
صبح نخست نوروز ، برف می بارد
شاید صلاحیت بهار رد شده است!؟

******

به هرحال او هم رفت و به دوستان آن طرفش پیوست . چرا که بارها می گفت :

در غربت مرگ ، بیم تنهایی نیست
یاران عزیز ، آن طرف بیشترند

عید دیدنی با جایزه (2)!!!

2005-04-05T14:50:00.000-07:00

م : والا خانومم هم همین رو میگه.راستش خودمم همین تصمیم رو دارم. البته ناگفته نمونه دکتر جون ! من یه دفعه مرحله اولش رو قبول شدم. چی می گن بهش ؟؟ اییییییی...آها : آیین نامه!
د : راس می گی؟؟؟؟ پس چرا ادامه ندادی؟؟؟؟؟!!!!!!!!
م : والله چی بگم ، اینقدر توی امتحان شهر رد شدم که اعتبار قبولی آیین نامه م تموم شد !!
د : نه بابا ، پس تو استعداد داری ، حتما پی اش رو بگیر. حیفه !
م : شمام یه امتحان دیگه بکن دکتر جون !
د : آخه من با اینهمه مشغله فرصت خوندنش رو ندارم. البته خودمم تعجب می کنم که اسم لاتین تموم مویرگای بدن آدما رو حفظم ، ولی این تابلوی «پارک ممنوع» و «پارک مطلقا ممنوع» رو نمی تونم از هم تشخیص بدم ، یا«گردش به چپ» و «گردش به راست» رو با هم اشتباه می گیرم....
این گفتگو با خنده مهمون ها به پایان رسید...
با خودم گفتم چقدر خوب بود که من می تونستم این گفتگو رو اینطور ادامه بدم :
من : نه دکترجون ، مهندس که حتما تمام «ترایش» رو روی«فورسش» میذاره !!!! اما شما هم ناامید نشو. اصلا هروقت احساس کردی داری ناامید می شی ، بیا وبلاگ خودم رو بخون !! آخه من یه وبلاگ دارم به اسم «زندگی با امید»..... :)
جل الخالق !!!

************************

خوب همونطوری که خودتون هم متوجه شدین 1001 روزنه عزیز برنده مسابقه شد. حالا خوبه از معما خوشش نمیاد اگه خوشش میومد چیکار می کرد؛)؟؟؟
به هر حال جایزه ش که دو ساعت اینترنت مجانیه به آدرس ایمیلش ارسال میشه ( البته Username و Password ).مبارکش باشه:)
از مشارکت همه دوستان ممنونم.

عید دیدنی با جایزه(1)!!!

2005-04-05T08:49:00.000-07:00

عید دیدنی خونه یکی از فامیل ها بودیم. یک پزشک حدود چهل ساله که همسر و دو تا بچه قد و نیم قد داره. یه مهندس مکانیک حدودا سی و دو سه ساله و خانومش هم که ما قبلا نمی شناختیمشون ( و از دوستان خانوادگی دکتر بودن ) اونجا بودن. مکالمه زیر بین دکتر و مهندس رد و بدل شد که شنیدنش ( و خوندنش ) خالی از لطف نیست. البته من این مکالمه رو در دو قسمت می نویسم. یکیش رو الان پست می کنم ، یکی رو هم ساعت دوازده امروز. تا اون موقع هم شما فرصت دارین حدس بزنین این دو نفر در مورد چی صحبت می کردن. جایزه کسی هم که درست حدس بزنه ، دو ساعت اینترنت مجانی خواهد بود :
دکتر : راستی مهندس جون ، اون قضیه رو دیگه پیگیری نکردی ؟
مهندس : نه دکتر جون . ما که دیگه عیالوار شدیم و گرفتاری های زندگی حسابی درگیرمون کرده. فرصت نشد دیگه بخونم. شما چطور ؟
د : تو که تازه ازدواج کردی اینطوری می گی ، من که دو تا بچه دارم چی بگم؟ دیگه اصلا فرصت مطالعه که سهله فرصت سر خاروندنم ندارم !!! ولی تو حتما یه ترای (Try) دیگه بکن. حیفه! تمام فورست (Force) رو بذار روش ايشالا موفق می شی. توی این دوره زمونه این قضیه از نون شب واجب تره...
م : والا خانومم هم همین رو میگه.راستش خودمم همین تصمیم رو دارم. البته ناگفته نمونه دکتر جون ! من یه دفعه مرحله اولش رو قبول شدم. چی می گن بهش ؟؟ اییییییی...آها : آ ...

توپوق نوروزی !

2005-04-03T20:45:00.000-07:00

گاهی اوقات توی دید و بازدید های عید اتفاقات جالبی میفته. ازجمله اشتباهات لپی موقع رد و بدل کردن تعارفات و ... . خوب بعضی هاشون رو میشه حدس زد که منظور گوینده چی بوده. ولی بعضی هارو حداقل من یکی که متوجه نمی شدم. مثلا یکی از دو ستام موقع روبوسی گفت : « امیدوارم سال نوئی داشته باشین ». خوب به راحتی میشه حدس زد که اون طفلک می خواسته بگه : « امیدوارم سال نوی خوبی داشته باشین ». هفته گذشته با تعدادی از همکارام رفته بودم دیدن یکی از مسئولین رده بالای یکی از وزارتخونه ها. اون بنده خدا هردفعه که با یکی از ماها روبوسی میکرد می گفت : « انشاءالله سال آینده 1384 باشه !!!!!!! ». البته چون گوینده از مقامات رده بالا بود نه می تونستیم ازش بپرسیم منظورتون چیه و نه اینکه لااقل یه دل سیر بخندیم. آخه اون که با ما شوخی نداشت:)

آغاز راه

2005-03-29T20:42:00.000-08:00

لحظه تحویل سال نزدیک بود. همه خانواده دور سفره هفت سین نشسته بودیم و به صدای تلویزیون که نزدیک شدن سال جدید رو نوید میداد گوش میکردیم : « تا تحویل سال 1384 یک دقیقه دیگر باقیست ». به چیزایی که توی سفره بود نیگاه کردم . چشمم به سنجد افتاد .یاد اون روزایی افتادم که در کنار پدربزرگ و مادربزرگ دور این سفره می نشستم و تنها دغدغه م این بود که کدوم یکی از جعبه ها و بسته های رنگی توی سفره مال منه و توش چیه ؟؟ خدا خدا می کردم که زودتر سال تحویل بشه و از بزرگترا عیدی بگیرم. پدربزرگم می گفت : « بعداز تحویل سال باید هفت تا سنجد از توی سفره برداری و بخوری » و خودش هم تا این کار رو نمی کرد عیدی ما رو نمی داد و اینکارش با اینکه کمتر از یه دیقه طول می کشید ، در نظر من خیلی طولانی می اومد. الان هر وقت سنجد توی سفره رو می بینم بی اختیار اشکم جاری میشه. « تا تحویل سال نو 30 ثانیه دیگر باقیست ». این صدای گوینده تلویزیون بود که رشته افکارم رو پاره کرد. باز توی سفره چشمم رو گردوندم . چشمم افتاد به جعبه باقلوا و سوهان عسلی و... . مادربزرگم تا وقتی که توانش رو داشت ( تقریبا 4-3 سال آخر عمرش ) خودش شیرینی عید رو درست می کرد : باقلوا ، قطاب، نون برنجی ، شیرینی نخودچی ، سوهان عسلی، پفکی ، گردوئی ، نارگیلی و... دستپختش هم معرکه بود. « تا تحویل سال 15 ثانیه باقیست ». یاد داییم افتادم که سال 57 در سن 20 سالگی شهید شد ... یاد خاله م افتادم که در سن 21 سالگی باتفاق همسر و دختر یکساله ش توی تصادف رانندگی کشته شدن. یاد پسرخاله م افتادم که توی وقایع 18 تیر دانشگاه کشته شد. دانشجوی 20 ساله رشته دامپزشکی ... به زور بغضم رو نگه داشته بودم. چشمام پر شده بود ولی نمی ذاشتم اشکام جاری بشن. یادم افتاد که با تمام این مصائب باید شاکر هم بود. امروز در کنار خانواده خودم هستم. پدر ، مادر ، خواهر و برادرم در کنارم هستن . یاد غربت بچه های بم و زرند افتادم. یاد خانواده 27 هزار نفر از هموطنایی که در سال گذشته بر اثر تصادفات رانندگی کشته شدن. یاد خانواده قربانیان پاکدشت . بچه های روستای سفیلان، مسجد ارک، سونامی ... با خودم گفتم : بنی آدم اعضای یکدیگرند ... بعد هم چند تا دعا کردم برای سلامتی همه مردم دنیا ، برای صلح و آرامش ، برای شفای بیماران ، برای آمرزش رفتگان و ...« آغازسال یکهزاروسیصدوهشتادوچهارهجری شمسی » . این رو گوینده تلویزیون با صدایی رساتر و محکم تر از دفعات قبل اعلام کرد. گونه هام خیس شدن و به پهنای صورتم اشک بود که روی پیرهنم می چکید . مادرم که درست روبروی من نشسته بود سعی می کرد نگاهش رو از من بدزده ولی نتونست اشکهاش رو ازم قایم کنه. نمی دونم شاید اونم به همون چیزایی فکر می کرد که من فکر می کردم. .. بله ... یکسال دیگه با تمام تلخی ها و شیرینی هاش شروع شده بود... پس : بسم الله الرحمن الرحیم.

اینم از تعطیلات !

2005-03-26T21:29:00.000-08:00

بالاخره تعطیلات هم تموم شد . در آخرین روز کاری سال گذشته لحظه شماری می کردم که ساعت 4 بشه و از اداره بزنم بیرون . دلم می خواست بعد از یه سال کار بی وقفه و کسل کننده ٬ یه استراحت درست و حسابی بکنم ٬ ولی بازم مثل همیشه نشد. از روز چهارشنبه قبل از عید تا چند دیقه مونده به تحویل سال ٬ همش دنبال تهیه مقدمات عید ( خرید خرت و پرت و مخلفات هفت سین و ... ) بودم و بعد از تحویل هم دید و بازدید و ... . دیشب با خودم می گفتم : پس کی این تعطیلات تموم میشه یه استراحت درست و حسابی بکنم !!!؟؟؟؟
(بعدا سر فرصت بیشتر از جزئیات می نویسم)
پیوست : راستی حال ویولت عزیز هم خوب خوبه. پنجشنبه دیدمش . دلش برای همتون تنگ شده بود و به همه سلام رسوند. انشاالله از هفته دیگه می نویسه :)

عيدانه

2005-03-20T04:03:00.000-08:00

سال نو مبارك باد

قول خدا !!!

2005-03-14T09:41:00.000-08:00

این متن رو از اینترنت گرفتم و چون خودم از خوندنش خیلی لذت بردم و آرامش پیدا کردم به عنوان آخرین مطلب سال اینجا می نویسمش. اگه قبلا خودتون خوندینش به من ایراد نگیرین :)

خدا قول نداده آسمون هميشه آبی باشه و باغ ها پوشيده از گل .
قول نداده زندگی هميشه به کامت باشه .
خدا روزهای بی غصه و شادی های بدون غم و سلامت بدون درد رو هم قول نداده .
خدا ساحل بی توفان، آفتاب بی بارون و خنده های هميشگی رو قول نداده .
خدا قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نکنی .
خدا جاده های آسون و هموار، سفرهای بی معطلی رو قول نداده .
قول نداده کوه ها بدون صخره باشن و شيب نداشته باشن .
رود خونه ها گل آلود و عميق نباشن .
قول داده ؟
ولی خدا رسيدن يه روز خوب رو قول داده .

******************************

شاید خواننده های قدیمی وبلاگ ویولت ( من و ام- اس ) ، کسی رو به خاطر بیارن که گاه و بیگاه با نام مستعار « آس و پاس » کامنت میذاشت . بعد از مدتی بی خبری ، باخبر شدم که آس و پاس عزیز دوباره به دنیای مجازی وبلاگستان برگشته و اینبار نه به عنوان خواننده ، بلکه به عنوان نویسنده. پس به وبلاگ قشنگش سر بزنین و با همفکری تون کمکش کنین.

*******************************

پیشاپیش ، فرارسیدن عید سعید نوروز و بهار طبیعت رو به همه شما خوانندگان عزیز این وبلاگ تبریک می گم و بهترین آرزوهای قلبی خودم رو صمیمانه تقدیمتون می کنم و امیدوارم سالی سرشار از سلامت ، برکت و موفقیت داشته باشین.
خدانگهدارتون...

تلخ و شیرین !

2005-03-12T22:31:00.000-08:00

وقتی آدم به روزمرگی می افته ، مثل بندبازها می شه ! دیگه نه می تونه به پشت سرش نیگاه کنه و نه به روبروش ( و کمی دورتر ) . فقط باید جلوی پای خودش رو ببینه و در حال زندگی کنه . هیچکسی هم نمی تونه به داد اون یکی برسه ، چون همه بندبازند !!
این روزها حس بدی دارم، چون احساس می کنم که مثل خیلی از دور و بری هام به روزمرگی افتادم.

*************************************

پنجشنبه :
رفته بودم خیابون جمهوری : سر سه راه جمهوری ( تقاطع جمهوری و ولیعصر ) از ماشین پیاده شدم. قطرات ریز بارون که توی صورتم می زد و حال و هوای عید ( ماهی قرمزهای توی تنگ کنار خیابون و سبزه ها و تخم مرغ رنگی های جلوی دکه روزنامه فروشی و ... ) من رو به رویاهای دور گذشته برده بود و بی هدف قدم می زدم که یه دفعه از بوی تند قهوه آسیاب شده و سر و صدای دلار فروش ها متوجه شدم که به چهارراه استامبول رسیدم!!! همیشه دم عید که می شه این حال غریب رو دارم . یاد ایام گذشته مثل یه بغض فروخورده راه گلوم رو میگیره ....
برگشتم... بارون تندتر شده بود . برای اینکه خیس نشم دنبال سرپناهی می گشتم که دیدم جلوی « کافه نادری » هستم. بی اختیار داخل شدم و پشت میز روبروی در ورودی نشستم! صدای قهقهه بلندی که از پشت سرم شنیدم توجهم رو جلب کردم. سرم رو برگردوندم ، سه نفر دور میزی نشسته بودند. صورت دوتاشون رو می تونستم ببینم : صادق هدایت و صادق چوبک . نفر سوم ( همونی که قهقهه میزد ) پشتش به من بود و نمی تونستم صورتش رو ببینم. پشت میز کناری هم دکتر علی شریعتی داشت قسمتی از کتاب « ابوذر ، مردی از ربذه » رو برای جلال آل احمد می خوند و جلال هم با بی میلی گوش می داد !! پشت آخرین میز هم که در تاریک و روشن انتهای سالن قرار داشت، هیکل نحیف سهراب رو می شد تشخیص داد که در مورد « صدای پای آب » با آب و تاب برای احمد شاملو و فریدون مشیری و ... توضیح می داد ... بخاطر علاقه وافری که به سهراب دارم ، گوشهام رو تیز کردم که ببینم منظورش از « کودکی دیدم ، ماه را بو می کرد » چیه ، که صدای موسیو ... رویای من رو نیمه تمام گذاشت : چی میل دارین ؟
من : یه فنجون قهوه لطفا ( بوی تند قهوه تمام سالن رو برداشته بود ).
موسیو : تلخ یا باشکر ؟
من : تلخ ، تلخ تلخ !!

*************************************

جمعه :
از طرف انتشارات علمی برای مراسم رونمایی کتاب « فرهنگ کودکان سخن » به هتل هما دعوت شده بودم. مراسم ساعت نه و نیم شروع می شد ، ولی من طوری رفتم که ساعت نه و بیست دیقه برسم و درست جلوی در ورودی سالن نشستم تا با مفاخر ادبیات معاصر کشورتجدید دیدار کنم. اول از همه دکتر حسن انوری اومد. کسی که قرار بود از کتابش در این مراسم به اصطلاح رونمایی بشه. کار این استاد همسنگ کاری است که مرحوم دهخدا و دکتر معین انجام دادند. « فرهنگ بزرگ سخن » در 8 جلد ، « فرهنگ فشرده سخن » در 2 جلد ، « فرهنگ کنایات سخن » در 2 جلد و « فرهنگ کودکان سخن » در یک جلد . فاضلی اندیشمند از خطه آذربایجان : آذری زبانی که فخر زبان پارسی شده است !!!
بعد از او دکتر مهدی محقق ( رئیس انجمن مفاخر ایران و نماینده دانشگاه برکلی آمریکا در ایران و رئیس اسبق دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و... ) و همسرش خانم نوش آفرین انصاری ( عضو شورای کتاب کودک ) . سپس شاعر معاصر « دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی » ، « آذر آتش » ( ادیب و شاعر معاصر ) ، « دکتر الهی قمشه ای » و خواهرش ، « دکتر محمدکاظم موسوی بجنوردی » ( رئیس کتابخانه ملی ایران و رئیس مرکز اسناد ملی ) ،« دکتر ایرج افشار » ( محقق و کتاب شناس بزرگ معاصر و فرزند مرحوم دکتر محمود افشار که کتابخانه موقوفه وی در باغ فردوس تجریش رو حتما دیدین ) ، « عمران صلاحی » ( طنزپرداز و نویسنده مجله فکاهی توفیق و مدیر نشریه سخن که پس از انفجار دفتر نشریه ، تعطیل شد ) و ...
حدود یکصد نفر از بزرگان ادب و هنر معاصر که متاسفانه من برخی را نمی شناختم... صندلی های خالی را نگاه کردم. جای « فریدون مشیری » رو خالی کردم. چند لحظه بعد « بهار » رو دیدم: دختر مشیری. همون کسی که مشیری شعر « آسمان کبود » رو براش گفته :
بهارم ، دخترم ، از خواب برخیز
شکرخندی بزن ، شوری برانگیز
گل اقبال من ، ای غنچه ناز
بهار آمد ، تو هم با او بیامیز.

بهارم ، دخترم ، آغوش واکن
که از هر گوشه گل آغوش واکرد.
زمستان ملال انگیز بگذشت
بهاران خنده برلب آشنا کرد...

سلام واحوالپرسی و...
جای خیلیهای دیگه هم خالی بود : شاملو ، گلشیری ، سهراب ، فروغ ، سلمان و... دلم از این گرفت که شاید در مراسم سال آینده جای عده دیگه ای از مفاخر جمع حاضر هم خالی باشه.
مراسم که تموم شد ، برای پذیرایی به سالن مجاور رفتیم. از دور دیدم که شفیعی کدکنی داشت برای مهدی محقق از آخرین مجموعه اشعارش می گفت. بخاطر علاقه وافری که به کدکنی دارم ، گوشهام رو تیز کردم که ببینم ... بوی نسکافه تمام سالن رو برداشته بود. بی اختیار به یاد دیروز و کافه نادری افتادم. راستی دیروز سهراب به شاملو و مشیری چی می گفت ؟ کدکنی امروز چی می گه ؟
صدای گارسون من رو به خودم آورد : نسکافه رو تلخ میل می کنین یا شیرین ؟
تاملی کردم، این روزگار تلخ رو باید شیرین کرد ، حتی اگه شده به زور شکر.
باصدای بلند گفتم : شیرین ، شیرین شیرین !!

*************************************

در حاشیه مراسم :
1) وقتی موسوی بجنوردی برای سخنرانی دعوت شد ، برخلاف رسم معمول ، مستقیم و با عجله به طرف تریبون نرفت ، بلکه مسیرش رو به طرف « محمدعلی عموئی » کج کرد و در حالیکه تمام سالن براش کف می زدن ، با عموئی سلام و احوالپرسی و روبوسی کرد و بعد به پشت تریبون رفت!!!
بجنوردی ، پسر مرحوم آیت الله موسوی بجنوردی ، 13 سال در زمان شاه زندانی سیاسی بوده و مدتی هم با عموئی هم سلول بوده. عموئی بیشترین سابقه زندانی سیاسی در ایران رو داره که بخاطر گرایشات کمونیستی، جمعا در رژیم گذشته و فعلی 37 سال زندان بوده!!!
این حرکت بجنوردی بسیار زیبا بود .
2) دو سرود زیبا هم در طول مراسم پخش شد : یکی « سرود کتاب » بر اساس شعری از دکتر شفیعی کدکنی و دیگری « سرود دانش » بر اساس شعری از دکتر جلالی و هر دو به آهنگسازی فرهاد فخرالدینی. که البته هردو به سفارش و همت دکتر موسوی بجنوردی برای اجرای زنده در مراسم افتتاح ساختمان جدید کتابخانه ملی ایران ( 11 اسفندماه جاری ) ساخته شده بود.
3) در انتهای مراسم هم سرود « ای ایران ، ای مرز پرگهر » توسط گروه پیشاهنگان و همسرائی حاضران اجرا شد.
4) بد نیست قیمت فرهنگ های سخن رو هم اینجا بگم :
فرهنگ بزرگ سخن : 65 هزار تومن
فرهنگ فشرده سخن : 17500 تومن
فرهنگ کنایات سخن : 16500 تومن
فرهنگ کودکان سخن : 22 هزار تومن
آثار ارزشمندی که خریدن حداقل یکی از اونا رو ( به فراخور نیازتون ) بهتون توصیه می کنم. 5) اگه این پستم حال و هوای گرفته ای داشت ، بخاطر روزهای آخر ساله . من همیشه این روزا دلم بهونه گذشته هارو می گیره ودلتنگ می شم. گرچه مشیری عزیز در شعر « بهار را باور کن » می گه :
خاک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی ؟
تو چرا این همه دلتنگ شدی ؟
باز کن پنجره را
و بهاران را
باور کن.

اندرز افلاطون !

2005-03-09T22:02:00.000-08:00

بیست و سه قرن پیش ، در « آتن » جوان خوشرویی می زیست بنام « اریستوکلس » که اینک بنام « افلاطون » مشهور است. افلاطون از خانواده اصیلی بود و ثروت هنگفتی به ارث برد. اما او عاشق درس هایی بود که در آن زمان ، مردی پا برهنه و بدترکیب به نام « سقراط » به جوانان دانش دوست آتن می داد.
افلاطون هشت سال تمام به درس های سقراط ، که در هوای آزاد و در کنار کوی و برزن داده می شد ، گوش داد تا آنکه سقراط جام شوکران را سرکشید و مرد. اما افلاطون پس از سقراط ، چهل سال دیگر زندگی کرد و در روزگار خود بزرگترین فیلسوف جهان شد. وی پس از عمری تفکر و اندیشه ، به این نتیجه رسید که :
« در تمام شئون زندگی بشر ، آنچه استحقاق نگرانی و تشویش را داشته باشد ، هرگز وجود ندارد ! »

برای تک سوار عشق...

2005-03-08T20:31:00.000-08:00

... از پشت هجومی سبز
آنجاکه آسمان به زمین دوخته شده
سیاهی سواری پیداست
خداکند اسبش سفید باشد ...

احتیاط ! خطر برق گرفتگی !!!

2005-03-06T20:39:00.000-08:00

اولین کارخانه برق ایران توسط حاج امین الضرب اصفهانی ( مهدوی ) بکار افتاد.حاج امین الضرب یک اصفهانی زیرک و تاجر حسابگری بود که قبلا ضرب مسکوکات را به عهده داشت و ضمنا آدم سرمایه داری بود. وقتی که او جزو ملتزمین مظفرالدین شاه به روسیه رفت ، روزی هنگام قدم زدن در خیابان چشمش به کارخانه برق افتاد که شهر را روشن می کرد. وی چنان مجذوب روشنائی برق شد که تصمیم گرفت او نیز چنین کارخانه ای را در دارالخلافه دایر نماید و برای این منظور ابتدا امتیازش را از مظفرالدین شاه اخذ نموده و سپس کارخانه را روبراه کرد. کارخانه حاج امین الضرب فقط چهارصد کیلووات نیروی برق داشت که می توانست تنها قسمتی از خیابانهای دارالخلافه را روشن نماید.
پس از گذشت حدود 100 سال از آن تاریخ ، دوباره چشم یک ایرانی ( که تصادفا اصفهانی هم بود ) به کارخانه برق روسیه افتاد که اتفاقا این بار با سوخت اتمی کار می کرد و این امر چنان او را مجذوب کرد که تصمیم گرفت او نیز چنین نیروگاهی را ... این نیروگاه توان تولید هزار مگاوات برق ( 2500 برابر اولین کارخانه برق کشور ) را خواهد داشت.

آشنای درد !

2005-03-05T20:23:00.000-08:00

« چند روز پیش با یک آقائی که از دوستان خانوادگی ماست صحبت می کردم. نمی دانم چطور شد که صحبت به شعر و شاعری کشید. او گفت من با شعر نو مخالفم ، به این دلیل که از آن چیزی نمی فهمم ، من وقتی دیوان شاطر عباس صبوحی را هم می خوانم می بینم حرفهایش برایم زیبا و قابل درک و دردهایش برایم حس کردنی است ، چه برسد به حافظ و سعدی و ... اما ... آخر چطور می شود گفت ... مثلا همین نیما...
گفتم : خیلی معذرت می خواهم . آیا شما شعری از نیما خوانده اید ؟
یک کمی من و من کرد و گفت : نه ولی خوب دیگران.
سه چهار تا شاعر را نام بردم ، هیچکدام را نمی شناخت و یا اگر می شناخت اثری از او نخوانده بود.
رفتم کتاب مانلی نیما را که تازه منتشر شده بود آوردم و به او دادم و خواهش کردم که بعد از مطالعه آن به خودش حق و اجازه قضاوت بدهد. اما گفت : شعر وقتی شعر است که بقال سرگذر ما هم آن را بفهمد.
نمی دانم چرا از اینکه کتاب را داده بودم پشیمان و متاسف شدم و زمینه را طوری جور کردم که آنرا پس بگیرم ، اما او گفت : چه کتاب را بخوانم و چه نخوانم ، حرف من یکی است : اصلا شعر نو مزخرف است.
من بی اختیار یاد یک قسمت خیلی کوچک ازهمین منظومه مانلی افتادم :
این ترا بس باشد
کآشنای رنجت
نه همه کس باشد.
ودیگر برای قبولاندن حرفهای خودم اصراری نکردم ....»

( خاطرات سفر به ایتالیا – فروغ فرخزاد )

بهترین روز عمر من !

2005-03-02T20:23:00.000-08:00

« امروز صبح وقتی از خواب بیدار شدم ، یکمرتبه یادم افتاد که امروز بهترین روز عمر منه!
قبلا بارها با خودم فکر کرده بودم که آیا میشه اون روز بهترین روز عمر من باشه ؟ ولی اینبار شده و حالا برای این موفقیت می خوام جشن بگیرم.
امروزمی خوام برای این موضوع که تا امروز چه زندگی شگفت انگیزی داشته ام جشن بگیرم. برای همه کارهایی که انجام داده ام و برای همه موهبت هایی که نصیبم شده. بله ، حتی موقعیت های سختی که باعث شدند من قوی تر بشم.
این روز را با سر افراشته و قلب شادمان سپری می کنم . از زیبایی هدایای ساده خداوند شگفت زده می شوم ، از شبنم صبحگاهی ، خورشید ، ابرها ، درختها ، گلها و پرنده ها.
امروز از هیچکدام از مخلوقات اعجاب انگیز خدا غافل نمی شم.
امروز هیجان خودم را از این زندگی با بقیه مردم در میان میذارم.
کاری می کنم یک نفر لبخند بزند. از مسیرم خارج می شم که یک حرکت مهربانانه برای یک غریبه که توقع نداره انجام بدم ، ارادت خالصانه ام را تقدیم کسی می کنم که به نظر غمگین می رسه ، به یک کودک می گم که چقدر بچه فوق العاده ایه و به اون کسی که دوستش دارم ، می گم که چقدر عمیقا برام مهمه و چه مفهومی برای من داره.
امروز ، روزیه که دیگه برای چیزایی که ندارم نگران نیستم و شروع می کنم به شکرگزاری و شادمانی برای تمام چیزهای فوق العاده ای که خدا قبلا بهم عطا کرده.
به یاد میارم که نگران بودن ، در واقع هدر دادن زمانه ، چون اعتقاد به خدا و تقدیر الهی ، من رو مطمئن می کنه که همه چیز درست همونطوریه که باید باشه و این حتما بهترینه.
و امشب قبل از اینکه به خواب برم ، می رم بیرون از خونه و به آسمون نگاه می کنم ، و خداوند رو برای زیبایی ستارگان و ماه و برای این مخلوقات خارق العاده ستایش می کنم.
زمانیکه روز به پایان می رسه ، سرم رو روی بالش می ذارم و از قادر متعال برای بهترین روز عمرم تشکر می کنم و با خشنودی یک کودک و با هیجان بسیار به خواب می رم. هیجان برای اینکه می دونم قراره فردا بهترین روز عمرمن باشه.»

( برگرفته از کتاب سوپ مرغ برای جان – نوشته دکتر گرگوری لوزینگ نانت )

گرگ و میش !!!

2005-03-01T20:10:00.000-08:00

حاکم ملایر به امیرکبیر نوشته بود: در ولایت من عدل به آنجا رسیده که گرگ و میش با هم از یک چشمه آب می خورند.
امیر جواب داده بود : ای نامرد، من تو را فرستاده ام آنجا که گرگی در آن ولایت باقی نماند . حالا تازه می نویسی که آنجا گرگ و میش با هم آب می خورند ؟

جام بلا !

2005-02-28T21:10:00.000-08:00

توی کامنت های پست دیروز ، صدف عزیز به مطلب جالبی اشاره کرده بود و اون اینکه خیلی از آدم ها در این دنیا ظلم های زیادی می کنن و راست راست هم راه می رن و هیچ مکافاتی هم نمی بینن. البته من خودمم شاهد خیلی از این افراد بوده و هستم و اینکه می گن « دنیا دار مکافاته » حداقل در بعضی از موارد صدق نمی کنه. تازه بعضی وقتا ؛ برعکسش رو هم می بینیم که یه آدم خیلی خوب به انواع و اقسام بلایا مبتلا میشه و عاقبت الامر هم به طرز فجیعی از دنیا میره !!!!
اما اینجا باید به یه چیز دیگه اعتقاد داشته باشیم و اون « حکمت اتفاقات » هستش . یعنی هر اتفاقی خوب یا بد ، حکمتی داره که شاید در زمان وقوعش ما متوجه اون حکمت نشیم. برای روشن تر شدن مطلب دو تا داستان تاریخی ( با عرض معذرت از سانی جان ) براتون تعریف می کنم :

* * * * *

داستان اول :
« معروف است که باباطاهر همدانی که مردی امی و بیسواد بود ، از سر صدق و صفا و کوشش در راه حق ، به ایمان و علم و مقام انسانیت رسید و عارف شد.
آمده است که از فرط تقوا ، روزی از درگاه خدا به عرش اعلا در آسمان هفتم احضار شد. وقتی به آسمان اول رسید ، پیرمرد خارکنی را دید که نالان و عرق ریزان پشته خاری بر دوش گرفته ، درحالیکه نان جویی را بدون دندان می مکد راه هموار زندگی شبیه به مرگ خود را طی می کند.
باباطاهر که خود فقیر و درویش و عریان بود ، این وضع را از حکمت های بالغه الهی دانسته و چیزی نگفت . وقتی به آسمان دوم رسید ، مردی متنعم و سرمایه دار را دید که سفره ای وسیع گسترده و از فرط پرخوری ، بیهوش به گوشه ای افتاده. باباطاهر هرچه جلوتر می رفت ، مواردی از این دست می دید ؛ لذا طاقت نیاورد و خطاب به خدا گفت :
اگر دستم رسد بر چرخ گردون
از او پرسم که این چون است و آن چون
در این موقع از حرکت به جلو درماند و خداوند به فرشتگان ندا داد که او حکمت ما را نمی داند . او را به زمین برگردانید ، ما بنده فضول نمی خواهیم.»

* * * * *

داستان دوم :
« در خبر آمده است که عیسی(ع) وزیری داشت که در جمیع احوال ، یار و مددکار او بود. اتفاقا روزی در صحرا شیر او را بدرید. عیسی (ع) مناجات کرد که بارخدایا ؛ او وزیر و یاری دهنده من بود در رسانیدن احکام شریعت . در این چه حکمت است که شیر را تمکن دادی بر هلاک وی؟
خطاب آمد که ای عیسی ، من خواستم که او را منزلت باشد در درگاه من و عمل او به مثابه ای نبود که او را به این مرتبه رساند. پس او را بدین بلیه ( بلا ) مبتلا کردم ، تا بدان درجه رسد .»

آری :
هرکه در این دیر مقرب تر است
جام بلا بیشترش می دهند

* * * * *

منتظر نظرات ارزنده شما هستم.

تا چه کند با تودگر روزگار !!!

2005-02-27T21:30:00.000-08:00

یه چند روزی بخاطر کارهای سنگین آخر سال نتونستم اینجارو آپدیت کنم و به وبلاگ های شما دوستان عزیز سر بزنم. خیلی دلم برای همتون و برای کامنتهای قشنگتون تنگ شده. پس بازم از امروز شروع می کنم ولی به سبک و سیاقی جدید ( که به توصیه بعضی از دوستان عزیزم انتخاب کردم):
1- مطالبم رو کوتاه می نویسم .
2- فقط در یک موضوع می نویسم و از تنوع مطالب ( تاریخ ، ادبیات ، شعر، روزنگاری و...) در یک پست خودداری می کنم.
3- ممکنه هر روز ننویسم و دو یا سه بار در هفته آپدیت کنم.
البته بی صبرانه منتظر اظهارنظر همه خوانندگان عزیز در مورد این رویه جدید هستم و در صورت لزوم قابل تجدید نظر هم هست:)ضمنا از اینکه بدلیل همون مشغله فراوونی که گفتم ؛ این روزا کمتر به وبلاگ های شما سر میزنم پیشاپیش عذر خواهی می کنم و امیدوارم که من رو ببخشین :)

***********************************

می گن دنیا دار مکافاته. ضمن اینکه آدم به جزای اعمالش در این دنیا می رسه ، توی اون دنیا هم باید جوابگو باشه و در روز قیامت تمام اعضاء و جوارحش اعمال نیک و بد خودشون رو به زبون میارن و در پیشگاه عدل خدا به محاکمه کشیده میشن و جزای عمل نیک یا بدشون رو می بینن. داستان واقعه جانسوز کربلا رو هممون می دونیم ؛ سر مبارک امام حسین (ع) را نزد ابن زیاد ، حاکم کوفه آوردن و ...
به شرحی که در تاریخ اومده ، « مختار ثقفی » در سال 66 هجری قمری به خونخواهی قاتلین سیدالشهدا قیام کرد و ابن زیاد و یارانش رو به قتل رسوند و خودش در سن 67 سالگی به دستور « مصعب ابن زبیر » و بوسیله « عبدالله بن زبیر » به شهادت رسید.
در تاریخ همچنین روایت شده که :
« عبدالملک ابن عمیر » به سال 33 هجری متولد شد. در سال 136 در سن 103 سالگی درگذشت. وی در سال 73 هجری در حضور عبدالملک ابن مروان نشسته بود که سر مصعب ابن زبیر را آوردند و نزد عبدالملک ابن مروان گذاشتند. عبدالملک ابن عمیر گفت در همین مجلس نشسته بودم که سر حسین (ع) را نزد ابن زیاد دیدم. بعد از چند صباحی ، سر ابن زیاد را در همین مجلس نزد مختار دیدم. بعد از چند صباحی در همین مجلس سر مختار را پیش مصعب دیدم ، اینک سر مصعب را نزد تو می بینم !! به خدا پناه می برم از این مجلس ، تو را پنجمی ببینم. عبدالملک ابن مروان از شنیدن این قصه تکان خورد و بخود آمد و دستور داد آن قصر را خراب کردند.

تازه جوانــــی ز عرب هوشــــــمند
گفت به عبدالــملک از روی پنـــــــد
زیر همین قبـــه و این بارگــــــــاه
روی همین مســـــند و این تکیه گـــاه
بودم و دیدم برابن زیــــــــــــــــــــاد
آن چــه که دیدم ، که دو چشــمم مباد
تازه ســـــــــری چون سپر آســمان
غیرت خورشــــید ز رویش نهـــــان
بعد ز چندی ســـر آن خیره ســــــــر
بد بر مختـــــــــار به روی ســــــپر
بعد که مصعب ســــر و ســـردار شد
دستخوش وی ، ســـر مختــــــار شــد
این ســـر مصعب به تقاضــــای کار
تا چـــــه کند با تو دگر روزگـــــــــار

عطش عشق!

2005-02-20T22:37:00.000-08:00

امروز عاشوراي حسيني است.
سرهاي افلاكيان همه بر زانوي غم است ؛ خاكيان كه جاي خود دارند. سالروز بزرگترين حماسه خدا محور تاريخ ، كه توسط بشر آفريده شده . و خالق آن كسي نبوده ، جز نواده آخرين فرستاده خدا . اما در وراي ظاهر وقايع حماسه عاشورا ، بايد به انگيزه ها و پيام هاي اون توجه كرد؛ چرا كه عاشورا به پيامش زنده است ، و نه به قيامش. پيام هايي از قبيل دعوت به آزادگي ، حق طلبي ، ايمان و استقامت و پايداري بر سر عقيده ، عبوديت خداوند و ... .
هشدار ؛ كه فرياد « هل من ناصرا ينصرني » حسين را بي جواب نگذاريم.
آري ؛ نمازعاشقانه وعارفانه امام در ظهر عاشورا فراموش نشود. التماس دعا

********************************

تا هميشه تاريخ ؛ لبان تشنه حسين ، تشنگان معرفت را سيراب خواهد كرد ، دستان افتاده عباس ، دستگير حاجتمندان خواهد بود و گلوي بريده علي اصغر ، فرياد حق طلبي سر خواهد داد.

********************************

داني كه چرا خانه حق گشته سيه پوش
زيرا كه خــــــــداوند عزادار حسين است.

********************************

من براي احياي دين امت جدم قيام كردم .
امام حسين (ع)

*************************************

توضيح ضروري :
وبلاك ويولت مدتي خراب بود ولي حالا درست شده و انشالله از فردا دوباره مي نويسه.

قابيليان تاريخ !!!

2005-02-19T22:50:00.000-08:00

... و چون خداوند انسان را آفريد ، همه موجودات و فرشتگان بر او سجده كردند ، الا شيطان ...
پس شيطان به فتنه و دسيسه آغاز كرد و آدم را به حيله از فردوس برين ، برون كرد. هابيل و قابيل ، فرزندان آدم ، به نزاع پرداختند و قابيل ، هابيل را كشت. پس نسل بشر ، همه از قابيلند ! و از هابيل در جهان جز نامي نماند. قابيليان تاريخ ، شيوه پدري خود را فراموش نكردند و هر از چند گاه ، دست به جنگ و. خونريزي مي زنند ، تا نام و ياد پدر را زنده نگاهدارند. قابيليان هر روز با نامي جديد پا به عرصه كارزار مي نهند ؛ يك روز به نام فرعون ، روز ديگر نرون ، نمرود ، اسكندر ، تيمور ، قيصر ، ابن ملجم ، معاويه ، يزيد ، شمر ، صدام ، شارون ، بوش و ... ؛ اما همه يك وجه اشتراك دارند و ان قابيلي بودنشان است!!!
در كربلا ، امام حسين (ع) حماسه اي آفريد كه تا هميشه تاريخ به انسان ها نشان دهد مي توان در كنار فرات بود و تشنه مرد . ميتوان جيره خوار يزيد بود و حر مرد. مي توان فرتوت بود ( حبيب ابن مظاهر ) و جوان مرد . مي توان جوان بود ( علي اكبر ) و عاشق مرد . مي توان كوچك بود ( علي اصغر ) و بزرگ مرد . مي توان ... . ودر يك كلام ؛ مي توان مرد و قرن ها زنده ماند.
و اما امروز ... هنوز كاروان بشريت در دشت كربلا خيمه زده است. هر روز و هر ساعت و هر لحظه ، در جاي جاي جهان ، شاهد فجايع اسفباري هستيم كه به تلخي حماسه عاشوراي حسيني را يادآوري مي كنند. و اين جمله معروف به راستي تحقق عيني يافته كه :

« كل ارض كربلا و كل يوم عاشورا »

آري قابيليان تاريخ هنوز زنده اند...

*********************************

اگر دين نداريد ، لااقل آزاده باشيد .
امام حسين (ع)

خداوندان كام و نيكبختي !

2005-02-17T00:07:00.000-08:00

در سفرنامه سانسون كه مبين عبرت روزگار است ، مي خوانيم كه از ايلدرم بايزيد ، سلطان عثماني روايت است كه وقتي او را در قفس آهنين نزد تيمور بردند. تيمور لنگ و به اصطلاح جهانگشا ، كه فجايع تاريخي و كشتار او بخصوص در نزد ايرانيان و نيز شهرهاي آبادي كه به دست او به مخروبه تبديل شده اند مشهور است ، بر اين حال خنده اش گرفت و خطاب به او گفت :
« خود را اكنون چگونه مي بيني ؟‌ مگر تو همان شخصي نبودي كه به زمين و زمان فخر مي فروختي و حكومت مقتدر عثماني و حوزه وسيع حكومتي خود را نشانه قدرت خود مي دانستي ؟ » .
بايزيد از داخل قفس به تيمور گفت : « آري ، من همان سلطاني هستم كه زماني سرم از باده قدرت گرم بود و حالا به اين روز افتاده ام . تو هم از اين پيروزي مغرور مشو و بر ذلت من نخند ، شايد در آينده مانند من شوي و در زندان ديگري گرفتار آيي. بدان بخت و اقبال هميشه با كسي يار نيست » .
تيمور گفت : « من هم به همين بي اعتباري جهان مي خندم ، چرا كه شوخي قضا و قدر است كه سرنوشت تمام اهالي شرق و غرب عالم را به دست يك كور ( بايزيد ) و يك لنگ ( تيمور ) سپرده است !!

****************************

اخيرا كتابي رو كه قبلا يه بار خونده بودم ، دوباره خواني مي كنم. كتاب نوشته « ورنون والترز » و به زبان انگليسيه و عنوان اصليش “ Silent Missions “ يا « ماموريت هاي آرام » است .اين كتاب بانام « ماموريت هاي محرمانه » به زبان فرانسه هم ترجمه شده. كتاب اصلي در زبان انگليسي 344 صفحه داره كه من از بخش مربوط به وقايع ايران ( كه اختصاص به مذاكرات دكتر مصدق و هريمن در باب ملي شدن صنعت نفت داره ) نكاتي رو كه به نظرم جالب مياد براتون اينجا نقل مي كنم. ارائه اين توضيح رو بخاط مطلبي كه دو پست قبل در مورد گفتگوي مصدق و هريمن نوشتم ، لازم مي دونستم. لازم به ذكره كه اين مذاكرات بين مصدق و هريمن ( ژترال آمريكايي ) به زبون فرانسه صورت مي گرفته و والترز مترجم اونها بوده و بالطبع وقايع از زبون والترز روايت شدن :
« اين مذاكرات با هيچيك از مذاكراتي كه من در آنها دخيل بودم شباهت نداشت و يك روز به محض ورود هريمن ، مصدق مثل اينكه يك مسئله عادي را حكايت مي كند گفت : من امروز روز بدي را گذراندم ... . بار ديگر هريمن سعي كرد جو صميمانه تري به مذاكرات بدهد . پس از مصدق پرسيد : آيا شما نوه هايي هم داري ؟ ( لحظه اي پيش از آن در جلسه اي مصدق مدت ده دقيقه راجع به مضاري كه انگليسي ها براي ايران فراهم آورده بودند و در مورد فساد از ناحيه آنها ، بياناتي كرده بود) .
مصدق جواب داد : بله . يك نوه دارم كه مثل مردمك چشم خودم او را دوست دارم .
هريمن گفت : من فكر نمي كنم او را ديده باشم .
مصدق گفت : خير ، او در يك كالج در خارجه است.
هريمن پرسيد : كجا؟
مصدق با شيطنت جواب داد : خوب طبيعتا در انگلستان! چطور ممكنست جاي ديگري باشد ؟
هريمن متوجه تمسخر آميز بودن پاسخش شد.
آري . تضادهاي طبيعت اين مرد ، نمايانگر حالات ، خلقيات و خصوصيات اخلاقي ويژه او بود».

*****************************

گريه سيب

شب فرو مي افتاد .
به درون آمدم و پنجره ها را بستم.

باد با شاخه درآويخته بود.
من در اين خانه تنها ، تنها.
غم عالم به دلم ريخته بود.

ناگهان حس كردم :
كه كسي ،
آنجا ، بيرون ، در باغ ،
در پس پنجره ام
مي گريد ...

صبحگاهان ،
شبنم
مي چكيد از گل سيب.

****************************

خداوندان كام ونيكبختي
چرا سختي خورند از بيم سختي؟
برو شادي كن اي يار دل افروز
غم فردا نشايد خوردن امروز

حسین جان ، راضی باش !

2005-02-16T21:05:00.000-08:00

تا یادم نرفته بهتون بگم که از امروز ثبت نام تلفن همراه اعتباری ، از طریق دفاتر پستی شروع شده. چون قراره که فقط به 500 هزار نفر در این مرحله تلفن واگذار بشه، فعلا پولی دریافت نمی کنن و فقط 450 تومن هزینه پست پیشتاز رو می گیرن. فرم درخواست شرکت در قرعه کشی هم توی روزنامه های « ایران » و « همشهری » امروز چاپ شده .

ææææææææææææææææææææææ

امروز صبح یه شمایل ( نقاشی ) بزرگ ( به ارتفاع تقریبی یه ساختمون هفت طبقه ) از قمر بنی هاشم رو توی تقاطع ولی عصر و زرتشت دیدم. واقعا دیدنیه . اگه مسیرتون اونور افتاد ، حتما توجه کنین.
البته یادمه یه زمانی تصویر صورت معصومین رو نقاشی نمی کردن و معمولا یا بصورت نورانی نشون می دادن و یا روی صورتشون یه پرده سفید می نداختن. شایدم به همین علت امروز دیدن این نقاشی بزرگ و واضح از حضرت عباس اینقدر برام جالب بود !

ææææææææææææææææææææææ

یه چیز دیگه م امروز نظرم رو جلب کرد و اونم بیلبورد بزرگی بود که روی اون نوشته شده بود :

در این خاک
در این مزرعه پاک
به جز عشق؛ بجز مهر ولایت
دگر هیچ نکاریم

بی اختیار یاد مصوبه اخیر مجمع تشخیص ... افتادم که کشت خشخاش رو در این مزرعه پاک آزاد کرده !!!!

ææææææææææææææææææææææ

توی کشورهایی که جون مردم ارزش داره ، به منظور احترام به حادثه دیدگان و خونواده های اونا هر حادثه ای که باعث مرگ عده ای ( و حتی یه نفر ) بشه، بلافاصله منجر به استعفای مقام یا مقامات مسئول حادثه می شه. بدون هیچ توضیحی فقط تیتر روزنامه رسالت امروز رو که برگرفته از مضمون بخشی از پیام تسلیت رهبر ج.ا.ا رو بخونین :

« کشته شدگان مسجد ارک میهمان امام حسین (ع) هستند ».

با این نحوه برخورد ، آدم احساس می کنه که باید از مسئولین برگزاری اون مراسم که از بخاری نفتی معیوب استفاده کردن و این فاجعه وحشتناک رو ببار آوردن تقدیر و تشکر هم بشه!!!
اینجاست که یه بار دیگه به مظلومیت امام حسین (ع) ایمان میارم .

ææææææææææææææææææææææ

ای زبردست زیردست آزار
گرم تا کی بماند این بازار؟
به چه کار آیدت جهانداری؟
مردنت به که مردم آزاری
( گلستان سعدی )

مدیریت بحران !

2005-02-15T20:55:00.000-08:00

سراج الملک که جزو اعیان دارالخلافه بود ( مسجدی هم به نامش در خیابان امیر کبیر کنونی وجود داره ) و تعداد زیادی اسب توی اصطبلش نگه می داشت ، یه میر آخور ( مهتر ) پاچه ورمالیده و دزد داشت که دائما یونجه هایی رو که اربابش برای اسب ها می خرید ، به علاف ها می فروخت و بجای اون کاه به شکم اسب ها می ریخت ! اسب ها هم که رغبتی به خوردن کاه نداشتن ، هر روز لاغر و لاغر تر می شدن . میرآخور برای اینکه اسب ها رو برای خوردن کاه به اشتها بیاره تا مبادا سراج الملک از قضیه دزدی اون بوئی ببره ، چند تا عینک مخصوص اسب با شیشه های سبز رنگ تهیه کرده بود و اونا رو به چشم های اسب های بی زبون می بست تا کاه رو یونجه ببینن و بخورن. البته میزان اثر بخشی این حیله احمقانه جناب میرآخور کاملا قابل پیش بینیه :)

**********************************

... او در این نظر اصرار داشت که در پیش آمد این مشکلات ، هیچگونه مسئولیتی نخواهد داشت. یک روز در شروع مذاکرات گفت : « مسائل و مشکلات ایران همواره از خارج به ما می رسد. یعنی این مصائب از ظهور اسکندر کبیر و هجومش به ایران شروع شده. او می خواست راجع به سوزاندن تخت جمشید در 2300 سال پیش سخن بمیان آورد. مثل اینکه این واقعه به تازگی اتفاق افتاده است !! مصدق بسیار مودب و مهربان بود و هیچگاه کلمه ناهنجاری بر زبان جاری نمی کرد. روش و شیوه او اندکی مانند الگوی قرن اخیر ( یعنی تنبیه کردن ونیش زدن مودبانه ) ، اما احساساتش تند و قوی بود. هنگامیکه از کمک نظامی آمریکا به ایران سخن به میان آمد ، با صدای لرزان گفت : « ارتش ما را خیلی قوی نکنید والا مرا ساقط خواهند کرد »...

( مذاکرات مصدق و هریمن – نوشته ورنون والترز )

**********************************

« در یک مانور عملیات امداد و نجات ، نیروهای آتش نشان موفق شدند ظرف ده دقیقه حریق را مهار نموده و ماموران سازمان آب ، برق و گاز نیز ظرف همین مدت نسبت به برقراری مجدد خدمات فوق الذکر در منطقه زلزله زده فرضی اقدام کردند.»
این متن خبریه که چندی پیش ( تقریبا در سالگرد زلزله بم ) در یکی از ویژه نامه های روزنامه همشهری و در تاکید بر آمادگی دولت در مدیریت خدمات شهری در هنگام وقوع زلزله احتمالی در تهران منتشر شده بود.
کسانیکه توی ده روز گذشته در گره های کور ترافیک خیابون های تهران ، ساعتها وقتشون رو از دست دادن ، یا اونایی که بدلیل قطع همزمان گاز و برق در سرمای 10 درجه زیر صفر با چهار تا لحاف و پتو خوابیدن و تا صبح لرزیدن ، بهتر می تونن صحت و سقم آمادگی برای مقابله با بحران رو در مدیریت خدمات شهری تهران تایید کنن. البته اگه بارش چند سانتیمتر برف رو بشه با زلزله 7 ریشتری مقایسه کرد و اسم هردوشون رو گذاشت : بحران .

**********************************

من آن طفل آزاده سرخوشم
که با اسب آشفته یال خیال
در این کوچه پس کوچه ماه و سال
چهل سال نا آشنا رانده ام

ز سیمای بیرحم گردون پیر
در اوراق بیرنگ تاریخ کور
همه تازه های جهان دیده ام
همه قصه های کهن خوانده ام

چهل سال در عین رنج و نیاز
سر از بخشش مهر پیچیده ام
رخ از بوسه ماه گردانده ام

به خوش باش حافظ که جانانم اوست
به جامش اگر می توانسته ام
می افکنده ام ، گل برافشانده ام

چهل سال اگر بگذراندم به هیچ
همین بس که در رهگذار وجود
کسی را بجز خود نگریانده ام

چهل سال چون خواب بر من گذشت
اگر عمر گل هفته ای بیش نیست
خدایا ، نه خارم ، چرا مانده ام ؟

**********************************

همه چیز محتاج عقل است و عقل محتاج ادب .

ولنتاین مبارک

2005-02-14T22:46:00.000-08:00

روز ولنتاین مبارک.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

کسانی که کتاب « ابلوموف » ، اثر ایوان گنچاروف رو خونده باشن ، یا فیلمی رو که از روش ساخته شده دیده باشن ، به راحتی می تونن مفهوم « فردا دیر است » و مصداق عینی ضرب المثل معروف « کار امروز را به فردا میفکن » رو درک کنن.
غیر از این کتاب ، داستان « مرد یخی » اثر یوجین اونیل هم اشاره به همین مطلب داره و بر مبنای درون نگری انسان استواره.
در داستان طنز گونه مرد یخی ،با صاحب یه اغذیه فروشی مواجهیم که با گذشت بیست سال از مرگ همسرش ، هنوز نتونسته به خواسته قلبیش که یه پیاده روی بعد از اتمام کار روزانه ست جامه عمل بپوشونه !!! چون یا خسته بوده ، یا به امید فردا از تصمیمش منصرف شده ، یا آب و هوا مناسب نبوده و یا درد مفاصل مزمن مانعش شده. اون هر روز رو به امید فردای بهتر و وقت مناسب تر می گذرونه ، در حالیکه با گذشت بیست سال هنوز اون فردای مورد نظر نیومده و هرگز هم نخواهد اومد !!
امروز و فردا کردن در حقیقت نوعی عادت بده که با رضا و رغبت در انسان ایجاد می شه.معمولا در این راه اولین حرکت ، بنا به درخواست حس راحت طلبی ما شکل می گیره و در مراحل بعدی کم کم عمیق و عمیق تر می شه و بصورت عادت در میاد .
برداشتن این مانع بزرگ ، می تونه یکی از رموز موفقیت هر کس به حساب بیاد.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

همونطوریکه گفته بودم دیروز در یه جشنواره به نام « تولید ملی ، افتخار ملی » دعوت داشتم. در این جشنواره چند تا نکته جالب ، توجهم رو جلب کرد :

- طبق معمول ، مراسم با نیم ساعت تاخیر آغاز شد :(
- مجری مراسم هم (که ظاهرا از گویندگان صدا و سیما بود ) به دلیل نامعلومی تا آخر مراسم نیومد و هرچی با موبایلش تماس می گرفتن می گفت دارم می رسم ، تا پنج دیقه دیگه اونجام !!!! البته بعدا بنظرم رسید که شاید منظور ایشون از « اونجا » جای دیگه ای بوده !!! و در نتیجه یکی از کارکنان مجموعه این مسئولیت رو عهده دار شد و با تپق های فراوان بالاخره یه جوری سر و ته قضیه رو هم آورد ( مثلا وقتی می خواست بگه آقای...برای ایراد سخنرانی خودشون تشریف بیارن ،می گفت: آقای...برای ابراز سخنرانی خودشون ...!!!!!)
- آقای ... بنا به درخواست خودشون ( و با هدف کسب فرصتی برای تبلیغات انتخاباتی ) توی این جشنواره دعوت شده بودن ولی میزبان بخاطر اینکه ایشون وقت محدود و گرانبهای خودشون رو در اختیار صنعتگران کشور گذاشتن از ایشون تشکر مفصلی کردن !!
- ایشون در صحبت هاشون اشاره کردن که« امروز تمام زیرساخت ها آماده ست و ما در هیچ بخشی ( صنعت ، کشاورزی ، آموزش ، خدمات و ... ) ، گره نداریم. تنها مشکل فقدان یک مدیریت قویست که بتواند به درستی و با سرعت تصمیم گیری و اجرا کند. لذا ما در مقطعی قرار داریم که انتخاب بزرگی در پیش رو داریم و باید مواظب باشیم که درست انتخاب کنیم » . البته فکر نمی کنم که « انتخاب درست » نیازی به توضیح بیشتر داشته باشه.
- ایشون به بیان چند تا نکته ( که با زیرکی خاص خودشون تشخیص می دادن مطلوب طبع شنوندگان باشه ) ، چند بار تونستن غریو صلوات و تکبیر شنوندگان رو در سالن طنین انداز کنن ( مثل کاهش بهره های بانکی ، کاهش نرخ ارز ، تسهیل تعامل با سایر کشورهای جهان و ... ) . نمی دونم چرا وقتی لبخند رضایت رو توی صورت مدعوین محترم مشاهده می کردم ، یاد سریال کمربندها را ببندید افتادم که آقای ملکی می گفت : « ساده ای ، لوح »:)
- یه گروه سرود ، متشکل از تعدادی دختر دبیرستانی توی سالن نشسته بودن که هر چند دیقه یه بار می رفتن بیرون و با تغییر رنگ شال های روی روسری شون برمی گشتن توی سالن ولی تا آخر مراسم هم هیچ هنری از خودشون نشون ندادن !!!
- تمام شرکت هایی که اسپانسر برگزاری جشنواره بودن مفتخر به دریافت جایزه و « سمبل تولید ملی » شدن و البته بقیه شرکتها هم ( که اسپانسر نشده بودن ) برای تشویق اونا و کف زدن های مشوقانه !!! دعوت شده بودن !!
- در مجاورت جشنواره نمایشگاهی از « تولیدات ملی » هم برپا شده بود که بازدید کنندگان محترم با تعدادی غرفه و میز و صندلی و چند برگ بروشور و کاتالوگ مواجه می شدند. حتی دریغ از یک متصدی توی غرفه ها برای ادای پاره ای توضیحات !!
- بعد از صحبت های آقای ... کم کم سالن خالی شد تا حدود ساعت 11 که سخنران برای خودش صحبت می کرد .
- جشنواره ملی ! در حدود ساعت 2 با نتایج پر باری برای بخش صنعت کشور ، به کار خود پایان داد.
- درسته که دیروز برخلاف معمول سمینارها و همایش های پربار دیگه ، مهمانان موفق به صرف ناهار نشدن ، و لذا این نگرانی وجود داشت که از کیفیت و بار محتوایی جشنواره ملی کاسته بشه !! ولی برای جبران این نقیصه و رفع هرگونه نگرانی احتمالی در اینخصوص ، امروز ( روز دوم جشنواره ) از مهمانان به صرف ناهار و شام پذیرایی خواهد شد :)))

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

از زیتون عزیز بخاطر ابراز لطف و محبتش در معرفی وبلاگم صمیمانه تشکر می کنم و بهترین آرزوهای قلبی خودم رو به او و سیبیل باروتی عزیزش تقدیم می کنم.

از آرمین عزیز هم بخاطر شعر زیبایی که به انگلیسی ترجمه کرده بود و به ویولت و من تقدیم کرده بود صمیمانه تشکر می کنم و از ته دلم براش آرزوی سلامتی و موفقیت دارم.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

وبه هر کسی که عطا زیاده شود ، از وی مطالبه زیادتر گردد و نزد هرکه امانت بیشتر نهند ، از او باز خواست زیادتر خواهند کرد .

( انجیل لوقا ، 12 : 48 )

تا بعد !!!

2005-02-13T20:12:00.000-08:00

امروز ساعت هشت و نيم صبح بايد توي يه همايش شركت كنم كه قراره رةيس مجمع تشخيص مصلحت هم اونجا سخنراني كنن. بدليل اينكه ديرم شده فعلا جيزي نمي نويسم تا برم و بيام ....

مقصد : نامعلوم !!!

2005-02-12T20:46:00.000-08:00

امروز صبح ، بعد از یه پیاده روی جانانه ( از پل گیشا تا چهارراه ولی عصر ) ، چقدر یه استکان چای داغ چسبید ! یاد دوستی افتادم که میگفت : « چای میوه بهشتیه ؛ نه پوسته داره و نه هسته ، نمک گیر هم نمی کنه !!!! » . واقعا که چای میوه بهشتیه . نظر شما چیه ؟

æææææææææææææææææææææææææ

« به بهانه دهه فجر و بهار آزادی » ، قطعه شعری رو انتخاب کرده بودم از مرحوم « سلمان هراتی ». نمی دونم می شناسیش یانه ؟ من اسمش رو گذاشتم « شاعر سختی ها و سادگی ها » ! سلمان در اول فروردین 1338 پا به پای بهار به دنیا اومد. اما هیچوقت درهای خونه ش رو از روی تقویم به روی بهار باز نمی کرد ( شما رو ارجاع می دم به همون قطعه شعر انتخابی خودم ) . سلمان بهار رو وقتی می دونست که گرسنه ای نباشه ؛ هیچ بچه ای از سرما دندونهاش به هم نخوره ؛ اینهمه بی خانمان و کارتن خواب ( که طبق آمار شهرداری تهران ، پنج درصدشون تحصیلات دانشگاهی دارن ) نداشته باشیم ؛ شاهد اینهمه فساد و فحشا و اعتیاد ناشی از فقر و تنگدستی نباشیم ... وبقول خودش ، در یه کلام : « بهار فصل درنگ عاطفه در کوچه باغ » ها باشه.
سلمان در نهم آبان 1365 حرفهایش را ناتمام گذاشت و برای همیشه اونارو با خودش به آسمون برد ؛ حرفهایی که ناگفتنی هستن و برای همیشه ناگفته باقی می مونن:
« من تصویرهایی دارم
از سکوت
که در بیانش
واژه ها لالند
و کلمه ها کوچک
بروز سکوت
در جنگل کلمه
چگونه آیا ؟
ای کاش پنجره ای باشم ! »
این توضیحات رو نوشتم ، بخاطر کامنت محبت آمیز یه خواننده محترم برای پست قبلیم که از شدت شهامت و جسارت انقلابی ، حتی نام ونشانی هم از خودش بجا نذاشته !! ایشون تعبیر قشنگتری از بهار دارن که می تونی خودت بخونی و اگه دوست داشتی نظر بدی .

æææææææææææææææææææææææææ

ناخدایی را که مقصد نامعلوم است ؛ هیچ بادی موافق نخواهد بود.

دل مويه هايم براي يك عزيز !

2005-02-10T01:53:00.000-08:00

هوا بس ناجوانمردانه سرد است !!!

****************************

اي عزيز : ما بخاطر زيبائي است كه اين بار گران زندگي را به دوش ناتوان مي كشيم ، وگرنه يك خور و خواب كه به اين همه عذاب نمي ارزد.
آنكه مفتون زيبائي است ، گرد زشتي و نادرستي نمي گردد و دلي كه از ذوق و صفا لبريز شد ، جائي براي كينه و جفا ندارد.
اما زيبائي ظاهر همچون روياي جواني و بهار زندگاني در گذر است و تنها جمال معني است كه پايدار مي ماند و به دل بستن مي ارزد.اما افسوس كه هر چشمي به ديدن اين زيبائي ها توانا نيست و ما در سير و صفا بيشتر مديون هنرمندان هستيم. اگر باغبان هنر نبود ، احساسات لطيف مي پژمرد ، واگر احساسات لطيف نبود ، آدمي از ببر و پلنگ مخوف تر و خونخوارتر مي گرديد.
« پيركورني » شاعر نامدار فرانسوي ، گاهي كه دلبر ستمگرش نيم نگاهي را از وي دريغ مي داشت ، لب به عتاب مي گشود كه اين همه به طنازي خود مناز ، ومرا به ديده تحقير منگر ، شعر من است كه جمال تو را لايزال مي سازد.
راستي اگر « هوگو » و « رنسار » نبودند ، امروز از پس صدها سال ، « ژولي » و « هلن » خودنمائي مي كردند ؟ و اگر « شهريار» نبود ، كسي « حيدربابا » را مي شناخت ؟
مثل اين است كه از پس عينك نازك بين هنرمندان ، دنيا را بهتر و روشن تر مي بينيم و همه چيز و همه كس را قابل تحمل تر و دوست داشتني تر مي يابيم.
آري ، ليلي را بايد از دريچه چشم مجنون نگريست و جهان را از ديد هنرمندان : لذت هرچه آسماني تر ، بهتر . . .
از براي تجربت ، چندي مرا ديوانه كن
گر به از مجنون نباشم ، باز عاقل كن مرا
شخصي به « ويكتور هوگو » ايراد گرفت كه چرا هميشه از خود مي گويي ؟ مرد وارسته جهانديده لبخندي زد و گفت : « رفيق ! وقتي از خود مي گويم ، در حقيقت از تو سخن گفته ام ».
شاعري از زبان معشوقه اش گفته است : « مرا به خاطر چهره گلگون و چشمان خمار پر فسون دوست مدار ، چه مي ترسم كه روزي دوران اينها بسر آيد و آتش تو به سردي گرايد . مرا دوست بدار بي آنكه علتش را بداني . . . »

*********************

معني يك بيت بوديم از طريق اتحاد
چون دو مصرع ، گرچه در ظاهر جدا بوديم ما !

( صائب تبريزي )

*********************

هركه نان ازعمل خويش خورد. . . منت حــــــــــــاتم طايي نبرد . . .

زشتی و زیبایی

2005-02-09T20:36:00.000-08:00

روزی زیبایی و زشتی در ساحل دریایی به هم رسیدند و تصمیم گرفتند که در دریا شنا کنند. پس از اندکی ، زشتی به ساحل برگشت و لباس زیبایی را به تن کرد و راهش را گرفت و رفت. اندکی بعد ، زیبایی از آب خارج شد و اثری از لباس خود ندیدو چون از برهنه بودن خجالت می کشید ، به ناچار لباس زشتی را به تن کرد و به راه افتاد.
از آنروز به بعد ، اکثر انسانهاآن دو را باهم اشتباه گرفتند ، اما بودند معدود افرادی که صورت زیبایی را دیدند و با وجود لباسی که بر تن داشت او را شناختند و بعضی نیز صورت زشتی را شناخته و با زیبایی اشتباه نگرفتند.

æææææææææææææææææææææ

در این مختصر امکان نداره که عظمت کار معجزه آسایی رو که مانسفیلد در مورد هلن کلر انجام داد بشه به تصویر کشید . دو معمای « فهمیدن منظور و زبان هلن » و « فهماندن مطلب به هلن » ، توسط خود هلن کلر در کتاب « زندگی من » بازنویسی شده . با خوندن اون کتاب متوجه می شین که اون دختر کر ، کور و لال موقع درک و فهم مطالب جدید ، چه شور و شوقی داشته. اون می نویسه : « امکان ندارد در سراسر دنیا ، و در تمام طول تاریخ ، کودکی را شادتر و ذوق زده تر از من ، در آن روزی بیابید که برای اولین بار توانستم حرف بزنم. آن روز در رختخواب نشسته بودم . نزدیکی های غروب بود که این معجزه اتفاق افتاد. از شادی در پوست نمی گنجیدم. حالتم شبیه به حالت پرنده ای بود که تازه پر در آورده و دلش می خواهد بدنبال آفتاب پر بکشد، و از شدت شادی سردرگم شده است و نمی داند روی کدام شاخه بنشیند».
به هر ترتیبی بود این مهم میسر شد و با کمک سولیوان و همت هلن ، درهای جهان دانستنی ها به روی هلن باز شد.هلن کلر بیست و یه ساله ، با معلومات و محفوظات زیادی که داشت ، به اتفاق معلمش به کالج رادکلیف رفت. در اون موقع هلن هم قادر به نوشتن بود وهم حرف زدن !! اولین جمله کاملی که هلن بیان کرد این بود : « من دیگه لال نیستم ». هلن در حالیکه از شادی نمی تونست خودش رو کنترل بکنه ، این جمله رو بارها و بارها تکرار کرد. « من دیگه لال نیستم ... من دیگه لال نیستم ...».
لهجه هلن موقع صحبت کردن به زبون انگلیسی ، درست مثل کسی بود که این زبون رو به عنوان زبون دوم خودش یاد گرفته ! کتاب هایی رو که می نوشت و یا مقالاتی رو که برای روزنامه ها تنظیم می کرد ، با یه ماشین تحریر مخصوص نابینایان و با خط بریل تایپ می کرد و بعد از اتمام کار اونا رو غلط گیری می کرد و کلمات غلط رو با سوراخ هایی که روی حروف بوجود می آورد اصلاح می کرد.
بیشتر اوقات درحالیکه با خودش حرف می زد دیده می شد. البته حرف زدن اون با حرف زدن ما کمی متفاوت بود. چون ما موقع حرف زدن لبهامون رو حرکت می دیم و اون نوک انگشتهاش رو تکون می داد!
منشی مخصوصش می گفت : « حس جهت یابی هلن از دیگران قوی تر نیست. بعضی وقتا راهش روگم می کنه و اگه چیزای روی میزش رو جابجا کنین ، به زحمت می افته. خیلی ها فکر می کنن چون نابیناست حس ششم فوق العاده ای داره ؛ در حالیکه آزمایشها نشون دادن که خیلی از حواسش با دیگران فرق چندانی ندارن.
اما حس لامسه ش اونقدر قویه که با گذاشتن انگشتهاش بر روی لب های دوستاش ، می فهمه اونا چی می گن. اگه دستهاش رو روی ویولون یا پیانو بذاره ، آهنگی رو که نواخته می شه درک می کنه. در واقع اون مفهوم ارتعاشات رو توی مغزش تجزیه وتحلیل می کنه.
هلن وقتی می خواد آواز خواننده ای رو بشنوه ، دستش رو از بیرون روی حنجره خواننده می ذاره و آوازش رو می شنوه!!وشاید بیشتر از ما از اون لذت می بره. اما خودش نمی تونه آواز بخونه و این براش دردناکه.
اگه امروز با هلن دست بدین و پنج سال بعد دوباره دستتون رو توی دستهاش بذارین ، فوری به یاد میاره و شما رو می شناسه !! و حتی می تونه به شما بگه که در آخرین دیدارو موقع خداحافظی آروم بودین یا عصبانی ، امیدوار یا ناامید و...
هلن قاقران خوبیه ، بی اندازه از شنا لذت می بره ، اسب سواری توی بیشه های کم درخت رو دوست داره ، شطرنج باز ماهریه ، با کارتهای مخصوصی که داره فال هم می گیره. ضمنا روزهایی که هوا برای بیرون رفتن مناسب نیست ، توی خونه می شینه و بافتنی می بافه یا قلاب بافی می کنه ».
بد نیست اینم بدونین برعکس تصور ما که ممکنه تحمل کوری رو سخت تر بدونیم ، هلن کلر کری رو ناراحت کننده تر و رنج آور تر می دونست و از اینکه نمی تونست جز با تماس دست و درک ارتعاشات ، مفهوم صداها رو بفهمه رنج می برد.
با اینهمه ؛ تاریخ هلن کلر رو هرگز فراموش نخواهد کرد. نه به عنوان موجودی با نیروی خارق العاده ، چون واقعا اون هیچ نیروی خارق العاده ای نداشت ؛ بلکه به عنوان کسی که با وجود داشتن اونهمه نقص جسمی و محروم بودن از مهم ترین حواس انسانی ، فقط بر اثر تلاش و پشتکار و به خاطر « خواستن » ، موفق شد تمام مشکلات رو پشت سر بذاره و یکی از موفق ترین چهره های زمان خودش بشه. آری ؛ او عمیقا « خواست » و برای رسیدن به اون ، جدا « تلاش » کرد.

æææææææææææææææææææææ

آبی بلند را می اندیشم ، و هیاهوی سبز پایین را.
ترسان از سایه خویش ، به نی زار آمده ام.
تهی بالا می ترساند ، و خنجر برگ ها به روان فرو می رود.
دشمنی کو ، تا مرا از من برکند ؟

(سهراب سپهری - خوابی در هیاهو)
æææææææææææææææææææææ

مرد بزرگ به خود سخت می گیرد و مرد کوچک به دیگران. ( کنفسیوس )

آشیانه شیطان !

2005-02-08T20:54:00.000-08:00

در رسانه های خارجی دو خبر قابل تامل منتشر شد :
خبر اول اینکه هیات مذاکره کننده ایرانی، چندین ساعت پشت درهای بسته سالن محل مذاکرات در وین ماندند و نمایندگان اروپا بدون حضور اعضای هیات مذکور در مورد مسائل اتمی ایران تصمیم گیری کردند !!!
خبر دوم هم این بود که هیات بازدید کننده از تاسیسات اتمی ایران ، بدون حضور کارشناسان و مسئولین ایرانی از این مناطق بازدید کردند و ایرانی ها جلوی در تاسیسات مذکور منتظر آنها ماندند !!!
و البته از نتیجه هر دو اقدام هم کم و بیش مطلع هستید. این دوخبر من رو یاد داستان زیر انداخت که چندی پیش خونده بودم :
توی یه دهکده کوچیک در یکی از ایالات جنوبی آمریکا ، از یه خونه مقداری پول به سرقت رفت . تمام نیروهای پلیس بسیج شدن تا تونستن بعد از دو روز دزد رو دستگیر کنن. اون رو به کلانتری بردن و کلانتر رو کرد به پلیس جوون تازه کاری که اخیرا به اونا ملحق شده بود و گفت : « تو باید این زندانی رو با قطار به شهر ببری و تحویل زندان ایالتی بدی. قطار بزودی حرکت می کنه ؛ پس عجله کن ».
پلیس جوون و زندانی (دزد) از کلانتری خارج شدن و به سمت ایستگاه راه آهن براه افتادن. در طول مسیر به یه فروشگاه رسیدن. زندانی به پلیس تازه کار گفت : « ما چیزی برای خوردن نداریم و ممکنه توی قطار گرسنه مون بشه چون تا شهر راه زیادی در پیش داریم. تو همینجا منتظر من بمون تا من کمی نون بخرم و بیام ».
پلیس جوون خوشحال شد و گفت : « فکر خوبیه ؛ ولی زود برگرد چون وقت زیادی تا حرکت قطار نمونده ».
زندانی وارد فروشگاه شد و پلیس برای مدتی طولانی توی خیابون منتظرش موند. کم کم نگران شد که به قطار نرسن . برای همین وارد مغازه شد و از فروشنده پرسید : « مردی که برای خرید نون به اینجا اومده بود کجاست ؟ »
مغازه دار جواب داد : « اون از در پشتی رفت بیرون ».
پلیس با عجله از در پشتی بیرون رفت ولی هرچی گشت ، دزد رو پیدا نکرد. بالاخره هم دست از پا درازتر به کلانتری برگشت و ماجرا رو برای همکاراش تعریف کرد. همه عصبانی و ناراحت دوباره عملیات جستجو رو از سر گرفتن و بعد از مدت کوتاهی دوباره دزد رو دستگیر کردن.
کلانتر دوباره رو به پلیس تازه کار کرد و با خشم گفت : « این زندانی رو به شهر ببر و مواظب باش که دوباره گمش نکنی ».
پلیس جوون و زندانی دوباره به سمت ایستگاه راه آهن براه افتادن و دوباره به همون مغازه رسیدن . زندانی رو به پلیس کرد و گفت : « اگر چند دیقه منتظر بمونی ؛ من برای سفرمون کمی نون می خرم و زود برمی گردم ».
پلیس تازه کار بلافاصله گفت : « اوه ، نه . من یه بار اینکار رو کردم و تو فرار کردی. اینبار من میرم توی مغازه و تو همینجا منتظرم می مونی تا برگردم !!!!! ».

**************************

تصمیم گرفتم لابه لای مطالبی که اینجا می نویسم ، هر از چند گاهی زندگی نامه آدمهای پرتلاش و موفقی رو براتون تعریف کنم که در نهایت فقرمالی ، مشکلات اجتماعی یا ناتوانی های جسمی تنها با اتکا به « نیروی اراده » و « امید » تونستند به موفقیت های چشمگیری دست پیدا کنند. برای شروع « هلن کلر » رو انتخاب کردم :

« مارک تواین » نویسنده بزرگ و شوخ طبع آمریکایی که آثارش طرفداران بیشماری داره ، در یکی از آثارش نوشت : « جالب ترین شخصیت های قرن نوزدهم ، به نظر من دو نفر بودند ؛ ناپلئون بناپارت و هلن کلر ».
جالبه بدونین که مارک تواین وقتی این جملات رو عنوان کرد که هلن کلر فقط پونزده سال داشت و هنوز دارای معروفیت نبود. به عبارت دیگه ، مارک تواین با تیزهوشی خاص خودش فهمیده بود که این خانوم بالاخره یکی از جالب ترین و اعجاب انگیزترین زنان قرن بیستم خواهد شد. منتهی چون این زن در اواخر قرن نوزدهم بدنیا اومده بود ، تواین اون رو با لحن طنزآمیز خودش از شخصیت های قرن نوزدهم به حساب آورده بود ؛ شاید به این دلیل که اون رو همردیف ناپلئون قرار بده !!! یا شایدم خواسته بود در مقابل ناپلئون که مردی اهل جنگ و کشتار بود ، زنی رو قرار بده که جز صلح و زیبایی ، هدفی رو دنبال نمی کرد !!!
هلن کلر یه زن کور بود. اما در طول زندگیش بیشتر از صد برابر یه آدم معمولی ( یعنی کسیکه کتاب می خونه ولی در حد کتاب خون های حرفه ای و محققین و دانشمندان و... نیست ) در زمینه های مختلف کتاب خونده بود. جالب تر اینکه یازده جلد کتاب هم نوشته که معروف ترینش بیوگرافی خودش به نام « زندگی من » هستش .
چون وجود یه بانوی کر و لال که علیرغم تمام این مشکلات صحنه زندگی و مبارزه رو ترک نکرده ، ناامید منزوی و گوشه نشین نشده برای مردم جالب و حتی اعجاب انگیز بود ؛ وقتی قرار شد از زندگیش فیلمی تهیه بشه ، خود هلن کلر اجای نقش اول ( نقش هلن کلر ) رو به عهده گرفت و زندگی پر ماجرای خودش رو بازسازی کرد.
هلن کلر کر هم بود . اما بیشتر از خیلی از افراد سالم موزیک گوش می کرد و لذت می برد !!
کلر نه سال هم لال بود ، اما در زندگینامه ش می خونیم که در تمام ایالات متحده و سرتاسر قاره اروپا سخنرانی کرده !!!
هلن کلر موقع تولد ، نوزادی سالم و تندرست بود. یه سال ونیم هم ؛ درست مثل بقیه بچه های سالم ؛ هم می دید و هم می شنید و چیزی نمونده بود که زبون باز کنه که به سختی بیمار شد. مریضی هولناکی که بعد از درمان و بهبودی نسبی ، سه نقص بزرگ در او باقی گذاشته بود : نابینایی ، ناشنوایی و گنگی .
طبعا چنین موجودی ، نه قابل تربیت بود و نه قادر به یادگیری . تعلیم و تربیت در او بی تاثیر بود . مثل حیونای وحشی جنگل رشد می کرد . از هر چیزی که بدش می اومد ، سعی می کرد نابودش کنه.غذا خوردنش هم تماشایی بود : دو دستی به بشقاب حمله می کرد و به زور همه انگشتاش رو با غذا توی دهنش می چپوند !! اگه کسی سعی می کرد چیزی یادش بده ، با مقاومت شدید اون روبرو می شد . هلن به محض مواجه شدن با کسی که می خواست تادیبش کنه ؛ خودش رو به زمین مینداخت و از حنجره ش اصوات گوشخراشی خارج می کرد که غیر قابل تحمل بود. بزرگترین حربه ش هم این بود که سرش رو به شدت به زمین می کوبید و همه رو به ستوه می آورد !! وقتی کار به اینجا می رسید ، دیگه به حال خودش رهاش می کردن تا هر کاری که دلش می خواد بکنه !
والدین درمونده هلن ؛ اون رو به مدرسه نابینایان « پرکینز » در ایالت بوستون بردن و تقاضا کردن که برای اون یه معلم خصوصی بگیرن ( و البته تمام هزینه سنگینش رو هم تقبل کردن ).
تا اینجا همه چیز ناامید کننده بود ؛ اما با پیدا شدن خانوم معلمی به اسم « مانسفیلد سولیوان » همه چیز وارونه شد و انگار تمام درهای نیکی و خیر و صلاح به روی هلن باز شدن .روزی که خانوم سولیوان تعلیم و تربیت هلن رو عهده دار شد ، بیست سال بیشتر نداشت . این دختر بیست ساله ، خودش هم سرگذشت جالبی داشت . ده ساله بود که به اتفاق برادرش به یتیم خون « نیو کنزبری » در ایالت ماساچوست سپرده شد . چون در اون روزها یتیم خون با کمبود جا مواجه بود ، به ناچار اون دو رو در اتاق مردگان جا دادن ! یعنی اتاقی که یتیم های مرده رو قبل از انتقال به گورستان در اونجا قرار می دادن.
برادر مانسفیلد همیشه مریض بود و بیش از شش ماه در یتیم خونه دوام نیاورد و از دنیا رفت. مانسفیلد هم در چهارده سالگی نابینا شد و اون رو به مدرسه نابینایان پرکینز ( همون مدرسه ای که بعدها هلن کلر هم به اونجا سپرده شد ) اعزام شد تا الفبای نابینایان رو یاد بگیره. ولی خوشبختانه بر اثر یه عمل جراحی موفق ، تا حدود زیادی بیناییش رو بدست آورد ؛ بطوریکه قادر به مطالعه و انجام امور روزمره شد و تا پنجاه سال بعد ( چند روز قبل از مرگش ) هم بیناییش حفظ شد.

( ادامه داره )

**************************

... من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
می سایم ز امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را

اینجا ، ستاره ها همه خاموشند
اینجا ، فرشته ها همه گریانند
اینجا شکوفه های گل مریم ،
بی قدرتر ز خار بیابانند

اینجا نشسته بر سر هر راهی
دیو دروغ و ننگ و ریاکاری
در آسمان تیره نمی بینم
نوری ز صبح روشن بیداری

بگذار تا دوباره شود لبریز
چشمان من ، ز دانه شبنم ها
رفتم ز خود که پرده براندازم
از چهره پاک حضرت مریم ها

بگسسته ام ز ساحل خوشنامی
در سینه ام ستاره طوفانست
پروازگاه شعله خشم من
دردا ، فضای تیره زندانست

من تکیه داده ام به دری تاریک
پیشانی فشرده ز دردم را
می سایم ز امید بر این در باز
انگشتهای نازک و سردم را

با این گروه زاهد ظاهر ساز
دانم که این جدال نه آسانست
شهر من و تو ، طفلک شیرینم
دیریست کآشیانه شیطانست ...

( فروغ فرخزاد – شعری برای تو )

**************************

دوستانت باید مانند کتابهایی که می خوانی کم باشند و برگزیده .

مشک آن است که خود ببوید!

2005-02-07T20:58:00.000-08:00

مردم ده گفتند : « عجب چوپونی ! چقدر خوب چوپونی می کنه . ما رو هم اذیت نمی کنه . خدا اون چوپون درو غگو رو لعنت کنه . هم گله رو از بین برد هم ما رو با دروغهاش از کار بیکار می کرد. این یکی کارش رو خوب بلده . از گرگ هم نمی ترسه. ما هم با خیال راحت به کارامون می رسیم ».
یه روز عصر گله به ده نیومد. مردم منتظر بودن. دم غروب نگران شدن و به طرف صحرا راه افتادن. به چشمه که رسیدن ، زیر درخت ، چوپون رو دیدن که لم داده و کلاهش رو کشیده روی صورتش. گرگ بزرگی هم سرش رو روی پای اون گذاشته و دوتایی به خواب عمیقی رفتن. بوی کباب تمام دشت رو برداشته بود !!

******************************

به بهانه دهه فجر و « بهار آزادی » :

بهار ؛ غنچه سبزی است

که مثل لبخند باید

بر لب انسان بشکفد

بشقاب های کوچک سبزه

تنها یک سین

به سین های ناقص سفره می افزاید

بهار کی می تواند این همه بی معنی باشد

بهار آن است که خود ببوید

نه آنکه تقویم بگوید !

**************************

مرا اندکی دوست بدار ؛ ولی طولانی .

**************************

توضیح : با عرض معذرت ، امروز اصلا دل و دماغ نوشتن نداشتم !

جعبه ای برای عشق !

2005-02-06T22:04:00.000-08:00

روزی مردی به خونه اومد و دید که دختر سه ساله اش قشنگترین و گرونترین کاغذ کادوی موجود در کمد اون رو تیکه تیکه کرده و با اون یه جعبه کفش قدیمی رو تزیین کرده !!! مرد دخترک رو بخاطر اینکار تنبیه کرد و دختر کوچولو اون شب با گریه به رختخواب رفت و خوابید. فردا صبح وقتی مرد از خواب بیدار شد و چشاش رو باز کرد ، دید که دخترک بالای سرش نشسته و جعبه تزیین شده رو به طرف اون دراز کرده!! مرد تازه یادش اومد که امروز ، روز تولدشه و دختر کوچولوش اون کاغذ رو برای تزیین کادوی تولد اون استفاده کرده. با شرمندگی دخترش رو بوسید و جعبه رو از اون گرفت و درش رو باز کرد. اما در کمال تعجب دید که جعبه خالیه !!! مرد دوباره به دخترش پرخاش کرد که : « جعبه خالی که هدیه نمیشه!! باید توش یه چیزی میذاشتی !!!». دخترک با تعجب به صورت پدرش خیره شد و گفت : « اما این جعبه خالی نیست. من دیشب هزار تا بوس توش گذاشتم تا هروقت دلت برام تنگ شد یکی از اونا رو برداری و استفاده کنی :)» از اون روز به بعد ، پدر همیشه اون جعبه رو همراه خودش داشت و هروقت دلتنگ دخترش می شد در اون رو باز می کرد و با برداشتن یه بوسه آروم می گرفت. هدیه کار خودش رو کرده بود :)

**************************

ابن خلدون درباره تاثیر آب و هوا در اخلاق بشر می گوید :
« چون سیاهان در اقلیم گرم به سر می برند و گرما بر مزاج آنان استیلا می یابد ، روح آنان نسبت به بدن و اقلیمشان سرشار از حرارت می شود ... حرارت بیشتری در روح آنان منبسط است و به همین سبب شادی و فرح سریع تر به آنان دست می دهد و در این حالت دچار سبکسری و سبکی می شوند ... مانند مردم مصر ... چنان که می بینیم چگونه شادی و سبکی و غفلت از عواقب امور بر آنان چیره شده است ، به حدی که مردم آن کشور خوراک و آذوقه یکسال و بلکه یک ماه خود را نمی اندوزند ؛ بلکه عموم مردم آن کشور مواد غذایی خود را به طور روزمره از بازار فراهم می آورند ... برعکس آنان که در کوهستانهای سرد به سر می برند ، می بینیم که سر به جیب غم و اندوه فرو می برند و تا چه حد در اندیشه فرجام کار زیاده روی می کنند».
مونتسکیو نیز در کتاب « روح القوانین » خود ، اثر شرایط جغرافیایی را بر امر اجتماعی و رفتار افراد بررسی کرده و بحث خود را با شرح جالبی از تاثیرات درجات مختلف هوا بر ارگانیسم انسان آغاز می کند : « ... بنابراین در اقلیم های سرد ، مردم قدرت بیشتری دارند. در نقاط سردسیر ، کار قلب و واکنش انتهای الیاف ( تبادلات مویرگی ) بهتر صورت می گیرد ... خون آزادانه تر به سوی قلب جریان پیدا می کند و در نتیجه قلب قدرت بیشتری می یابد. این برتری قدرت ، نتایج متعددی ببار می آورد که یکی از آنها ، گستاخی و دلاوری بیشتر است و نتیجه دیگر آن ، احساس برتری و میل شدید به کینه جویی و نیز امنیت خاطر و صراحت بیشتر ، بدگمانی و سیاست و حیله کمتر است.
در سرزمین های گرمسیر ، چون اعضای بدن لطیف و حساس هستند ، روح آدمی بیشتر بوسیله آنچه مربوط به آمیزش جنسی زن و مرد است تحریک می شود ... در اقلیم های گرمسیر عشق را به خاطر نفس عشق دوست دارند ؛ در این کشورها، عشق تنها عامل خوشبختی و عین زندگی است ... ».
مونتسکیو معتقد است که در اینگونه مناطق ، شاید به علت شدت گرما قدرت و نیروی مردم سلب شود ؛ در نتیجه روحشان دچار رخوت و سستی شود و روح کنجکاوی و تهور و بی باکی و سخاوتمندی و جوانمردی وجود نخواهد داشت و امیال حالت انفعالی می گیرند. در این جوامع تن آسایی بزرگترین سعادت است و بندگی بیش از نیرومندی و شادابی روحی که لازمه رفتار بشر است ، ستودنی است.
مونتسکیو به بررسی این امر می پردازد که آب و هوا از راه تاثیرش بر تن آدمی ، آشکارا تاثیر مهمی نیز بر شیوه قانونگذاری دارد :
« تقوا و بالنتیجه جمهوری در کشورهای سردسیر یعنی جایی که احساسات تند وجود ندارد ، برقرار می شود و حال آنکه حکومت استبدادی متناسب حال کشورهای گرمسیر است . حکومت سلطنتی نیز مناسب مناطق معتدل می باشد ».
البته پیش از مونتسکیو ، استرابو ( دانشمند یونانی – 63تا 24 قبل از میلاد ) نیز ضمن بررسی جغرافیای امپراتوری روم می گوید : « یک واحد جغرافیایی احتیاج به یک حگومت مرکزی قوی و یک حاکم بسیار مقتدر و مدبر دارد تا بتواند بطور صحیح اداره شود ». وی بدلیل مناسب بودن آب و هوا ، موقعیت مناسب و منابع زیرزمینی فراوان ، ایتالیا را برای ایجاد امپراطوری مناسب دانسته است.
درباره تاثیر مستقیم جغرافیا بر انسان و جامعه، نظریات دیگری نیز ارائه شده است . مثلا گفته شده که ساکنان کوهستان دارای فرهنگ محدود هستند ؛ چون افق و دریا را نمی بینندو به خود متکی و محدود می شوند. ولی ساکنان نواحی دشت و نزدیک دریا ، متکی به خود نبوده و به دنبال دستیابی به امکانات عرضه شده از سوی مردم سایر نواحی هستند.
در یک مطالعه میدانی ، آندره زیگفرید نشان داد که در جمهوری سوم فرانسه ، شاغلان بخش کشاورزی در منطقه « برتانی » به کاندیداهای دست راستی و شاغلان بخش خدمات به کاندیداهای دست چپی رای داده اند.
وی همچنین در سال 1913 غرب فرانسه را مورد مطالعه قرار داد و به این نتیجه رسید که مناطق مسکونی پراکنده ، بیشتر محافظه کار و مناطق مسکونی مجتمع ، بیشتر نو طلب هستند.در موارد دیگر نیز می توان تاثیر بافت اجتماعی و مسکونی جوامع را که تا حدی به عوامل جغرافیایی بستگی دارد ، بر روان افراد و در نتیجه بر پدیده های سیاسی ، اجتماعی و فرهنگی مشاهده کرد.
به عنوان نتیجه می توان گفت آنچه مسلم است ، تاثیر جغرافیا است بر فرد و جامعه، که گاه مستقیم و گاه غیر مستقیم است. بسته به میزان رشد فرد انسانی و پیشرفت تمدنی جامعه ، رهایی از جبر جغرافیایی در حد خود امکانپذیر است.همان گونه که این رشد ، تسلط عوامل دیگری چون عامل اقتصادی ، نژادی و محیطی را می تواند محدود کند.
اکنون عامل جغرافیایی می تواند به عنوان عامل تسریع کننده یا کند کننده ، اشکال مختلف را شکل دهد؛ اما همیشه درجاتی از امکانات گسترده و تنوع وسیعی از انتخاب وجود دارد ، گرچه آنچه انتخاب می شود نیز خود ناشی از اختیار مطلق انسان نیست.

***************************

آنکه چون پــسته دیدمش همه مغز
پوست بر پوست بود همچـــــو پیاز
پارســـــایان روی در مخــــــــــلوق
پشت بر قبــــــــــــــله می کنند نماز

****************************

اگر برآب روی ،خسی باشی و اگر در هوا پری ، مگسی باشی ؛ دلی بدست آور تا کسی باشی .

( خواجه عبدالله انصاری )

درد جميل !!!

2005-02-05T23:05:00.000-08:00

صدفي به صدف ديگر گفت : درد زيادي در درونم حس مي كنم . دردي سنگين كه مرا عذاب مي دهد. صدف ديگر با غرور گفت : ستايش خداي آسمانها و زمين را ؛ كه من هيچ دردي در خود ندارم . خوب هستم و سلامت.
در همان لحظه خرچنگي از آنجا عبور مي كرد و صحبت آنها را شنيد. رو كرد به صدف از خود راضي و گفت : بله ، تو كاملا خوب و سلامتي ، اما دردي كه همسايه ات را مي آزارد ، مرواريدي بي نهايت زيباست كه تو از آن بي بهره اي !

****************************

نظريه جغرافيايي فلسفه تاريخ شايد قديمي ترين نظريه در تبيين تاريخ بوده كه پايه گذاران آن يونانيان بوده اند. با وجود اين ، محدود ساختن قلمرو اين فلسفه به دانايان يوناني دور از انصاف علمي است ، زيرا مي دانيم كه همه خردمندان بابلي و ايراني و مصري كه به منجمين معروفند و همچنين پيامبران عهد عتيق و اصحاب كليسا ، بخصوص سنت آگوستين و آكويناس و از ميان مسلمانان ابن خلدون به نحوي از اصحاب نظريه جغرافيايي در امر تكامل و پيدايش تمدن و جامعه انساني به شمار مي آيند.
به طور كلي جغرافي دانان با تكيه بر نظريه قديمي تاثير اقليم گفته اند كه خطوط اساسي كشورها از داده هاي طبيعي است( جبر جغرافيايي ).براساس الگوهايي كه مكتب جغرافيايي ارائه مي كند ، بايد پيدايش ، رشد ، تكامل و نابودي تمدن ها را در رابطه با شرايط و موقعيت جغرافيايي آنها ( آب و هوا ، حرارت ، تغييرات فصلي و جريان هاي زير زميني ، شدت جاذبه ، جريان رودها و درياها و ... ) مورد بررسي قرار داد.
در قرن پنجم پيش از ميلاد ، بقراط رساله اي در باب « هوا ، آب و مكانها » نگاشته و « هرودوت » در تاريخ خود آن را به كار بسته است . ارسطو در كتاب هفتم ( سياست ) خود ، نظريه اي را در خصوص روابط ميان اقليم و آزادي مي پروراند . از جمله مي گويد :
« مردم سرزمين هاي سردسير ، به ويژه در اروپا ، بيشتر دلير اما كم هوش و كم هنرند و اگرچه بالنسبه آزادي خود را همچنان نگهداشته اند ، داراي سازمان هاي سياسي نيستند و از فرمانروايي بر همسايگانشان ناتوانند.
آسياييان هوشمند تر و هنرمند ترند ، اما از دليري بي بهره اند و از اينرو هميشه به حال بندگي و فرمانبرداري به سر مي برند . يونانيان كه ميان اين دو سرزمين زيست مي كنند ، به علت آب و هواي كشورشان صاحب مجموعه اي از محسنات و خصوصيات اين دودسته مردم مي باشند. هم دليرند و هم هوشيار ، هم آزادي خود را پاس مي دارند و هم در سياست مدبر و خردمندند و اگر همه ايشان به صورت يك ملت درآيند و داراي يك حكومت باشند ، مي توانند بر سراسر جهان سروري كنند.»
ابن خلدون ، انديشمند بزرگ مسلمان نيز در مقدمه خود مي نويسد : « سرشت ها و طبايع انسان در نتيجه عادات و اموري كه به آنها الفت مي گيرد ، تكوين مي شوند.»
او مي گويد عوامل محيطي مانند آب و هوا موجد اختلاف نژادي مثلا رنگ پوست هستند . تفاوت هاي رواني اقوام نيز ريشه نژادي تدارند . زندگي انسان تابع اوضاع محيط است: « قسمت آباد نواحي مكشوف كره زمين مركز آن است. زيرا افراط گرما در جنوب و شدت سرما در شمال ، مانع عمران است؛ چون دو سوي شمال و جنوب در گرما و سرما با هم متضادند . بايد از اين كيفيت در هر دو سوي به تدريج كاسته شود تا در وسط و مركز زمين اعتدال حاصل آيد . از اينرو ، اقليم چهارم براي آباداني و عمران سازگارتر است و سپس اقاليم سوم و پنجم به اعتدال نزديك ترند . اقاليم دوم و ششم از اعتدال دورترند و اول و هفتم به درجات دورترند...
... دانش ها و هنرها و ساختمان ها و پوشيدني ها و خوردني ها و ميوه ها و بلكه جانوران و همه چيزهايي كه در اين اقليم هاي سه گانه مركزي پديد آمده اند ، به اعتدال اختصاص يافته اند و افراد بشري كه ساكنان اين اقاليم را تشكيل مي دهند ، از حيث جسم و رنگ و اخلاق و اديان مستقيم و راست ترند. حتي نبوت ها و پيامبران بيشتر در اين اقاليم بوده اند. در اقاليم جنوبي و شمالي از بعثتي اطلاع نداريم ، زيرا پيامبران و فرستادگان خدا مخصوص به كامل ترين افراد نوع بشر از لحاظ آفرينش و خوي بوده اند. ساكنان اين اقاليم به سبب زيستن در محيط معتدل كامل ترند ... و در بيشتر حالات خويش از كج روي و انحراف دورند( پيشرفت در ظواهر تمدن ).
اما ساكنان اقاليم دور در همه احوال خويش بسي از اعتدال دورند ... ( عقب ماندگي در مظاهر تمدن )... با همه اينها ، اخلاق آنان نزديك به خوي جانوران بي زبان است ... علت اين است كه چون اين گروه از اعتدال دورند ، طبيعت مزاج هاي ايشان به سرشت جانوران بي زبان نزديك مي گردند و از انسانيت به همان ميزان دور مي شوند... به هيچ نبوتي آشنايي ندارند و به هيچ شريعتي نمي گروند .»

( ادامه دارد )

**************************
گفت : « آنجا چشمه خورشيدهاست
آسمان ها روشن از نور و صفاست
موج اقيانوس جوشان فضاست.»
باز من گفتم كه : « بالاتر كجاست؟ »

گفت : « بالاتر، جهاني ديگر است
عالمي كز عالم خاكي جداست
پهن دشت آسمان بي انتهاست»
باز من گفتم كه : « بالاتر كجاست؟ »

گفت : « بالاتر از آنجا راه نيست
زان كه آنجا بارگاه كبرياست
آخرين معراج ما عرش خداست!»
باز من گفتم كه : « بالاتر كجاست؟ »

لحظه اي در ديدگانم خيره شد
گفت : « اين انديشه ها بس نارساست!»
گفتمش : « از چشم شاعر كن نگاه
تا نپنداري كه گفتاري خطاست:

دورتر از چشمه خورشيد ها ؛
برتر از اين عالم بي انتها ؛
باز هم بالاتر از عرش خدا ؛
عرصه پرواز مرغ فكر ماست. »

********************************

اميد در زندگاني بشر آنقدر اهميت دارد كه بال براي پرندگان. ( ويكتور هوگو )

يا ملك الموت!!!

2005-02-03T22:20:00.000-08:00

ملک الموت بر اهل دلی فرود آمد.
اهل دل پرسید : تو کیستی ؟
ملک الموت پاسخ داد : از بین برنده لذات و جدا کننده جفت ها !
اهل دل وی را گفت : ای جوانمرد ! چرا از خود به خصلتهای بد یاد می کنی و خصائل نیکویت نمی نمایانی ؟
ملک الموت پرسید : آن چیست ؟
اهل دل پاسخ گفت : تو رساننده دوستی به دوست.

( کشف الاسرار ، جلد اول ، صفحه 300 )

*****************************

مرحوم شیخ مفید نشانه های ظهور را ( که برگرفته از روایات است ) چنین نقل کرده است :
خروج سفیانی و کشته شدن حسنی ، اختلاف بنی عباس بر سر پست و مقام دنیوی ، کسوف (خورشید گرفتگی ) در نیمه ماه رمضان و خسوف ( ماه گرفتگی ) در اواخر آن ماه ، فرو رفتن زمین در بیابان بیداء و فرورفتنی دیگر در مشرق و مغرب ( رانش زمین و پیدایش گسل و ... ) ، متوقف شدن خورشید از ظهر تا عصر و طلوع آن از مغرب ، کشته شدن نفس زکیه در پشت کوفه ( نجف ) بهمراه هفتاد تن دیگر از صلحا و ذبح شدن مردی از بنی هاشم در کنار کعبه ( بین رکن و مقام ابراهیم ) ، خراب شدن دیوار مسجد کوفه و روی آوردن درفش های سیاه از ناحیه خراسان و خروج یمنی و ظاهر شدن مغربی در مصرف و به تصرف در آمدن شامات توسط وی ، فرود آمدن ترکان در جزیره و فرود آمدن رومیان در رمله و طلوع نمودن ستاره ای از مشرق که مانند ماه نورافشانی می کند و سپس به گونه ای خم می شود که دو طرف آن به هم نزدیک می شود و هاله سرخی در آسمان آشکار و سپس در تمام نقاط آن پخش می شود و آتشی که از طرف مشرق به طرف آسمان بلند شده ، سه یا هفت روز در هوا باقی می ماند ، عنان گسستن عرب ها و به تصرف در آوردن سرزمین های خود و خارج نمودن آن از تحت سلطه عجم و کشتن اهل مصر فرمانروای خویش را ، و خراب شدن شام و وجود اختلاف بین درفش های سه گانه در شام و ورود درفش های قیس و اعراب به مصر و درفش های کنده به خراسان و ورود سوارانی از غرب که در نزدیکی کوفه مستقر می شوند و روی آوردن درفش های سیاه از مشرق به همین ناحیه ، و ایجاد شکافی در فرات به گونه ای که آب کوچه های شهر کوفه را خواهد گرفت و خروج شصت نفر که هر کدام به دروغ ادعای نبوت می کنند و ...

فقط خواستم گوشی دستمون بياد که اگه خدای ناکرده ادعای اعراب عنان گسسته در مورد جزایر سه گانه خلیج فارس عملی بشه تقریبا میشه گفت کار هممون تمومه J

*****************************

کاش از جنس جنـون ، بال و پـری بود مـرا
همچو ســــیمرغ ، از اینجا سفری بود مرا
از همان کوچه که سر می شکند دیوارش
باز در حالت مســـتی ، گـــــذری بود مــرا
هیچ پـروا دلـــم از دغــــدغه راه نداشـــت
چون تو ای عشق ، گر همسفری بود مرا
پیشتر ز اجل گر بمیــــری هنــــــــر است
کاش ، ای کاش که روزی هنـــری بود مرا

******************************

زمان منتظر کسی نمی ماند ، هرلحظه ای که در اختیار دارید ، گنج است . این گنج برای شما پر ارزش تر می شود ، هنگامیکه اوقات خوش خود را با کسانی که دوستشان دارید تقسیم کنید.

چنگ دل !

2005-02-02T22:18:00.000-08:00

روزی شیخ ابوالحسن خرقانی نماز می خواند . آوازی شنید که ای ابوالحسن ، خواهی که آنچه از تو می دانم با خلق بگویم تا سنگسارت کنند ؟
شیخ گفت : بار خدایا ؛ خواهی آنچه را که از رحمت تو می دانم و از کرم تو می بینم با خلق بگویم تا دیگر هیچکس سجده ات نکند ؟
آواز آمد : نه از تو ؛ نه از من .

( تذکره الاولیاء )

******************************

چنگ دل آهنگ دلکش می زند
ناله عشق است و آتش می زند
قصه دل ، دلکش است و خواندنیست
تا ابد این عشق و این دل ماندنیست

******************************

یکی از خانومای همکار هفته پیش درخواست ماموریت داده بود که بره شیراز . بلیط هواپیما پیدا نمی شد ، خودم از طریق یکی از دوستام براش گرفتم . از خوشحالی توی پوست خودش نمی گنجید. بیشتر خوشحالیشم برای زیارت شاهچراغ بود . پروازش دیروز عصر بود . امروز صبح اول وقت اومد توی اتاقم و با لحنی غمزده گفت : آقای مهندس . دیدین چی شد ؟
من ( با نگرانی ) : نه . چی شد ؟
اون : دیروز هرچی به آژانسیه گفتم تندتر بره ؛ لج کرد و یواش تر رفت. بالاخره م از پرواز جا موندم. حالا جریمه بلیط هواپیما و از دست دادن حق ماموریت و... یه طرف ؛ از زیارت شاهچراغم افتادم !
من : عیبی نداره . ایشالا سلامتی باشه ، دفه بعد . فقط حسابش دستت باشه که شاهچراغ از این دفه م یه بوس ازت طلبکاره !!!!!!
اون : کم مونده بود از خنده غش کنه !!!!

*****************************

قصه تلخ آدمها
رفتن ، رفتن ، و نرسیدن

تا توانی دلی بدست آور

2005-02-01T22:05:00.000-08:00

چرا بعضی از ماها فکر می کنیم که محور خلقت هستیم و تمام کائنات آفریده شدن تا دور ما بگردن و در خدمت ما باشن . چرا اینقدر از اطرافیانمون متوقعیم که انگار از همه دنیا طلبکاریم ؟ مگه چه تخم دو زرده ای گذاشتیم که همه رو مدیون خودمون می دونیم و با کلام و مراممون دل اطرافیانمون رو می شکنیم . کاش خودمون رو یه لحظه می ذاشتیم جای اونایی که این برخورد رو باهاشون می کنیم تا ببینیم چه حس و حالی بهمون دست میده و آیا خوشمون میاد. یکی از همین برخوردا دیروز ویولت رو ریخته بود به هم . . . و خوب ترکشش من رو گرفت. اولش که حاضر نبود من رو ببینه و می گفت همه آدما مثل همن !!!! خودخواه و بی رحم !! بعد از اینکه کلی نازش رو کشیدم ، راضی شد که برم دنبالش . از چهره اش ناراحتی می بارید و منم هرکاری کردم نتونستم روحیه ش رو عوض کنم ( گرچه به ظاهر اظهار می کرد که حالش بهتره ) . واقعا این دو روزه دنیا ارزش این بچه بازیها رو داره ؟؟ بیایم بیشتر قدر همدیگه وقدر دوستی هامون رو بدونیم.

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم

**************************

ای عزیز ! قول از راستی باز مگیر و در جواب سخن تعجیل مکن. تا نپرسند مگوی ،تا نخوانند مرو . ناکرده را کرده مشمار . دل را بازیچه دیو مساز . در پنهان بهتر از ظاهر باش. نان ممسک را مخور ، نان خود را از کس دریغ مدار. از فرمان نفس حذر کن. دشمن را اگر حقیر باشد خوار مدار. با ناشناس همسفر مشو. بیاموز و بیاموزان . کم خور و کم گوی و کم خفت . بترس از کسی که از کس نترسد و هرچه کند از کس نپرسد . اندک خود را به از بسیار دیگران دان. غم بیهوده مخور. دوستی خدا را در کم آزاری شناس. خود را از حال خود غافل مدار. سعادت دنیا وعقبی را در صحبت دانا شناس. به طاعت خود مغرور مشو و عمل خود را به ریا بر زبان میار.

( مناجات نامه خواجه عبدالله انصاری )

***************************

گاهی میان درد می باید بود
گاهی به نبرد می باید بود
کارزاریست عظیم در میانه
آری ، همیشه مرد می باید بود

ارتفاع پست !!

2005-01-31T21:24:00.000-08:00

عجایب معماری جهان امروز عبارتند از : برج ایفل در فرانسه ، اهرام ثلاثه در مصر ، مسجد ایاصوفیه در ترکیه ، بنای یادبود جورج واشنگتن در ایالات متحده ، برج کج پیزا در ایتالیا ، تاج محل در هند و ساختمان امپراتوری در ایالات متحده . همونطوریکه در چند پست قبل ( سفرنامه کرمان -2 ) به صدف عزیز قول داده بودم ، می خوام خیلی مختصر خصوصیات و ویژگی های بی نظیرو منحصر به فرد برج ایفل رو براتون بیان کنم :
برج ایفل در سمت چپ ساحل جنوبی رود سن ، در قسمت جنوب غربی شهر پاریس و در ضلع شمالی پارک بزرگی بنام مارس قرار گرفته . ستونهای ( پایه های ) این برج هر کدوم به سمت یکی از چهار جهت اصلی عقربه های قطب نما ( یعنی شمال ؛ جنوب ؛ غرب و شرق ) قرار دارن و قاعده برج تقریبا به اندازه دوتا زمین فوتباله .ارتفاع برج حدود 324 متره ( معادل 108 طبقه ). چهارتا آسانسور بازدید کننده ها می تونن از سطح زمین تا طبقات اول ( 63/57 متر = 19 طبقه ) ، دوم ( 73/115 متر = 38 طبقه ) ، و سوم ( 273 متر = 89 طبقه ) بالا برن. چهارتا آسانسور از داخل چهار ستون برج بازدید کننده هارو تا طبقه دوم بالا می برن و در اونجا اونا باید آسانسور عوض کرده و با آسانسورهای کوچیکتری به طبقه سوم برن. تنها شش ساختمون توی دنیا وجود دارن که از برج ایفل بلندترن که بلندترینشون برج CN در کاناداست. تعداد پله های برج ( از روی سطح زمین ) تا طبقه اول 347 ، تا طبقه دوم 674 و تا راس برج 1710 پله است و بازدید کننده ها فقط تا طبقه دوم می تونن از پله ها بالا برن و برای رسیدن به نوک برج باید از آسانسور استفاده کنن.
برج ایفل از آهن نورد شده ساخته شده و وزنی حدود 7300 تن داره و قطعات اون تماما به روش پرچ به هم متصل شدن.
این برج توسط مهندس « گوستاو ایفل » با استفاده از آهن ساختمونی، برای نمایشگاه جهانی سال 1889 که به مناسبت صدمین سالگرد انقلاب فرانسه برگزار شد طراحی و ساخته شده بود و قرار بود بعد از اتمام نمایشگاه برچیده بشه ولی بعد از ورود رادیو و تلویزیون ، برای استقرار آنتن ها در نظر گرفته شد. گوستاو ایفل سازه های متعدد و بسیار خوب دیگه ای هم که از لحاظ مهندسی دارای ارزش و اعتبار هستن ساخته ، ولی تنها این برجه که نام اون رو یدک میکشه و عامل شهرت و معروفیتشه . چون این برج بسیار محکم و در عین حال سبکه. برای مدت مدیدی ایفل بلندترین سازه ساخته شده به دست بشر بر روی کره زمین محسوب می شد و هنوز هم بلندترین سازه شهر پاریسه. در عکس ها این برج به اندازه واقعی خودش به نظر نمی رسه ، چون هیچ ساختمونی در اطرافش وجود نداره که بشه ایفل رو با اون مقایسه کرد. این برج یکی از مهمترین بناهای فرانسه بوده و تا پیش از تبدیل واحد پول فرانسه به یورو ، تصویر اون در کنار عکس گوستاو ایفل روی اسکناس های 200 فرانکی چاپ می شد.
مالکیت برج متعلق به شهرداری پاریسه و امتاز بهره برداری از اون به صورت دوره ای به شرکتهای متقاضی واگذار می شه.
این برج در طول عمر خودش به رنگهای مختلفی در اومده و در حال حاضر به رنگی در اومده که به رنگ « قهوه ای روشن برج ایفل » معروفه و تقریبا قهوه ای شکلاتیه و در ارتفاع های مختلف از سه سایه خیلی کمرنگ استفاده شده تا اثر ارتفاع تشدید بشه. رنگ مورد استفاده شیمیایی و با بنیان سیلیکونه . رنگ آمیزی تمام این سازه به وسیله چند نقاش آکروبات با دست و بدون کمک وسایل مکانیکی انجام می شه. آخرین مرتبه رنگ آمیزی ( که هجدهمین مرتبه هم بود ) در سال 2001 شروع شد و در سال 2003 به اتمام رسید.
در اواخر عصر و نزدیک غروب ، قرمزی پرتوی خورشید برج رو به رنگ نارنجی در میاره ولی در شب چون از درون بوسیله لامپ های فلورسنت سفید و زرد روشن می شه طلایی رنگ بنظر میاد ( برج ایفل در شب با350 لامپ فلورسنت که در وجه داخلی اون کار گذاشته شدن روشن میشه . بعلاوه راس برج هم مجهز به نورافکن های گردونیه که ایفل رو از دهها کیلومتری اطراف پاریس قابل تشخیص می کنه).
بازدیدکننده ها می تونن با پرداخت سه یورو از طریق پله ها تا طبقه اول برج بالا برن ولی برای رسیدن به راس برج باید از آسانسور استفاده کرد. راه پله های این برج پهن و استواره و با حصارهای فلزی محصور شده. البته کسانیکه ترس از ارتفاع دارن باید از پله ها صرفنظر کنن و از ابتدا سوار آسانسور بشن.
در روزهایی که بادهای ناگهانی و تند می وزن ( این بادها بیش از 160 کیلومتر برساعت در راس برج سرعت می گیرن ) کسیکه در راس برج قرار داره ممکنه احساس کنه که برج به آرومی تاب میخوره. در این شرایط برج به روی بازدید کننده ها بسته می شه ، ولی با این وجود یه مهندس همیشه برای کنترل تجهیزات مخابراتی در نوک برج مستقره . بزرگی این تاب خوردن ها ، تحت شرایط باد و طوفانهای بسیار بد ، حدود 15 سانتیمتره. این رکورد مربوط به سال 1971 بوده ولی ممکنه در گردباد دسامبر سال 2000 شکسته شده باشه !
امروزه این حرکات توسط یه سیستم لیزری کنترل میشه و در زمان واقعی رخ دادنش برای بازدید کننده ها نمایش داده می شه.
هنگام تابش پرتوهای خورشید ، بدلیل اینکه یه طرف برج گرم و در نتیجه منبسط میشه ؛ به میزان بسیار اندکی مایل میشه !
اگرچه در حال حاضر برج ایفل دیگه بلندترین سازه دنیا نیست ، ولی از نظر اینکه یه سازه آهنی بازه و مثل یه ساختمون محصور نیست ، هنوزم منحصر به فرده. به عبارت دیگه موقع بالا رفتن از برج بوسیله آسانسور شیشه ای به راحتی میشه از وسط شبکه های فلزی ظریف برج ، به طور مستقیم به پایین و زمین زیر پا ( در حدود 100 طبقه ارتفاع ) نگاه کرد. در راس برج هم میشه از داخل پنجره هاو فواصل کوچیک اونا مستقیم به پایین نگاه کرد. به همین علت هم تقریبا همیشه برای ورود به برج صف وجود داره که در مواقع خلوت حداقل 5 دیقه طول میکشه .
جالبه که بدونین اسم هفتاد و دو دانشمند فرانسوی و دیگر شخیتهای معروف با حرف هایی 60 سانتیمتری در زیر اولین طبقه برج به طور دائمی قرار داره. یعنی 18 اسم در هر طرف . این اسامی به ندرت توی عکس ها قابل مشاهده هستن ولی از پای برج به راحتی میشه اونا رو دید. این اسامی از بخش های اصلی طراحی برجند. بعلاوه در طبقه فوقانی برج ، جهت کشورهای مختلف جهان با نقاشی پرچم اون کشور و فاصله برج تا پایتخت اون رو در جهت جغرافیایی حک کردن.
تا حالا چهارصد نفر به قصد خودکشی از برج به پایین پریدن. بیشتر اونا مسیرشون رو اشتباه تخمین زدن و در طول مسیر سقوطشون با برج برخورد کردن . چون برج هرچه به پایه نزدیکتر میشه ، پهن تر میشه. به همین علت معمولا این افراد جونشون رو روی قاب آهنی برج از دست میدن و ماموران آتش نشانی بقایای پراکنده شده اونا رو جمع آوری می کنن. ماموران آتش نشانی پاریس که وظیفه سرویس دهی به برج رو دارن ، باید بطور منظم برای تمرین این نوع امداد رسانی ، با دست از برج بالا برن.
البته تجهیزات امنیتی مورد استفاده در برج ، خطر سقوط ناگهانی رو به صفر رسوندن و تنها خودکشی های عمدی ممکنه اتفاق بیفته.
علاوه بر مغازه های اغذیه فروشی ، رستوران خوبی بنام « ژول ورن » هم در طبقه دوم برج ( 115 متری سطح زمین ) قرار داره که منظره و چشم انداز فوق العاده زیبایی داره. میزهای این رستوران از چند ماه قبل رزرو میشن و قیمت غذاهاش هم خیلی بالاست. یه رستوران معمولی تر هم در طبقه اول برج ( 58 متری سطح زمین ) وجود داره که « ارتفاع 95 » گفته میشه و منظره زیبایی از شهر پاریس رو در برابر چشم مهموناش قرار میده . البته قیمتها در این رستوران پایین تره و نیازی هم به رزرو میز نیست. تا یادم نرفته اینم بگم که یه اداره پست کوچیک هم توی برج وجود داره !!!
راستی هزینه ساخت برج ایفل ، معادل 8 میلیون فرانک فرانسه ، در زمان ساخت اون بوده.

زمین مال من است!

2005-01-30T22:09:00.000-08:00

البته با کمی تاخیر :

« عید غدیر برهمه مبارک باد »

** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** **

اولین بشری که با محصور کردن یک قطعه زمین به خود گفت : این مال من است ، و اشخاصی را به آن حد از سادگی یافت که حرف او را باور کنند ؛ بانی واقعی « جامعه مدنی » بود. اگر کسی تیرک هایی را که او برای محصور کردن آن زمین کار گذاشته بود ، بیرون می کشید ، یا گودال هایی را که کنده بود ، پر می کرد و به همقطاران خود بانگ می زد که از گوش دادن به سخنان یاوه این شیاد برحذر باشید ، چرا که ثمرات و مواهب زمین متعلق به همه ماست و خود زمین متعلق به هیچکس نیست ؛ آنگاه از چه جنایات ، جنگها و آدمکشی ها و از چه اوضاع وحشتبار و بدبختیهایی که بشر را نجات نمی داد.
با این وصف ، متاسفانه تمدن پنج هزار ساله بشری ، شاهد قتل عام چهار میلیارد انسان در طی چهارده هزار جنگ بوده است.
آلبرت انیشتین در وانفسای پس از جنگ جهانی دوم ، نومیدانه می پرسد : « چرا قدرت های بزرگ در جنگ متفق بوده اند ، اما بر سر استقرار صلح متفرق ؟؟؟ »
تنها در طی دو دهه 60 و 70 میلادی ، هزینه های نظامی جهان از مرز چهار هزار میلیارد دلار گذشته است. این مقدار از از ارزش تمامی کالاها و خدماتی که مردم جهان در طول یکسال تولید می کنند بیشتر است. از این گذشته با چنین رقمی می شد غذای معمولی کل جمعیت آن روز جهان را برای 25 سال ذخیره کرد !!! بنابراین پر بیراه نیست اگر بگوییم : آدمی برای کشتن پول بیشتری خرج می کند تا برای زنده ماندن !!! خوشبختانه امروز وضع بهتر شده و ما پیشرفت کرده ایم ! چرا که اینک قادریم در عرض چهارسال همین مقدار هزینه را صرف نظامی گری کنیم!!!! و با افتخار اعلام کنیم که : بشر تنها موجود زنده کره زمین است که می تواند سفینه خود را نابود سازد ... حکایت غریب است ؛ خود را خردمندترین آفریده پروردگار و اشرف مخلوقات می دانیم و آنگاه سالانه بیش از یکهزار میلیارد دلار از سرمایه خویش را صرف تسلیحات می کنیم. تسلیحاتی که در بهترین حالت ( حالتی که مورد استفاده قرار نمی گیرند ) به سعادت و آسایش آینده بشر کمکی نمی کنند و در بدترین حالت ( حالتی که بکار می روند ) مخرب و ویرانگرند.
چگونه کار را به این بی سامانی کشانده ایم ؟ کدامین فساد و تباهی باعث شد تا خود ابزار نابودی خویش را تدارک ببینیم !؟
ولتر می گوید : « آنچه این جهان را بصورت سیلاب اشک و آه درآورده است ؛ آز سیری ناپذیر و غرور رام نشدنی بشر است ».

من مطمئنم که وقتی سهراب در شعر صدای پای آب می گه :

« . . . هرکجا هستم ، باشم ،
آسمان مال من است .
پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است . . . »

منظورش همون ثمرات و مواهب زمینه که متعلق به همه است. نظر شما چیه ؟

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***

« ناپلئون بناپارت » مصمم شد که از راه کشورهای قفقاز و ایران به هندوستان قشون اعزام نماید. برای همین در صدد جلب نظر فتحعلی شاه و دربار ایران بر آمد و شخصا نامه ای به شاه ایران نوشت.
از آنجاییکه در تهران کسی را که به زبان فرانسه آشنا باشد نیافتند و از سویی نمی خواستند به اعضای سفارت های خارجی مراجعه کنند ، تصمیم گرفتند نامه امپراتور را به بغداد بفرستند تا کارگزار ایران که زبان فرانسه می دانست آن را ترجمه کند.اما کارگزار معروف هم که خیلی کم به زبان فرانسه آشنا بود و از سویی نمی خواست خود را از تک و تا بیندازد ، در حاشیه نامه نوشت : " شخصی به نام بناپارت است که اظهار عبودیت می کند ".

اسكندر و كباب ياقوت !!!

2005-01-27T23:30:00.000-08:00

بايد از نويد عزيزم بخاطر طراحي قالب جديد تشكر بكنم . نويد جان ازت يه دنيا ممنونم .

*****************************

اسكندر تصميم ﮔرفت براي تصاحب ﭽين به ﺁن كشور لشكر كشي كند . ﭘس از ﭽندين روز به اطراف اولين شهر رسيد و شهر را محاصره كرد و خيمه اي براي خود برﭘا نمود. در يكي از روزها فغفور ﭘادشاه ﭽين در هيبت درباني به خدمت اسكندر رفت و ﮔفت ﭘيغامي از طرف ﭘادشاه دارم كه بايد در خلوت ﺁن را ﺑﮕويم. به دستور اسكندر ملازمان از خيمه بيرون رفتند. ﻨﻫﮕامي كه خيمه خلوت شد وي رو به اسكندر كرد و ﮔفت : فغفور منم!
اسكندر تعجب كرد و ﮔفت : ﭽﮕونه جرات كردي به تنهايي به اين مكان بيايي ؟
فغفور ﮔفت : من تو را عاقل مي دانم. ﻫﯾﭽﮕاه بين من و تو عداوتي وجود نداشته است . ﺁمدم تا هر ﭽه از من مي خواهي قبول كنم. اسكندر ﮔفت : خراج دو سال را از تو مي خواهم. فغفور ﭘس از كمي تفكر سر را به علامت رضايت تكان داد و ﮔفت : اﮔر فردا ﭘادشاه قصر ما را به قدوم خود منور كند غذايي با هم مي خوريم و من اين مبلغ را تقديم مي كنم.
روز بعد اسكندر به دربار رفت و فوج عظيمي از ﺴﭘاهيان ﺁن كشور را ديد.
ﭘس از مدتي غذا را در ظروفي از جواهر ﺁوردند. ﭘادشاه رو به اسكندر كرد و ﮔفت : ﭘادشاه هر قدر تمايل دارند مي توانند از اين جواهرات و محتويات ﺁن ميل كنند.
اسكندر ﮔفت : جواهرات را كه نمي شود خورد. ﭘادشاه ﭽين برسيد : ﭘس غذاي سلطان ﭽيست ؟ اسكندر جواب داد : مثل همه انسان ها نان است. فغفور ﮔفت : اي اسكندر ﻣﮕر در مملكت تو ﭽند لقمه نان ﭘيدا نمي شود كه براي ﮔرفتن ﺁن اينهمه رنج و زحمت را متقبل شده اي ؟
اسكندر بعد از تفكري اظهارداشت : اﮔر اين سفر براي من هيج نداشت ، ﭘند عبرت ﺁموز تو برايم كافي بود . اسكندر فرداي ﺁن روز از مملكت ﭽين خارج شد . . .

نوادگان پینوکیو!

2005-01-26T21:07:00.000-08:00

دوستی دارم که خیلی حالیشه. بچه ها « پروفسور » صداش می کنن. آدم چشم پاکیه ولی دوران نقاهتش رو در رشته فضولی می گذرونه. یه بار که سوار اتوبوس آکاردئونی شرکت واحد شده بوده تا از آرژانتین بره آفریقا ( اولی میدونه و دومی خیابون ) ، یه لحظه ( فقط یه لحظه ) چشمش افتاده به قسمت عقب اتوبوس که جایگاه اختصاصی خانوم های محترمه ست و دخترای جوون زيادی رو ديده که نوک دماغاشون چسبی شبيه اتيکت چسبونده بودن. بقیه قصه رو از زبون خودش بشنوین : « بد مرضیه این قوه فضولاسیون ! البته شاید بهتره بگیم کنجکاوی !!! یه جورایی توجه ویژه به مسایل ویژه در آدمهای ویژه !!!! خلاصه با همین نگاه ویژه بود که زیر چشمی دماغهای چسب خورده رو شمردم. یه چیزی تو مایه های چهارده – پونزده تا بود .
با خودم فکر کردم امسال دماغ کوتاه مد شده !؟ یا چسب روی دماغ چسبوندن !!؟؟ یا با دماغ چسب خورده سوار اتوبوس شدن !!!؟؟؟ به هر حال دماغم دماغهای قدیم !!!! وسیله ای بود برای نفس کشیدن و بوییدن و آویزون شدن آّ ب بینی به هنگام سرماخوردگی .
راستی اگه پینوکیو زنده بود ، بیچاره می شد !!!

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***

نه دارم مهربانی های هابیل

نه بغض و بخل بی پایان قابیل

تمام حاصلم مشتی ترانه است

مفاعیلن ، مفاعیلن ، مفاعیل

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***

پیوست 1 : خدابیامرز عزیز ، بخاطر زحماتی که برای طراحی قالب و ایجاد لینک ها کشیدی ازت بی نهایت ممنونم .
پیوست 2 : از همه خوانندگان عزیزی که برای پست دیروز کامنت گذاشتن و تبریک گفتن تشکر می کنم و متقابلا سالهای خوبی رو توام با سلامتی ، موفقیت و خوشبختی برای همه آرزو می کنم .

چتر یا عصای سحرآمیز !

2005-01-25T20:43:00.000-08:00

فکرش رو بکن که توی یه اداره کار می کنی. در تمام ده سال گذشته هم فقط صبح ها از خونه رفتی اداره و شب ها هم از اداره برگشتی خونه. دیروز هم از یه مسافرت کاری به تهران برگشتی و بعد از راست و ریست کردن کارای تلنبار شده روی میز کارت با عجله خودتو برای یه جلسه سنگین آماده کردی. از ساعت دوازده ونیم تا چهار ونیم هم توی اون جلسه شرکت کردی و خسته و کوفته اومدی بیرون . یه عصر زمستونیه و تازه الان می خوای بری بشینی پشت فرمون و بری خونه. خوب طبیعیه که یه خورده منگ باشی و به جای اینکه از راه مستقیم و سر راست بری خونه یه دور قمری دور شهر بزنی و مثل خل و چل ها از مسیر اشتباه بری. بعدشم برای اینکه کم نیاری و به خودت بقبولونی که : نه. من عمدا از اینجا اومدم که از سوپر . . . فلان چیز رو بخرم چند دیقه ای هم خودت رو توی اون سوپر سرگرم کردی و تقریبا دست خالی از سوپر زدی بیرون و با بی حوصلگی نشستی پشت فرمون تا زودتر خودت رو به خونه برسونی . حالا می خوای بپیچی توی یه کوچه فرعی که می بینی یه خانوم حدود چهل و پنج ساله سر کوچه منتظر تاکسیه. خوب اول توی دلت میگی : « سوارش کنم تا یه جایی برسونمش ؟ نه . به من چه ؟ من که تاکسی نیستم. ممکنه سوار نشه و تازه فکرای دیگه ای هم بکنه ». و کمی روی پدال گاز فشار میدی. بعد یه دفه چشت می خوره به دسته نقره ای رنگ یه عصا توی دست حاج خانوم. اینجاست که دیگه انسانیت و غیرت و . . . دست به دست هم میدن و پات رو به شدت روی پدال ترمز فشار میدن و تا به خودت بیای جلوی پای ایشون وایسادی . . .
. . . از توی آینه یواشکی نیگاش می کنی و میبینی: نه بابا . طفلک خیلی هم چهل و پنج سالش نیست !!! به زور بیست و دو سه سالش باشه !!!! ولی پس اون عصا توی دستش چیکار میکنه ؟ وقتی از خودش می پرسی تازه می فهمی که اینجام مثل همون قضیه سن وسال سوتی دادی و لازمه یه تست آی-کیو بدی. چرا ؟ معلومه دیگه ، چون دسته چتر رو با عصا اشتباه گرفتی. . . البته با توضیحاتی که می شنوی متوجه می شی که چتره دو منظوره س و جور عصا رو هم میکشه . بعدم بهت میگه که باباش اومده بوده دنبالش ولی اون رو ندیده و گازش رو گرفته و رفته ( توی دلت به شانس خودت آفرین می گی و خدا رو شکر می کنی که چشای باباش باباقوریه ) پس واجب می شه که ایشون رو تا در خونه شون برسونی . زمستون ، سرما ، شب و تاریکی رو بهونه می کنی تا کاری که دلت می خواد بکنی : چند دیقه همصحبتی بیشتر با اونی که نمی شناسیش. ولی چه فایده بالاخره به خونه اش میرسی و باید پیاده بشه. چیکار میشه کرد؟؟ تا حالا همچین تجربه ای نداشتی !!! تو همچین مواقعی چه غلطی میکنن ؟؟؟ چرا کسی این رو به من یاد نداده ؟؟؟ یه دفه فکری به خاطرت میرسه : « من روزهای زوج همیشه از همین مسیر رد میشم . اگه دوست داشته باشین خوشحال میشم خدمتتون باشم ». ودر حالیکه آخرین کلمه رو میگی نفس عمیقی می کشی. و در کمال ناباوری پاسخ مثبت می شنوی . بعدشم :
ببخشید اسم شما چیه : من « امید » هستم. و شما ؟؟؟؟
من « ویولت » هستم.
و بعد خداحافظی . . .
با خوشحالی به طرف خونه راه می افتی و شب رو با فکر این ملاقات عجیب صبح می کنی. خدا خدا می کنی که زودتر شنبه از راه برسه . . .

* * * *

این اتفاقی بود که سال گذشته درست در چنین روزی برای من افتاد و با ورود فرشته ای بنام « ویولت » زندگیم رنگ و بوی تازه ای گرفت . نمی خوام بگم تمام روزها و ساعات سال گذشته شیرین و بی دغدغه بودن . نه ، ابدا ، سختی ، نگرانی ، غم ، تلخی و . . هم بوده ولی تحملش با وجود اون برام راحتتر بوده. صداش بهم آرامش داده و و وجودش به زندگیم گرما و معنا بخشیده. . .
ویولت عزیزم : درسته که بی اجازه وارد قلبم شدی و اون رو تسخیر کردی ولی دیگه نمیذارم بی اجازه بری . سالگرد ورودت به خونه کوچیک قلبم رو با تک تک سلولهای بدنم جشن می گیرم . خوش اومدی عزیزم . . .

* * * *

آسمان

زمین

هوا

نور

وعشقی که در چشمان تو پیداست

مرا به زندگی وا می دارند

من هر آنچه دارم

از زمین تا آسمان

با تو قسمت می کنم

حتی قلبم را

وهرآنچه که هست

در حضور تو فزونی می یابد

من چیزی از دست نمی دهم

خیلی چیزها بدست می آورم

حتی قلب تو را

که فکر می کنی تسخیر نشدنی است

من با عشقم آسمان ها را هم فتح می کنم

من دیگر آسمانی ام . . .

سفرنامه کرمان (3)

2005-01-24T21:50:00.000-08:00

چهارشنبه صبح با دو تا از همکارا و ماشين پژوي اداره داشتيم ميرفتيم رفسنجان. تويه ايست بازرسي جلومون رو گرفتن. يه سرباز صفر بومي با چهره اي سيه چرده و لهجه غليظ کرموني.
سرباز ( با لهجه غليظ ) : کجا ميرين ؟
راننده : رفسنجون.
س : براي چي ميرين ؟
ر : از تهرون بازرس اومده ميريم سرکشي .
س : چي کاره بيدين ؟
ر : کارمند دولت .
س : کار اصلي دون چيه !!!؟؟؟؟؟
ر :
س : تو جعبه ( صندوق ) عقب چي دارن ؟
ر : يه کيلو مورچه داريم با يه گوني خاک . مخي باز کنم ببني ؟؟؟؟؟؟
س : نه . نمي خم. برن به سلامت.
من :

اين اتفاق من رو ياد داستاني انداخت که چند سال پيش توي خاطرات دکتر باستاني پاريزي خونده بودم. البته جزئيات داستان در خاطرم نمونده ولي اونچه که يادمه اينجا تعريف مي کنم ( توجه داشته باشين داستان مربوط به دوران جووني ايشون و حدود دهه پنجاهه ) :
« داشتيم توي جاده کرمان به . . . ( احتمالا سيرجان ) مي رفتيم. به پاسگاه ژاندارمري که رسيديم يه سرباز بچه سال سياه سوخته با دست اشاره کرد که بايستيم. بعد اومد جلو وبا لهجه خاص کرموني پرسيد :
شما مگه برگ عبور دارن ؟؟
يکي از همراهامون گفت : برگ عبور ديگه چيه ؟
سربازه گفت : پس ندارن ؟؟؟ بايد برگردن !!!
چند ديقه اي من و همراهام ( پنج يا شش نفر ) باهاش بحث کرديم ولي بي نتيجه. آخرش گفت پس بذارن برم بگم رييس پاسگاه خودش بيايه.
من ديدم ما حريف اين سرباز نشديم اگه رييس بياد حتما برمون مي گردونه. يه دفه انگار چيزي يادم افتاده باشه گفتم : ببينم . نکنه منظورت از برگ عبور همون جوازه تردده ؟؟؟
سربازه با خوشحالي گفت : ها بله . مگه دارن ؟؟
منم با لبخند فاتحانه اي گفتم : بله که داريم. چرا زودتر نگفتي !!!!؟؟؟؟ و فاکتور خريدچند قلم لباس زير زنونه رو که چند روز قبل از کرمون خريده بودم در آوردم وبهش دادم. خلاصه اون جلوي تک تک اقلام خريد من تيک ميزد و يکي از ماهارو مي فرستاد تو ماشين . مثلا جلوي زيرپوش زنانه تيک زد و به من گفت تو مي توني بري. جلوي . . . زنانه تيک زد و به يکي ديگه از همراهامون اجازه عبور داد. به همين ترتيب با آخرين تيک ايشون همه ما سوار ماشين بوديم و لباس هاي زير زنونه جواز عبور ما شدن. خوب معلوم شد که اون طفلک سواد خوندن و نوشتن نداشت ولي نمي خواست جلوي ما کم بياره ».

عصر چهارشنبه با يکي از دوستان رفتيم قهوه خونه سنتي توي بازار. يه پسر جوون سنتور ميزد و مرد ميانسالي هم با تمپو همراهيش مي کرد. پسر جوون با صداي خيلي رسا و قشنگي آواز هم مي خوند. اجراي زنده موسيقي اونم توي قهوه خونه سنتيي که قبلا حمام بوده و درنتيجه اکوي طبيعي داره !!! براي اينکه حال و هواي سنتي اونجا خيلي مخدوش نشه يه بشقاب کلمپه ( شيريني مخصوص کرموني که مثل کلوچه خرماييه ) سفارش داديم و البته براي اينکه خيلي هم سنتي زه نشده باشيم با نسکافه !!!
چند تا دختر خوش بر و روي تهروني هم درست روبروي خواننده محترم نشسته بودن و آهنگهاي درخواستي سفارش ميدادن. از « عزيز بشينه کنارم » و « يکي بود يکي نبود » تا « مرغ سحر » و . . . و همنوا با خواننده همراهيش مي کردن. هر چند ديقه يه بارم يکيشون پا ميشد و از خواننده عکس مي گرفت !!!!خواننده هم يه چشش تو صورت اونا بود و انگار نه انگار که اينجا آدماي ديگه اي هم هستن. خلاصه وقتي هم که دخترا مي خواستن برن چندتا هزاري سبز گذاشتن روي سنتور و رفتن. تا پاشون رو از در گذاشتن بيرون خواننده محترم هم سنتورش رو جمع کرد و گفت : ببخشين. من سرما خوردم نمي تونم بخونم. جل الخالق !!!!!
ياد اين بيت افتادم که خودش چند ديقه قبل داشت فرياد ميزد :
مرغ سحر ناله سر کن درد مرا تازه تر کن

سفرنامه کرمان (2)

2005-01-23T23:32:00.000-08:00

شايد گفتن و شنيدن از زلزله بم راحت نباشد ولي " بگذاريد قدري قلم را در رثايش بگريانم ":
بعد از زلزله هم يه بار زمستون پارسال يه سري به بم زدم. از ديدن اونهمه خرابي ، آوار ، سرما و تاريکي در شهر و آبادي و روشنايي در گورستان بهشت زهراي بم دلم به درد اومد.به قول يکي از همراهانمون هوا بوي مرگ مي داد. وبعد ارگ . . .
. . . ديدم که ارگ بم بعد از حدود هزار و چهارصد سال ايستادن ، نشسته تا خستگي در کنه و شنيدم که راهنماي دلسوزش هم (که در مورد ارگ مثل بچه خودش حرف مي زد ) از اين فرصت استفاده کرده و به خواب ابدي رفته و کسیکه قبلا نفسش تا کمرکش ارگ همراهیش می کرد اینبار در پای ارگ از نفس افتاده بود. همکار مهندس جوان تازه استخداممون که در آخرين بازديد از ارگ همراهمون بود هم . . .

************************************

به يکي از همکارام گفتم دلم مي خواد موزه جنگ کرمان رو ببينم. با تعجب گفت مگه کرمان موزه جنگ هم داره ؟؟؟؟
من : آره. مگه تو خبر نداري ؟ من شنيدم يکي از بهترين موزه هاي جنگ کشور توي کرمانه.
اون : فکر نکنم. آخه کرمونيا همشون اهل "آتيش بستن" .نکنه شما طرفدار جنگين؟
من : درست فهميدي. من نه طرفدار " آتيشم "و نه طرفدار" بست " (منظور منقل و وافوره ).
من ديدن اين موزه رو به همه کساني که به کرمان سفر مي کنن توصيه مي کنم. به هيچ قيمتي ديدنش رو از دست ندين.

***********************************

توی کرمان دوتا از دوستای خوبم رو دیدم. تلفنی قرار گذاشتیم و اومدن هتل. شام رو با هم خوردیم . توی هتلی که براساس شنیده ها یکی از هتل های مورد توجه خارجیاست. یکی دوتا گواهی نامه و تقدیر نامه دهن پرکن هم از سازمانهای جهانگردی و هتلداری و ... به در و دیوارش آویزون بود. از اونایی که نظر هر تازه واردی رو به خودش جلب می کنه." گواهینامه بین المللی بخاطر بهترین سرویس دهی و رعایت حقوق مشتریان و ... " . بعد از حدود یکربع که توی لابی هتل منتظر شدم تا اتاقم رو ( که از یکروز قبل توسط اداره رزرو شده بود ) آماده کنن ، کمی مفهوم رعایت حقوق ... رو متوجه شدم. البته از حق نگذریم خدمه مهربون و مهمون نوازی داشت. یه پیرمردی که میگفت " مشدی " صداش میکنن با لهجه شیرین کرمونی و لکنت زبونی که کلامش رو همراهی می کرد ، برامون چایی میاورد و زبون می ریخت. سر میز شام هم هی اصرار می کرد که : سوپ بخورین !!! چرا ماست نمی خورین ؟؟؟؟ماستامون خیلی خوبه!!! جوجه کباب رو با برنج بخورین . بهتره !!! و از این دست راهنمایی های مفید و سازنده. بعدم که یکی دیگه از گارسونای رستوران از یکی از دوستام پرسید : شما نوشابه چه رنگی می خورین؟ قبل از اینکه دوستم چیزی بگه ، مشدی جواب داد : " مشککککی بیااااار " !!!!!!!
تازه اونجا بود که معنی "گواهینامه بین المللی بخاطر رعایت حقوق مشتریان" کاملا برام جا افتاد.
کلام آخر: " مهمون نوازی کرمونیا حرف نداره".
توضیح ضروری : این مسئله هیچ ارتباطی با رعایت حقوق بشر نداره !!!!!!

**********************************

بعضی وقتا فکر میکنم هتل ها عصاره و ماکت کوچیکی از دنیا هستن ( مثل مجلس که میگن عصاره ملته ). چون همه جور آدمی توش پیدا میشه. از ملیت ها و قومیتهای مختلف ، رنگهای متفاوت ، سلیقه های جور واجور و...
مثلا وقتی سرمیز شام بودیم موبایل مسافر میز کناری مون زنگ زد. من اول فکر کردم نوار بندری گذاشتن. بعد شنیدم که یکی با لهجه بندری داد میزنه : الو...الو... جاسم تونی ؟؟؟؟ صدات نمییه!!! اینم از مزایای پیشرفت تکنولوژی . نوکیا...متشکریم

********************************

پیوست : الان که ساعت حدود 9 صبحه و دارم این مطلب رو می نویسم برف درشتی مثل تیکه های پنبه از آسمون میریزه. نکنه خدا داره پنبه ما رو میزنه !!!!!

( ادامه داره )

سفرنامه کرمان (1)

2005-01-22T21:26:00.000-08:00

کرمان از اون شهراييه که من هميشه دوست دارم بهش سفر کنم و از بودن در اونجا ( هرچقدرم که طولانی باشه ) دلتنگ نمی شم. يه جورايی احساس می کنم باهاش غريبه نيستم. با شبای پر ستاره ش که آدم خيال می کنه اگه دستش رو دراز کنه می تونه ستاره ها رو بچينه. با مسجد جامعش که آيينه تمام نمای تاريخ اون سرزمين باستانيه . با فلکه مشتاقيه ش که کاسب های با صفايی داره. با بازار و حمام گنجعلی خانش، پارک امام زمان ( عج ) و قدمگاهش، گنبد جبليه ش، موزه صنعتی ( آثار نقاشی و مجسمه های استاد علی اکبر صنعتی )، موزه جنگش ( که شايد زيباترين موزه جنگ کشور از نظر طراحی باشه و من حتی در موزه جنگ خرمشهر هم اينقدر زيبايی رو نديدم ) ، وحتی ماهان و باغ شازده ش و مرقد شاه نعمت اله ولی و...بم . شهری که اسمش برام يادآور خاطرات تلخ و شيرينيه. قبل از زلزله دو بار به بم سفر کرده بودم. بار اول سه يا چهار سال قبل از زلزله و بار دوم درست يکسال پيش از زلزله ( ۴دی ۱۳۸۱) بود. دفعه اول دوربين عکاسی همراهمون نبود . و اين برای من که در تمام مسافرت هام دوربين از مسواک برام واجب تره يعنی فاجعه. به ديدن بزرگترين مجموعه خشت و گل جهان بری و نتونی باهاش عکس يادگاری بگيری. در برابر عظمت بنای ارگ بم هر بازديد کننده ای سر تعظيم فرود می آورد. با دو تا خانم فرانسوی هم صحبت شديم . می گفتن خيلی از جاهای ديدنی دنيا ، از جمله اهرام مصر رو ديدن ولی ارگ رو بسيار جالب تر و ديدنی تر ارزيابی می کردن و از اينکه قبل از مرگشون يکی از زيباترين عجايب معماری دنيا رو ديدن اظهار شادمانی می کردن. چند گروه دانشجوی دختر و پسر رشته معماری که با استادشون برای بازديد از مجموعه اومده بودن دوربينشون رو به من دادن تا ازشون عکس بگيرم و من با حسرت فراوان اينکار رو انجام دادم. ولی با خودم عهد کردم که حتما يه بار ديگه و البته با دوربين به ارگ بيام. . .
. . . و رفتم. اما بازم بدون دوربين!!!!! و فقط بدليل فراموشکاری ( که يکی از صفات دوگانه انسانهاست ، بعضی وقتا مطلوب و لازم و برخی اوقات مزاحم . واين از نوع دوم بود ). اما راه حل داشت : از يکی از همکارانم در اداره . . . شهرستان بم که مهندس جوان وتازه استخدامی بود خواهش کردم که دوربينی تهيه کنه تا چندتا عکس از ارگ (و باارگ) بگيريم. در يه روز زمستونی اوايل دی ماه ( دقيقا چهارم دی ۸۱ ) که آفتابی مطبوع خشت های هزار و چهارصد ساله ارگ رو گرم کرده بود و توريستهای خارجی و داخلی از سر و کول ارگ بالا و پايين می رفتن ، ما هم به ديدنش رفتيم. راهنمای ارگ ( آقای توحيدی ) که معلم بازنشسته مدارس بم بود با شور و حرارت از تاريخچه و قسمت های مختلف ارگ می گفت ( مسجد جامع ، مدرسه ، پادگان ، اصطبل ، شاه نشين و . . . ) و در بين صحبت هاش از اشعار شعرای معروف ( و بيشتر شاهنامه فردوسی ) چاشنی می کرد. خيلی به کارش مسلط بود و من در دل به اينهمه عشق و علاقه ش به ارگ آفرين گفتم. تا کمرکش ارگ با ما همراهی کرد ولی از اونجا به بعد تنگی نفس مانعش شد. بالاجبار خداحافظی کرديم و بدون او ادامه داديم. يه حلقه فيلم رو به عکس تبديل کرديم و حدود ظهر از ارگ بيرون زديم. و اين آخرين وداع ما با ارگ بم بود. . .
. . . چند بار برای گرفتن عکس ها پيگيری کردم ولی بی نتيجه بود و بعد از مدتی هم باز فراموشی نوع دوم باعث شدکه بی خيال قضيه شدم. تا اينکه . . . صبح روز پنجم دی ماه ۸۲ خبر زلزله هولناک بم در تمام دنيا پيچيد. حدود سی هزار نفر در زلزله کشته شدن که يکی از اونا همون همکار مهندس جوان تازه استخدام ما بود که به همراه نامزدش در زير آوار جان باخته بود. تمام خاطرات خوش آنروز ، هزاران انسان هموطن و عکس های يادگاريی که هرگز بدستمان نرسيد در زير خروارها خاک و خشت مدفون شده بودند. . .
( ادامه دارد )

تولدی متفاوت !

2005-01-21T23:45:00.000-08:00

امروز تولدمه . قاعدتا بايد خيلی خوشحال و سرحال باشم. اما نيستم . چرا تعجب ميکنين ؟ مگه يه اميد حق نداره دلتنگ بشه؟ مگه اميدها اجازه ندارن توی تنهايی و خلوت خودشون غصه دار باشن. البته بايد برای اين مسئله دليل داشته باشن که خوب من به اندازه کافی دارم. شايد بعضی از دلايلش رو هم بعدا نوشتم .بگذريم . . . اجازه بدين ديگه بيشتر از اين ننويسم.
**********************
راستی سه روز رفته بودم کرمان. جای همتون خالی بود بخصوص دوست بسيار عزيزم که هر جا ميرفتم جای خاليش رو ميديدم . از وقايع سفرم براتون خواهم نوشت. تا بعد....
**********************
از شب سوال کن
تا باورت شود
بی خانمان ترين ستاره اين آسمان منم

بیماری عجیب : درمان غریب !

2005-01-20T20:33:00.000-08:00

چند روز بعد مردم با صدای جارچی دربار از خواب بیدار شدند. جارچی با صدای بلند فریاد می زد: « اهالی شهر ! بدانید و آگاه باشید که خلیفه واثق درگذشته است و به جای او خلیفه متوکل بر تخت حکومت نشسته است. هرکس از اجرای فرمان های خلیفه جدید سرپیچی کند ، مجازات خواهد شد ».
مردم با شنیدن این خبر فریاد کوتاهی کشیدند ! همه می دانستند که متوکل در قصر افسانه ای خود با خوشگذرانی بسیار زندگی می کرد و بزم ها و بی بند و باری های او زبانزد مردم بود. وقتی متوکل کار حکومت را به دست گرفت ، مردم با حیرت دیدند که او همه مخالفان را به قتل می رساند یا به زندان می افکند و بدین ترتیب یعقوب کندی هم از آزار خلیفه در امان نماند.
باد در شاخ و برگ درختان می پیچید. خورشید آخرین پرتوهای خود را از زمین جمع می کرد. مردی که بر اسبی چابک و تنومند سوار بود ، با شتاب از میان کوچه ها می گذشت. مرد در میان ابری از گرد و غبار به سوی خانه یعقوب کندی روان بود. او سندبن علی بود.
سندبن علی وقتی به خانه کندی رسید سراسیمه داخل شد. کندی درحالی که چراغی در کنار خود داشت ، برروی کتابی خم شده بود. بوی کتابهای کهنه از همه جای اتاق به مشام میرسید. سندبن علی درحالیکه نفس نفس می زد سلام کرد و چشمان وحشت زده اش را به او دوخت. یعقوب چراغ را برداشت ، به صورت سندبن علی نگاه کرد و گفت : « سلام ! چرا اینقدر شتابزده ای ؟ »
سندبن علی در کنار یعقوب زانو زد و بریده بریده گفت : « خبرهای خوبی ندارم. . . خلیفه متوکل قصد تبعید تو را دارد ! اطرافیان خلیفه با بدگویی از تو او را در این کار تشویق کرده اند».
یعقوب گفت : « آرام باش ! من در هر کجا که باشم ، کارم تحقیق و تالیف است ».
سندبن علی گفت : « مشکل اینجاست که آنها می خواهند کتابخانه ات را به یغما برند و تو را بدون کتابهایت به شهری دیگر بفرستند ! پس باید چاره ای اندیشید. شاید . . . شاید اگر به نزد خلیفه رفته و برای او سوگند بخوری که از اعتقادات گذشته خود دست برداشته ای تو را ببخشاید و به تو اجازه ماندن در این شهر را بدهد ».
یعقوب کندی پاسخ داد : « چه می گویی ؟ من هرگز به دروغ سوگند نخورده ام ، به خدا قسم اگر خلیفه خونم را هم بر زمین بریزد ، به دروغ سوگند نمی خورم ».
سندبن علی گفت : « ولی آخر باید کاری کرد . اطرافیان خلیفه گفته اند که تو کافر شده ای ! آنها می گویند یعقوب کندی به دنبال یافتن حقیقت اشیاء است و این از نظر آنها کفر است ».
در همین اثنا ماموران خلیفه در خانه را با لگد باز کردند و داخل شدند. آنها به کتابخانه هجوم برده و کتابها را همچون متاعی بی ارزش درون صندوق هایی ریخته و بار اسبان کردند.
سپس یکی از ماموران در حالیکه زیرلب به کندی ناسزا می گفت او را بر پشت اسبی نشاند.
فقط کودک همسایه و ستارگان آسمان نظاره گر دور شدن اسب کندی بودند.
کندی را به شهر « سامرا » تبعید کردند. سامرا شهری در کناره شرقی رود دجله است. کندی زیر نظر ماموران خلیفه دهه پنجم زندگی خود را در تنهایی و اندوه تبعید می گذراند.
سالها می گذشت و یعقوب همچنان در تنهایی و غربت ایام را سپری می کرد. گاه چشمان کم سوی خود را به در می دوخت و به روزهای خوش گذشته می اندیشید. به بیمارانی که به دست او شفا یافته بودند و . . .
در یکی از روزها ناگهان در اتاق باز شد و جوانی در میان در ظاهر شد. کندی دست لرزانش را بر چشمها کشید و گفت : « ماموران خلیفه تاکنون از پشت در به من می نگریستند ولی تو آنچنان گستاخی که به اتاق من قدم می گذاری ؟ »
جوان با چهره ای پر اندوه گفت : « استاد ! من مامور خلیفه نیستم . مرا نمی شناسید ؟ »
کندی چشمان کم فروغش را از هم گشود و با دقت به جوان نگریست . بعد سری تکان داد و گفت : « نه تو را نمی شناسم ».
جوان پیش آمد دست کندی را بوسید و بر چشمها مالید و گفت : « استاد ! من همان کودک همسایه شما هستم . همان که او را با موسیقی شفا دادید ».
کندی با دقت به او نگاه کرد . خاطرات گذشته مثل صفحه روشن کتابی در برابرش گشوده شد.
جوان ادامه داد : « استاد ! من همه زندگی خود را مدیون شما هستم. من اندوه شما را در این تنهایی و غربت دردناک حس می کنم. می دانم که خلیفه شما را به این شهر تبعید کرده است ».
کندی با وحشت به اطراف نگاه کرد و گفت : « برخیز و درها و پنجره های اتاق را ببند ! نگاه ماموران خلیفه را همه جا بدنبال خود احساس می کنم. حتی وقتی درها را می بندم احساس می کنم چشم هایی از روزنه در به من دوخته شده است ».
جوان گفت : « استاد ! دیر زمانی است که خلیفه متوکل از دنیا رفته و دیگر هیچ ماموری مواظب شما نیست. پنجره را باز کنید و بگذارید آفتاب بر دیوارها بتابد. شما اکنون از بند رها هستید و من همواره در کنار شما خواهم ماند ».
کندی با حیرت به جوان خیره شد و با صدایی که به زحمت شنیده می شد گفت : « دلم می خواهد فقط یکبار دیگر از برج یک رصدخانه بالا بروم و به ستاره ای دوردست نگاه کنم ». بعد دست لرزانش را بالا برد به نقطه ای نامعلوم اشاره کرد و گفت : « از بالای برج آسمان چقدر زیباست . . . نگاه کن ! من ستاره ای را می بینم که آهسته به من نزدیک می شود. چقدر روشن است و چقدر بزرگ . هیچگاه ستاره ای به این زیبایی و درخشندگی را رصد نکرده بودم. نگاه کن ! »
و ناگهان دستان لرزان کندی بی حرکت بر زمین افتاد ! جوان سرش را به زیر انداخت و چند قطره اشک بر دست بی جان کندی چکید. جوان زیر لب گفت : « افسوس که مردم ما از درک دانش تو عاجز بودند. ولی می دانم که آیندگان دانش بی حد تو را درک خواهند کرد. همه خواهند فهمید که یعقوب کندی بنیانگذار فلسفه اسلامی و بزرگترین طبیعی دان مسلمان عصر خویش بود ».

(پایان)

بیماری عجیب : درمان غریب (5)

2005-01-19T20:18:00.000-08:00

همه جا در غبار کمرنگی فرو رفته بود و بوی کهنگی و نم از هر سو به مشام می رسید. در هر طرف اتاق قفسه های کتاب به چشم می خورد. کودک به کتابها نزدیک شد و با تعجب پرسید : « شما همه این کتابها را خوانده اید؟ »
کندی گفت : « بله ٬ دلم می خواست می توانستم بیشتر از اینها را بخوانم٬ اما افسوس که روزها با سرعت می گذرد و من بیشتر از این فرصت خواندن ندارم ».
ناگهان صدای کوبیدن در خانه به گوش رسید. کودک به سمت در دوید و چند لحظه بعد با مرد جوانی بازگشت . کندی از جا بلند شد و گفت : « سلام بر سندبن علی ! ».
سندبن علی گفت : « سلام بر تو ! » و بعد به کودک اشاره کرد و پرسید : « این کودک را برای کار در خانه به خدمت گرفته ای ؟ »
کندی گفت : « نه ٬ او پسر همسایه ماست. کودک دانایی است که دوست دارد با جانوران باغ بازی کند ».
کودک گفت : « وقتی بزرگ شوم می خواهم یه دانشمند شوم و کتابهای زیادی بنویسم ». بعد رو به طرف کندی کرد و پرسید : « شما چند کتاب نوشته اید ؟ »
کندی خندید و گفت : « نمی دانم. تابحال آنها را نشمرده ام . ولی شاید بیست و نه کتاب در نجوم ٬ سی و سه کتاب در علوم طبیعی و بیست و سه کتاب در پزشکی نوشته باشم.کتابهایی هم در فلسفه و ریاضیات نوشته ام ».
سندبن علی گفت : « البته اینها بجز کتابهایی است که از یونانی ترجمه کرده اید ».
کودک گفت : « یونانی ؟! مگر شما زبان یونانی هم می دانید ؟! »
کندی گفت : « بله ٬ من برای آشنا شدن با فلسفه یونان ٬ ابتدا به آموختن زبان یونانی پرداختم و بعد از فراگیری آن ٬ کتب بسیاری را از زبان یونانی به عربی ترجمه کردم ».
سندبن علی رو به کودک کرد و گفت : « ببین ! اگر فلسفه اسلامی را مثل یک شهر فرض کنیم ٬ کندی مانند دروازه این شهر است. چون مسلمانان تا زمان او بیشتر به کار ترجمه مشغول بودند و از آن به بعد بود که دوره تالیف و نوشتن در مورد فلسفه شروع شد ».
کندی و سندبن علی به هم نگاه کردند. کندی کمی فکر کرد و گفت : « می دانی ٬ فلسفه یعنی شناخت حقیقت اشیاء در حد توانایی انسان . فلسفه یعنی ... »
نگاه کندی به چهره حیرت زده کودک افتاد ٬ خندید و گفت : « می دانم از حرفهایم چیز زیادی نفهمیدی٬ ولی خوب ... ببین ٬ من و دوستانم عقیده داریم که باید حقیقت هر چیزی را پیدا کنیم و برای اینکار بر عقل خود تکیه می کنیم و کاری به گفته های دیگران نداریم. برای همین است که سعی می کنیم همه علوم را یاد بگیریم ».
کودک با حیرت گفت : « پس شما همه علوم را می دانید ؟! »
صدای مادر کودک در باغ پیچید . کودک با شنیدن نام خود به طرف خانه دوید. سندبن علی خندید و گفت : « کودک عجیبی است و بیشتر از آنچه باید بداند ٬ سوال می کند . برخلاف فرزندان نادان خلیفه که به علم علاقه ای ندارند و همه اندیشه آنها به دنبال تفریح و خوشگذرانی است ».
کندی گفت : « اکنون که خلیفه از دنیا رفته است کدامیک از فرزندان او کار حکومت را در دست خواهد گرفت ؟ »
سندبن علی پاسخ داد : « نمی دانم و این پرسشی است که تمام مردم شهر با نگرانی از هم می پرسند ».

(ادامه دارد)

بیماری عجیب : درمان غریب (4)

2005-01-18T20:37:00.000-08:00

آن روز هم کندی درس را با نام خدا آغاز کرد. درس آن روز در مورد دانش پزشکی بود. کندی ابتدا نام بیماری را می گفت و آن را تعریف می کرد. سپس نشانه های بیماری را برای شاگدانش برمی شمرد و بعد عقایدی را که دانشمندان و پزشکان در مورد آن بیماری گفته بودند شرح می داد. پس از پایان درس ٬ کندی رو به شاگردانش کرد و گفت : « کسی که پزشک می شود باید تقوای الهی را پیشه سازد٬ زیرا وقتی جان بیماری از دست رفت دیگر کاری از دست ما ساخته نیست. همانطوریکه دوست دارید بگویند وجود شما باعث تندرستی و بهبود بیماران است ٬ همانطور هم بترسید از این که بگویند اقدام شما سبب نابودی و مرگ بیماران شده است .»
هنوز حرف کندی به پایان نرسیده بود که مردی نفس نفس زنان وارد کلاس شد و سراسیمه گفت : « خلیفه ( منظور واثق عباسی است ) در بستر مرگ است. بشتابید تا شاید بتوانید از چنگال مرگ برهانیدش ». بعد به طرف کندی رفت ٬ دست او را گرفت و به طرف کاخ خلیفه کشید.
خلیفه در بستر مرگ می نالید. کندی از علت بیماری خلیفه آگاه بود. او می دانست که برای نجات جان خلیفه کاری از دست او برنمی آید. وقتی کندی وارد شد خلیفه را بر خاک خوابانیده بودند. در همان لحظه خلیفه چشمانش را بست و از دنیا رفت. یکی از غلامان پارچه ای روی او کشید و صدای گریه چند کودک در تالار پیچید. کندی بلند شد و از قصر بیرون رفت. وقتی به خانه رسید ٬ کودک همسایه را دید که که کنار در ٬ به انتظار او نشسته است. کندی در خانه را باز کرد و همراه با کودک داخل شد. باغ از گیاهان عجیبی پوشیده شده بود و کنار هر درخت ٬ جانوری در یک قفس به چشم می خورد. کودک با تعجب به گیاهان و جانوران نگاه می کرد . کندی به اتاق خود رفت. کودک رویش را برگرداند و مثل اینکه چیزی را به یاد آورده باشد ٬ به دنبال او دوید و گفت : « امروز چند نفر به دنبال شما آمده بودند . می گفتند خلیفه در بستر بیماریست ».
کندی آهی کشید و گفت : « بله ٬ خلیفه در بستر بیماری بود ٬ اما اکنون دیگر در این جهان نیست ».
کودک وحشت زده پرسید : « خلیفه از دنیا رفته است ؟! »
کندی با سر پاسخ مثبت داد.
کودک با تعجب گفت : « شما نتوانستید او را نجات دهید ؟ چرا برای شفای او نوازندگان را به قصر نبردید ؟! »
کندی لبخند تلخی زد و جواب داد : « موسیقی می توانست تو را که روانی سالم و پاک داشتی ٬ شفا بخشد . اما برای خلیفه از دست هیچکس کاری ساخته نبود.»
کودک پرسید : « چرا ؟ مگر بیماری خلیفه چه بود ؟ »
کندی گفت : « جسم و جان خلیفه بیمار بود. او بدون اشتها غذای بسیار می خورد و با آنکه پزشکان او را از پر خوری باز داشته بودند ٬ اما خلیفه به این سخنان توجهی نمی کرد و سرانجام این بیماری او را از پای درآورد ».
کندی چراغ را روشن کرد و در تاقچه گذاشت. روشنایی پریده رنگی بر اتاق مستولی شد. کودک به اتاق نگاه کرد.

(ادامه دارد)